Zon.
Doe niet zo stom.
Kom me verwarmen.
Heb pijn in mijn armen.
En de rest van mijn lijf,
voelt stijf.
Bloedheet hoeft het niet te zijn.
Maar een beetje warmte is fijn.
. S C H I J N !
.
Hoi allemaal
Een groet van mij, Emanuele, uit het verre Italië. Veel plezier op de weblog van mijn opa.
zondag 23 februari 2020
zaterdag 22 februari 2020
De schuld van de piloot
Een piloot die door te bombarderen vele doden en gewonden veroorzaakt is die daaraan schuldig of is het voldoende om de verantwoordelijkheid bij zijn opdrachtgever te leggen?
Luchtkasteel
Tijdens de bouw van zijn luchtkasteel verloor hij in de vloed van zijn fantasieën zijn spijkers.
Zodat hij noodgedwongen moest wachten tot het water laag stond.
Dat kwam wel goed uit want het stond hem eigenlijk al geruime tijd tot aan de lippen waardoor hij er uitzag als de verzopen kat die om de bloedhete brij heendraaide.
Een kat die overigens van het honk weg was om de muizen de gelegenheid te geven hun feestje te kunnen vieren.
En lief, doch loos gebaar.
Hij wist immers dat zij met de mannen vergaan waren.
Oppassen dus.
Zo vergaat het ieder die door zijn fantasieën niet in staat is om de koppen op de spijkers te slaan.
Blijf alert.
.
Limmerick
In Limmen woonde Rick.
Hij was een slimmerik.
En had een gedichtjes-tick.
Daarom noemde hij zich Limmerick.
Een olifantengebit
Een Hengelose olifant.
Had verschrikkelijk het land.
Omdat hij bij het eten.
Door stenen zijn tanden had versleten.
Hij vroeg daarom aan de smid.
Een ijzeren gebit.
Nu heeft hij tijdens het onbijt.
Ontzaglijk veel jolijt.
Lachend eet hij nu een ei.
Zelfs mét een grote kei.
Ik doe dat hem niet na.
Eet liever een lekker bordje vla.
Dat is beter voor mijn gebit.
Mijn tanden blijven in 't gelid.
Zo is ieder blij.
Joechei, joechei, joechei.
Uniform
Zo na de oorlog had mijn moeder een ontzettende hekel aan uniformen.
"Een uniform maakt de mens uniform"
Daar komt waarschijnlijk mijn dubbel gevoel wat betreft een uniform vandaan.
Heb er zelf nog nooit een aangehad.
In zijn algemeenheid blijk ik geen hekel aan een uniform te hebben.
Politie wil ik wel graag herkennen.
Een drumband is mooi in een uniform.
Een conducteur.....
Enz.
En wat te denken van het Leger des Heils?
Geweldig!
Maar zodra een uniform betekent dat je onderhorig bent aan een gezag wordt het griezelig voor mij.
De cirkel is rond en ik ben weer terug bij mijn moeder.
.
Compassie
Vele jaren geleden was mijn moeder met een familielid bij de supermarkt.
Mijn moeder had het niet breed.
Het familielid wel, hoewel ook zij een financieel slechte tijd had meegemaakt.
Ondanks haar eigen situatie was mijn moeder zeer begaan met anderen die het slechter hadden.
Toen ze daar een opmerking over maakte kreeg ze een bits antwoord en wijzende op iemand met een volle kar kreeg ze te horen dat het nog wel mee viel.
Mijn moeder was verbluft.
Want hoe kan het dat iemand die zelf slechte tijden had gekend zo reageerde.
Een volle kar zegt immers niets.
Het kunnen wel de boodschappen van een hele maand zijn en de mensen die ook dat niet konden betalen zie je helemaal niet.
Mensen zonder of met weinig compassie spreken een andere taal.
Een egocentrische taal.
Ik versta ze niet.
Velen in de politiek wel.
.
.
vrijdag 21 februari 2020
Vieze maatschappij
Ik kijk heel weinig televisie meer.
Het is een vorm van zelfbescherming.
Vanavond viel ik midden in een uitzending van Zembla.
En weer werd ik bevestigd in de reden waarom ik bijna niet meer kijk.
Niet meer KAN kijken.
Onrecht is recht.
Geld heerst.
Geld en compassie gaan niet samen.
Geld is macht en trekt mensen die niet deugen aan als een sterke magneet.
Een permanente magneet.
Was het maar een electromagneet.
Die is uit te schakelen.
Mensen die niet deugen zitten in een kring van andere mensen die niet deugen en samen voor een groot gedeelte de macht uitmaken.
Buiten welke vorm van democratie dan ook.
Zakkenvullers die dat doen via de kleine beurs van mensen die het moeilijk hebben, worden geen strobreed in de weg gelegd.
Banken betalen de boetes van foute bankiers die gewoon blijven zitten en met een gerust geweten, sorry zonder geweten, hun vette salarissen opstrijken.
Ze slapen 's nachts heel rustig.
Want schuldig voelen ze zich niet.
Waar je ook kijkt het gaat in alle sectoren fout zodra geld lonkt.
De zorg wordt door de bazen uitgekleed.
Hun ondergeschikten uitgebuit.
Zij die aan hun zorg zijn toevertrouwd krijgen de zorg niet.
Zelfmoorden volgen.
En dan heb ik het nog niet over falende politici en andere overheden.
Wie breekt het onrecht?
Alleen mensen, oprechte, eerlijke, krachtige en enthousiaste mensen die ongevoelig zijn voor het grote geld dat om de hoek ligt te lonken zouden daar mogelijk toe in staat zijn
Zodra ze een vinger uitsteken naar dat geld worden ze onderdeel van de kliek en kunnen niet meer terug.
Smerig bij de smerigen.
Vuil waar geen wasmiddel tegen bestand is.
Ik weet het, ik ben negatief.
Maar ik ben geen negatief persoon van nature.
Soms kan ik niet anders.
.
maandag 17 februari 2020
Vieze vingers
Opvallend dat kinderen altijd het onderste koekje uit de koektrommel willen vissen.
Natuurlijk pas nadat ze eerst alle andere koekjes met vieze vingertjes te hebben bevoeld.
Zo zie je dat je pas iets kunt bereiken als je bereid bent om vieze handen te maken.
En...... je als een kind te gedragen.
zaterdag 15 februari 2020
donderdag 13 februari 2020
Euthanasie en moraal
Velen die fel tegen euthanasie zijn, omdat ze het moord vinden (en door God verboden), hebben geen enkel moreel bezwaar tegen het doden van een door de staat tot vijand verklaard medemens.
Autoriteit
Ik kwam zojuist een autoriteit tegen.
Hij was wat licht geraakt.
Ik dacht nog wat een zegen.
Hem zo te zien en niet naakt.
Zonder papieren
In deze maatschappij
Met meer ik dan wij.
Ben je zonder papier.
Een avonturier
Pas met papieren ben je iets.
Zonder dat ben je niets.
In zak en as
Hij was in zijn sas.
Zij in zak en as.
Hij was heel tevree.
Zij dacht, wat moet ik er mee?
80 kilo
Meten
Is weten.
Daarom was ik zo tevree.
Met de weegschaal die het niet meer dee.
Hij ging niet hoger dan tachtig.
Dat was prachtig.
De advertentie was een lokker.
Ik bezweek voor Blokker.
De nieuwe doet het beter.
Heeft digitaal een meter.
Weet zeker en gewis.
Dat de oude prettiger is.
Ben je met iets tevree.
Hou het zo, geluk er mee.
.
woensdag 12 februari 2020
Moeder
Soms voel ik me thuis
Niet thuis.
Is mijn huis.
Niet mijn huis.
Is mijn heden.
Het verleden.
Waarin ik leef.
Mijn "zijn" beleef.
Het is een vreemd verlangen.
Een gevoel dat niet te lang blijft hangen.
Maar even ben ik thuis.
In het huis.
Bij mijn eerste voeder.
MOEDER.
Johan
vrijdag 7 februari 2020
Roeping
Roeping bestaat.
De roep van het geld.
De roep van het grote geld.
De roep van het graai geld.
De roep van het bonus geld.
Kortom:
De roep van het egoïsme.
De roep van:
"Na mij de zondvloed".
De roep van:
"Ik zorg verrekte goed voor mezelf, laat God de rest maar doen".
Inderdaad.
Roeping.
Het bestaat!
.
Kindje maken
"En denk daar maar eens aan als je zonodig een kindje wilt maken....."
Las ik.
Een kindje maken.
Wat een walgelijke uitdrukking.
Je maakt niks.
Het is een wonderbaarlijk proces.
Het enige dat we goed kunnen is dit proces voorkomen of weg snijden.
Een kindje maken......
Wat een harteloze opmerking voor hen die zo graag een kind zouden willen hebben maar waar het niet lukt.
Nee.
Je maakt geen kindje.
.
Jong en oud
De straat waarin ik woon.
Heeft vele muren.
En daarin, dat is gewoon.
Leven vele buren.
De jongeren van jaren.
Wonend in de oude panden
Zullen kinderen moeten baren.
Wil de wijk niet in mufheid verzanden.
Dus jonge mensen opgelet.
Op naar bed.
.
Pop zonder kop
Achter etalageruiten
zag ik een modepop
die zonder kop.
aanstaande kopers stond te verleiden
Later zag ik buiten.
Hele mooie meiden.
En dat is gewis
Iets dat veel aantrekkelijker is.
donderdag 6 februari 2020
Geschiedenis maken
De grote jongens en meisjes die geschiedenis willen schrijven doen niet anders dan de geschiedenis herhalen.
V en F
Vreselijk
Vriendelijke
Vreemd
Vrolijke
Vrome
Fruitige
Frater
Frederik
Frituurde
Frisse
Fraaie
Franse
Fricandellen
.
De bedelaar en de ambtenaar
Het is naar.
Maar waar.
Zei prikkelbaar,
de ambtenaar.
Tegen de bedelaar.
Je bent een sjoemelaar.
Dat is laakbaar.
Ik verklaar.
Vandaar.
Als wetsdienaar
De open deur is dáár!
Hoed en pet
Jan met de pet.
Heeft een hoed opgezet.
"Ik vind het maar pet
Het staat niet goed".
Zei de man met hoed.
Zonder pet.
Actuele geschiedenis
Sommige oude berichten zijn zo actueel dat ze vanmorgen geschreven zouden kunnen zijn.
Gehoorzaamheid
Hitler zou een vergeten dood gestorven zijn als hij geen gehoorzame volgelingen had gehad.
maandag 27 januari 2020
Mijn pa
Ik lig in bed.
Ik kan niet slapen.
Een kinderliedje speelt door mijn hoofd.
Mijn vader is 97 jaar geworden.
Ondanks zijn oorverdovende doofheid is hij altijd opgewekt gebleven.
Zelfs toen zijn lichaam het af liet weten.
De verzorging mocht hem graag.
Tot het laatste moment was hij helder.
Hij was een diep gelovig Christen en betekende ook in die hoedanigheid veel voor anderen.
Velen zijn mede door hem in het christelijk werk terecht gekomen en dienstbaar geweest.
In binnen en in buitenland.
Een van hen is Anne van der Bijl.
De latere stichter van het bekende Open Doors.
Hij leidde de begrafenisdienst.
Pa had een, soms wat naïeve, kijk op het leven en veel humor.
Zo vertrouwde hij ons toe:
- Ik hou heel veel van de Heer maar ik hoef er nog niet naar toe -
Tot het niet meer ging, vermoedelijk was hij toen al over de 90, zong hij elke morgen zodra hij moeizaam maar opgewekt uit bed klom het volgende kinderliedje.
- Dank U voor deze nieuwe morgen.
- Dank U voor deze nieuwe dag.
- Dank U dat ik met al mijn zorgen.
- Bij U komen mag.
Tja.
Mijn pa.
.
zondag 26 januari 2020
Lessen uit het verleden
Lessen trekken uit het verleden blijkt net zoiets al het trekken van een lot in een loterij met voormamelijk nieten.
vrijdag 17 januari 2020
Vroeger en nu....
Zojuist met een voldaan gevoel een geschiedenis boek uitgelezen en weggelegd.
Wat was men vroeger onbeschaafd.
Dat hebben we achter ons gelegd.
Nee, wij maken geen oorlogen meer.
Wij verdienen niet meer aan wanhoop.
Wij veroordelen tweedeling.
Wij maken geen wapens meer.
Wij kennen geen discriminatie meer.
Wij koesteren de mensen die het moeilijk hebben.
Wij accepteren de anders sekueel georiënteerde medemens volledig.
Wij kennen geen armoede meer.
Wij hebben een zorgeloze oude dag omdat de pensioenen gelijke tred houden met de inflatie.
Wij laten onze huizen niet instorten uit louter winstbejag.
Nee wij......enz.
Vroeger....
Zon verschrikkelijk onbeschaafd.
Gelukkig leven we in deze tijd.
.
donderdag 16 januari 2020
KRONKELS in strip formaat
Stripboeken las ik niet.
Op de lagere school mocht dat niet.
Want, zo slecht voor je Nederlands.
Tja....
De meesters en juffrouwen wisten het zo goed.
Zij waren immers de deskundigen.
Ouders vonden dat ook.
Al twijfelde mijn moeder daar wel eens aan.
Ik ben een liefhebber van
Simon Carmiggelt en zijn KRONKELS.
Oud maar nog steeds zeer leesbaar.
Voor mijn verjaardag kreeg ik ooit KRONKELS in strip formaat.
En tjonge wat is dat lastig te lezen.
Perfect getekend maar waar moet ik met de beelden in mijn hoofd naar toe?
.
Nederlands-Indië
Enige dagen geleden overkwam me iets dat ik al eerder had meegemaakt.
De boekenwinkel had vele boeken met korting in de aanbieding.
Als boekenliefhebber ga ik dan kijken.
Logisch.
Onverwachts had ik een boek in handen gewijd aan Nederlands-Indië.
In het bijzonder aan de spoorwegen aldaar.
Er overviel me een groot gevoel van heimwee.
Tot licht vochtige ogen aan toe.
En daar begrijp ik niets van.
Ik ben er nooit geweest.
Ik heb geen familie uit die streken.
Ik heb geen vrienden die daar hun oorsprong hebben.
Wel leerde ik op de lagere school nog de namen van de eilanden.
Mogelijk las ik als kind boeken over Nederlands-Indië.
Herinneren kan ik me dat niet.
Ik liep weg.
Kocht het boek niet.
Spijt.
Vandaag vond ik het niet meer.
.
vrijdag 10 januari 2020
Schuld en oorzaak
Als je niet bereid of in staat bent om naar jezelf te kijken zal de oorzaak altijd bij de ander liggen.
vrijdag 3 januari 2020
Maagdelijke onschuld
Hoe ik ook mijn best doe.
Hoe vriendelijk ik ook kijk.
Hoe beleefd ik ook ben.
Hoe netjes ik me ook gedraag.
Hoe behulpzaam ik me ook voor doe.
Hoe goed ik me ook was.
Hoe goed ik mijn tanden ook poets.
Hoe net mijn kleren ook zijn.
Hoe goed mijn schoenen gepoetst ook zijn.
Hoe schoon mijn aanrecht ook is.
Hoe blinkend ik mijn auto ook poets.
Hoe klein mijn bankrekening ook is.
Hoe klein mijn inkomen ook is.
Hoe groot mijn belasting betaling ook is.
Hoeveel wenskaarten ik ook verstuur.
En hoe mijn goede voornemens ook zijn.
Ik constateer:
Mijn maagdelijke onschuld is me ontnomen.
Ik blijf zelf over.
woensdag 1 januari 2020
Pracht, praal en bed
Pracht en praal
Overleven hun eigenaars allemaal.
Het staart ons stralend aan.
Als hun scheppers lang reeds zijn vergaan.
Waarom maken wij ons druk?
Zit in eigendom het geluk?
Ons leven.
Duurt maar even.
Een rimpeling in de tijd.
Een spatje in de eeuwigheid.
Máák iets van de tijd die rest.
Blijf niet té lang in je nest!!!
.
.
.
dinsdag 31 december 2019
Oudersbelasting
Als een ouder besluit om (nog) niet te werken omdat die er volledig voor de kinderen wil zijn, dan moet er meer belasting worden betaald.
Voor mij is dat de omgekeerde wereld.
Hoe belangrijk was het voor ons, kinderen, als moeder (toen) ons na schooltijd opving en klaar stond voor een praatje met een kopje thee of chocolademelk.
En ik denk dat het nog steeds belangrijk is.
Misschien in deze drukke en onoverzichtelijke tijd nog wel belangrijker dan toen.
Dit soort welzijn lijkt me zoveel belangrijker dan alle andere aan te dragen argumenten.
Heb ik teveel geschiedenis?
Ben ik te oud voor deze tijd?
.
maandag 30 december 2019
Gladde praters
Als gladde praters over eigen gladheid uitglijden is dat geen ramp.
Het is erger als ze blijven staan.
Vuurwerk en kind
Wanneer je als een kind zo blij bent dat je weer vuurwerk mag afsteken dan ben je waarschijnlijk nog een kind.
zaterdag 28 december 2019
Gladde praters
Als gladde praters over eigen gladheid uitglijden is dat geen ramp.
Het is erger als ze blijven staan.
Het verleden
Zo dichtbij.
Is het verleden.
Als je het bekijkt.
Via die oude foto's.
Zo dichtbij.
Je kunt het pakken.
Bijna!
Maar het is zo ver weg.
Onbereikbaar ver weg.
Wat dichtbij is.
Erg dichtbij.
Is de vreugde.
Is de ontroering.
Zijn de tranen
Over dat wat je ziet.
Dat wat je geheugen prikkelt.
Dat wat was.
Dat wat voorbij is.
Dat wat uit, en over is.
.
dinsdag 24 december 2019
Milieu en aarde
Verdorie.
Hoorde zojuist dat we maar één planeet hebben waar we op wonen.
Is dat waar?
Echt?
Ik geloof er niks van.
Anders zouden we toch niet zo ons leefmilieu verpesten.
Zo dom zijn de mensen toch niet.
Eén planeet.
Nee, kan niet waar zijn.
Verdorie.
.
zaterdag 21 december 2019
Kastelen op zwakke fundamenten
Rechtlijnigheid met vlijt bouwt huizen als kastelen op gevaarlijk zwakke fundamenten.
maandag 16 december 2019
zondag 15 december 2019
zaterdag 14 december 2019
Eens of oneens
Mensen zijn het zelden eens of oneens met elkaar op basis van feiten maar vooral op basis van karakters en gevoelens.
Klimaat
Als de klimaat- verandering- ontkenners nog even geduld hebben is er zand in overvloed om de kop in te steken.
donderdag 12 december 2019
BNers en de naaste
BN-ers....
Het zegt me niets.
Ik kan genieten van sommige prestaties.
Maar of Marietje of Jantje die leveren is me volstrekt om het even.
Dat je BN-er kunt worden door slechts te trouwen mét of te scheiden ván een BN-er vind ik al helemaal idioot.
Dat iemand barst van het geld maakt haar/hem geen beter mens.
Kan men puissant rijk zijn zonder dat het ten koste gaat van een ander?
Mijn antwoord is: Nee!
Iemand die zich belangeloos inzet voor zijn medemens, dat zegt me iets.
Dat maakt haar/hem tot een beter mens.
Een BN-er.
Bewust van de Naaste.
.
Trap
Mijn huis is oud.
Ik ben oud.
Hoewel niet zo oud als mijn huis.
Mijn trap is oud.
Net zo oud als mijn huis.
Mijn trap is smal.
Mijn trap is stijl
Met boven een kronkel naar links.
Van beneden naar boven zie ik treden.
Van boven naar beneden zie ik een gat.
Een gat waar ik in moet om beneden te kunnen komen.
Vroeger zag ik eerst het wenkende beneden.
Nu zie ik eerst het gat.
.
woensdag 11 december 2019
Mijn stoel en buiten.
Tussen mij in mijn gemakkelijke leesstoel en de op anderhalve meter voorbij lopende voetgangers zit slechts dubbelglas.
Een wereld van verschil én temperatuur.
Het musje
Er zijn soms van die momenten dat alles lijkt te kloppen.
Het leven is dan de moeite waard geleefd te worden.
Het zijn díe momenten die een geluksgevoel geven.
Daar blijven herinneringen aan kleven.
Vaak zijn het slechts hele kleine momenten, zonder grootse gebeurtenissen.
Vóór ons in de oude haven waren mensen bezig met hun boot.
Plezierboten en oude opgeknapte sleepboten lagen te dobberen in het groene water.
Van de oude beroepsvaart was niets meer te zien.
Hiervoor moet je naar een andere, nieuwe, haven.
Slechts enkele vissersboten zijn in deze haven nog te vinden.
Hoe anders was het in mijn jeugd.
De haven lag toen vol met botters.
Er werd volop gevist.
Manden met krioelende palingen.
De beroepsvaart wordt nu voornamelijk uitgeoefend door liefhebbers die met prachtig gerestaureerde oude meermasters vakanties aanbieden.
Wij zaten buiten op een terras in Enkhuizen.
Binnen rammelden borden onder een plafond waaraan oude scheepsmodellen en verweerde scheepsbenodigdheden hingen.
Bij elkaar gezochte nostalgie-opwekkers.
Maar dat gaf niets.
De sfeer klopte.
Vlak bij ons hipte een musje bij ons op de tafel.
Een brutaal beestje die zich waagde op enkele centimeters van ons en onze koffiekopjes.
Steeds dichter bij komend, naarmate we meer gebaksrestje naar hem toeschoven.
Het stelde allemaal niks voor maar wat was het prachtig.
Natuurlijk niet alleen dat heen en weer trippelende beestje maar alles wat zich rondom ons afspeelde.
En dat was eveneens weinig indrukwekkend.
Wij zijn sfeergevoelig.
Voor mij komen er dan nog allemaal herinneringen uit mijn jeugdjaren voorbij.
Zo bedacht ik dat ik slechts enkele meters verwijderd was van de plaats waar mijn opa en ik ooit op de koningin stonden te wachten.
Meer dan zestig jaar geleden.
Het stond er vol met mensen die allemaal niet in de gaten hadden dat 1 april een gevaarlijke dag is voor dit soort evenementen.
Ik geloof me te herinneren dat mijn opa niet erg te spreken was.
Waarschijnlijk bozer op zich zelf wegens zijn goedgelovigheid dan op de krant die de komst van Hare Majesteit had aangekondigd.
Enkele honderden meters verderop, links, de Sint Janstraat.
Een straat boordevol herinneringen aan de schoenmakerij van mijn opa en het geboortehuis van mijn moeder.
Nog iets verderop lag, eveneens links, de Breedstraat.
In de Breedstraat staat, schuin tegenover het stadhuis, nog steeds mijn geboortehuis.
Een honderden jaren oud huis.
Overigens zonder een bordje met de mededeling :
Hier is op 25 september 1942,
Midden in de oorlogstijd,
De wereldburger
Johan Dammuller
Geboren.
Waarschijnlijk was er na de restauratie van het eeuwenoude pand geen geld meer beschikbaar voor zo'n plaquette.....
Enfin, op de achtergrond speelden al de herinneringen, met de daardoor opgeroepen gevoelens, een rol tijdens ons genoeglijk samenzijn daar op het terras.
Mijn kameraad zat daar zonder deze herinneringen maar begreep wel de gevoelens die ze bij me opriepen.
Bovendien is Enkhuizen een plaats die iets met je doet als je daar gevoel voor hebt en er open voor wilt staan.
En dat was bij mijn mede koffiedrinker zeker het geval.
We logeerden in Het Ankertje.
Althans in het huis dat aan dit café grenst en toentertijd voor bed en breakfast was ingericht.
Het Ankertje, een bijzonder sfeervol oud café.
Er tegenover staat de oude stadspoort "de Drommedaris".
Een massief gebouw maar met een zekere sierlijkheid wegens de ronde vormen.
(Lijkt wel iets op mij.)
De Drommedaris, de toegang tot de oude havens en de rest van Enkhuizen is bereikbaar via een houten ophaalbrug.
Ooit dirigeerde mijn kameraad.een compleet terras met mensen vlak tegenover Het Ankertje met achter zich de kloeke vormen van de Drommedaris.
Tja, mooie tijden.
Oude tijden.
Vervlogen tijden.
maandag 9 december 2019
Geld
Laatst was ik in de winkel.
Een mens moet toch eten nietwaar?
En weer moest ik betalen.
Overal waar ik iets koop moet ik betalen.
Ik vind dat toch zo'n ongelofelijk vervelende gewoonte.
Ik weet dat het moeilijk is om van het roken af te komen.
Maar als je dit écht wilt lukt het om van die gewoonte af te komen.
Dan moet het toch ook mogelijk zijn om van die betalinggewoonte af te komen?
Ik ben immers niet eens verslaafd?
Noord Holland
Zomer 2014
Vanwaar de wieg heeft gestaan blijft bekoring uit gaan.
Ik kocht een voordeelkaart voor een hotelketen.
Door omstandigheden was ik bijna te laat om er gebruik van te kunnen maken.
De keuze voor Wijk aan Zee was daardoor een vrij willekeurige keuze.
Een willekeurige keuze met zee en N-Holland in het achterhoofd.
Voor mij is het al geruime tijd geleden dat ik de zee heb gezien.
Dat wil zeggen, de Noordzee.
De Adriatische zee heb ik de laatste jaren heel wat vaker gezien.
Als we de kleinkinderen in Italië naar school brachten bijvoorbeeld.
Wijk aan Zee.
Ik hoop niet dat ik de bewoners erg beledig als ik zeg dat ik er niet veel aan vond.
Met veel moeite vond ik er een supermarkt.
Maar ik moet zeggen, het eten was goed en de zee was nat en zout.
Net zo nat en net zo zout als ik me kon herinneren van de zee uit Bergen aan Zee of Egmond aan Zee.
De zee uit mijn kinderjaren.
En het hotel was prima.
Voor ik naar Wijk aan Zee ging besloot ik om eerst wat weemoed op te snuiven in de stad waar ik ben opgegroeid:
Alkmaar.
Ooit in Alkmaar geweest?
Doen!
Alkmaar is een leuke, mooie en oude stad.
Wat wil je nog meer?
Ja, misschien Enkhuizen.
Maar dat komt later.
Het was al weer geruime tijd geleden dat ik in de stad waar de victorie begon ben geweest.
Ik woonde toen pal achter het station zodat mijn eerste Alkmaarse schreden me nu weer naar mijn oude omgeving brachten.
Via de spoortunnel.
Een tunnel die er in mijn kinderjaren nog niet was.
Een tunnel die mijn moeder daar zo graag wilde hebben en voorzag dat die er ooit zou komen.
De buurt zelf is niet erg veranderd, behalve dan de rommelige dakkapellen en tuintjes.
Maar de omgeving is enorm veranderd.
Als je echter voorzichtig filmde en fotografeerde lukte het redelijk om een beeld "als vroeger" te krijgen.
Nee......
Het verleden is niet dood.
Het heden is er door het verleden.
Staat er niet los van.
Om een uur of zes moest ik me inchecken in het hotel in Wijk aan Zee.
Dat beperkte de tijd van mijn verblijf in Alkmaar een beetje.
Maar het was een aangenaam en dus plezierig bezoek.
Als vanouds.
Nostalgia.
De trein bracht me de volgende dag, na mijn Wijk aan Zee ervaring, in Amsterdam.
Amsterdam een plaats om wederom nostalgie te snuiven.
Mooie en boeiende stad.
Stad om in te wonen (mits je het geluk hebt om een leuke woning op een leuke plaats te hebben).
Op een hoek van de Prins Hendrikkade is een leuk klein Spaans cafeetje.
Met Spaanse muziek op de achtergrond smaakt een Spaans pilsje (San Miquel) prima.
In Amsterdam bleek er nog tijd genoeg over te zijn om de trein naar Enkhuizen te pakken.
Ooit in Enhuizen geweest?
Doen!
Enkhuizen is een leuk, mooi en oud stadje.
Wat wil je nog meer?
De grandeur van de oude V.O.C tijd is nog overal te herkennen.
Hier liggen voor mij ook vele herinneringen.
Ik ben er geboren en we brachten als kinderen onze vakanties door bij opa en oma in Enkhuizen.
Elke keer als ik er ben loop ik langs hun oude huis.
Eigenlijk twee aan elkaar gebouwde huisjes.
In het linker huis had mijn opa zijn schoenmakerij en in het andere woonden ze.
Het huis van opa en oma.
Tevens het geboortehuis van mijn moeder.
Tot mijn geluk was men het huis aan het opknappen.
Daarom waren er geen gordijnen voor de ramen en kon ik naar binnen gluren.
Behalve dat het veel witter geschilderd was dan vroeger leek er weinig veranderd.
Zelfs de hoekkast was er nog.
Wederom aanstormende herinneringen.
Wauw.
Voor mij bestaat Enkhuizen voor een groot gedeelte uit herinneringen.
Ik ga niet alles van mijn verblijf vermelden.
Wel dat dit verblijf van de oorspronkelijk geplande paar uur uitgroeide tot een nacht.
Want er bleek het jaarlijkse JAZZ festival te zijn.
Dat had ik nog nooit meegemaakt.
Gelukkig bleek de "torenkamer" in het hotelletje waar ik vaker ben geweest beschikbaar.
Ik heb er weer gebruik van kunnen maken.
Al eerder logeerde ik er,
De kamer heet: het Hemeltje.
Daar valt over na te denken.
Helaas viel het festival min of meer in het water.
Daarom heb ik een groot gedeelte van de avond in de Drommedaris doorgebracht.
Een heel oud vestinggebouw.
Daar was een prima muziekgroep uit Denver, USA.
En wat een embiance.
De kwaliteit van de film die ik met mijn fotocamera maakte is niet geweldig maar ik zal zien of ik er iets van op youtube kan krijgen.
De volgende morgen weer het nodige gefilmd, nu met de echte videocamera.
Die goeie ouwe, zij het wat minder betrouwbare, NS bracht me 's middags keurig in Hengelo.
Zaterdag om ongeveer half vier weer thuis.
Al had ik sterk het gevoel "thuis" achter me gelaten te hebben.
Vals criterium
Er bestaat geen objectief criterium om vast te kunnen stellen wanneer sentiment vals is en een criterium objectief.
De Waarheid
Ik ben een mens.
Dus heb ik de Waarheid niet.
Bestaat die?
Helaas geloven mensen in leugens.
Zie bijvoorbeeld de Trump aanhangers
Voor hen is zijn waarheid dé waarheid.
Net als dat het geval is bij de gelovers in het kalifaat.
Evenals de aanhangers ooit van Hitler.
Het communisme...
Enfin, noem maar op.
Vroeger dacht ik zeker van de waarheid te zijn.
Nu al lang niet meer.
Je positie in deze wereld bepaalt voor zo'n groot deel je waarheid.
Zo groot vaak dat je een andere mogelijkheid niet eens ziet, herkent laat staan erkent.
De enige manier voor mij om de waarheid te achterhalen is kijken door de bril van Liefde.
Zoals in het nieuwe gedeelte van de Bijbel zo duidelijk te zien is.
Maar wat gebeurt er?
Veel Christenen hebben geen idee wat liefde is.
Kunnen keihard zijn.
Zijn dat op basis van dat wat zij in de bijbel lezen, zijn zo overtuigd dat ze de Waarheid hebben zonder in de gaten te hebben dat die waarheid is gebaseerd op teksten geschreven in een totaal andere tijd en cultuur.
Mensen zijn van nature kortzichtig.
Ik dus ook.
Gelukkig is over moraal een zekere concensus
Alleen, daar heb je het weer, dat is verschillend in verschillende culturen.
Nee.
Zo eenvoudig is de waarheid niet.
.
zondag 8 december 2019
Wij en de natuur
Nederland is de tweede exporteur van landbouwproducten.
Als ik me goed herinner is Nederland ooit nummer één geweest.
Het maakt me altijd trots.
Een trotse Hollander.
Maar vanaf het eerste moment dat ik het hoorde maakte het me ook onrustig.
Dit kan niet goed blijven gaan.
Zo'n beetje het kleinste en dichtstbevolkte land van de wereld de tweede exporteur van de wereld.
Ná het grote Amerika.
Er moet op de duur sprake zijn van roofbouw.
Roofbouw op grond en verdere natuur.
En uiteindelijk op de mens.
Dat kan niet anders.
We zijn nu jaren later en mijn ongerustheid is uitgekomen.
Er gaan slachtoffers vallen.
Slachtoffers die natuurlijk financieel gecompenseerd moeten worden.
Door ons, de Staat.
We hebben er immers allemaal van geprofiteerd.
(Net als van ons gas.)
Er zullen helaas ook onder ons, de gewone burger, slachtoffers gaan vallen.
Ziekte en dood.
Ze zijn al gevallen.
En onder onze (achter)kleinkinderen zullen er velen vallen als we door blijven gaan onze omgeving te verknallen.
Rondom me heen zie ik mensen die hun kop in het zand steken.
Na ons de zondvloed en alles wat ons niet goed uitkomt is Staatspropaganda.
Mensen kijk toch uit.
Waarom redeneren jullie zo?
Is de realiteit te lastig of te hard zodat die verdraait en aangepast moet worden.
Inderdaad alles klopt dan weer.
Lijkt te kloppen.
Ik ben ongerust.
Mijn arme kinderen.
.
zaterdag 7 december 2019
Kerstherinnering
Gisteravond keek ik naar een kerstprogramma op YouTube.
Plotseling merkte ik dat mijn ogen vochtig werden.
Ze waren nat voor ik besefte wat de oorzaak was.
Merkwaardige gewaarwording.
De muziek bleek me terug te brengen naar het gebouw met de naam
"Waakt en Bidt" in Alkmaar.
Een jaar of 65 geleden.
Knalvast verscheen het kleurrijke en levende beeld voor me van het kerstfeest in dat gebouw.
Ik zag mijn vader de kerstdienst leiden.
Ik hoorde het zingen.
Ik zag mijn moeder en mijn zusjes.
Wat ik niet zag was mijn toekomstige vrouw die er hoogstwaarschijnlijk ook was.
Ik rook de chocomel.
Een traktatie in die tijd.
Een tijd waarin één flesje priklimonade per jaar tijdens het schoolreisje het opperst genot betekende.
Ik zag de kerstboom met echte kaarsen en de emmer met water er naast.
Ik hervoelde de feestelijkheid weer.
Een gevoel met een zwart randje want een erg gelukkig ventje was ik niet.
Een van mijn zusters is er niet meer.
"Waakt en Bidt" nog wel.
Een KPN winkel!
donderdag 5 december 2019
Mijn gitaarspel
Nee, een geweldige gitaarspeler ben ik nooit geweest.
Eerder een goedbedoelende snarendrukker die er wel lol in had.
Toen.
Gister na lange, lange tijd het apparaat weer eens tevoorschijn gehaald.
Met behulp van een app gestemd, stof afgenomen (of andersom) en de speelhouding aan genomen.
Ach ja.
Die houding klopte maar de soepelheid in mijn armen en vingers klopte niet meer..
En wat doet het drukken op die snaren zeer.
Ja, die klopten wel.
De gitaar weg gezet.
Wel op een makkelijk bereikbare plaats.
Je weet immers maar nooit.
Daarna YouTube ontstoken en de flaminco gitaarspeler het werk laten doen.
Mooi.
.
De geur van boeken
Enige maanden geleden was ik in Enkhuizen.
Daar bezocht ik een boekenzaak.
Een heel oude boekenzaak.
Een modern ingerichte boekenzaak.
Maar toch.....
De geur!
Ik was onmiddellijk in Alkmaar.
In de boekenzaak uit mijn jeugd.
Weer voelde ik in mijn zak de zuur gespaarde centen branden.
De nieuwe "Kapitein Rob" lag in de hoek op mij te wachten.
Wat een heerlijkheid.
Enkele boekjes uit die serie heb ik nog.
Vele zijn er weg geraakt.
Inmiddels is de hele serie opnieuw uitgegeven.
Meerdere malen.
Die reuk is verdwenen.
De enige jaren geleden opnieuw uitgegeven serie heb ik gekocht (Uiteraard).
Ze ruiken anders.
Ze voelen anders.
Ze zien er anders uit.
Ze hebben niet dàt.
Als ik geld genoeg zou hebben zou ik er veel voor over hebben om de hele oude reeks weer te kopen.
Oh zeker, die oude vertrouwde geur is verdwenen maar het formaat is het formaat van vroeger.
Nu lees je boeken uit je jeugd anders.
Je ondergaat het anders.
Reden waarom jong gaan lezen zo belangrijk is.
De beleving van vroeger krijg je nooit meer terug.
Wel, met geld, de boeken van toen.
.
donderdag 28 november 2019
woensdag 27 november 2019
Wild geraas
Van wild geraas word je moe.
Ik doe er niet meer aan.
Het doet er niet meer toe.
En geef de ander ruime baan.
zondag 24 november 2019
De put
De put.
In een overkapte ruimte.
Een ruimte behorend bij twee huizen.
Oude huizen.
Witgekalkt om de warmte van de zon terug te kaatsen.
Een put door de Moren gebouwd
Een put die de tijd verslagen heeft.
Eeuwenoud.
Gevuld met geheimen.
Geheimen van leven en dood.
Van liefde en haat.
Van vreugde en verdriet.
Stenen spreken niet.
Zij omvatten en beschermen.
Beschermen leven brengend water.
Toen.
Nu.
De put waar wij met weemoed en verlangen naar keken.
Sebo en ik.
Die put is er nog steeds.
Die put verzamelt nog geheimen.
Ik denk er aan en kijk naar buiten.
Het regent.
.
donderdag 21 november 2019
Iets in mijn schoentje
Vanavond ga ik mijn schoen(en) zetten.
Pal naast de verwarmingsketel.
Komt eigenlijk het meest in de buurt van de vroegere schoorsteen.
Mijn geloof in de Goed Heiligman brandt op een zeer laag pitje.
Daar ik onze koning laatst nog op de tv zag verschijnen zoek ik het meer in die richting.
Dus ga ik NIET "Sinterklaas kapoentje" zingen, wat ik sowieso een merkwaardige tekst vind, maar brul uit volle borst het Wilhelmus.
Zeker en vast maak ik dan meer kans op een "Gooi iets in mijn schoentje".
Toch?
maandag 18 november 2019
Tweejarige flauwekul
Omdat ik het in deze zo hectische tijd belangrijk vind om eens het waargebeurde en leerzame verhaal van Phi de Griek neer te zetten (niet te sabelen) de volgende story.
Op zijn 8e werd hij geboren.
Op zijn 10e voltooide hij zijn basisopleiding.
Op zijn 12 voltooide hij zijn eerste universitaire studie.
Op zijn 14e kon hij Dr. voor zijn naam zetten.
Op zijn 16e had hij tijd om te trouwen.
Op zijn 18e had hij vier kinderen.
Twee meisjes en twee jongens.
Op zijn 20e stond zijn eerste miljoen op de bank.
Op zijn 22e was hij gepensioneerd en
werd ook zijn eerste AOW overgemaakt.
Op zijn 24e stierf hij.
Wat je noemt een welbesteed leven.
Ik besef het, een volkomen normaal leven.
Maar wat het zo bijzonder en waarschijnlijk uniek maakt is dat de hoogtepunten zich om de twee jaar voordeden.
Even getallen!
Zelfs met het aantal en de gender van zijn kinderen is dat het geval.
Kijk, en dat vind ik buitengewoon opvallend.
.
dinsdag 12 november 2019
Couperus
Ik lees.
Ik lees Couperus.
Geschreven ongeveer 115 jaar geleden.
Niet zo eenvoudig te lezen.
Ouderwets.
Ouderwetse woorden.
Ouderwetse zinnen.
Oude tijden.
Zelfde soort mensen als nu.
Zelfde soort menselijke liefdes als nu.
Zelfde soort menselijke vriendschappen als nu.
Zelfde soort menselijke eigenschappen als nu.
Zelfde soort menselijke problemen als nu.
Ouderwets?
Zo modern!
Ik lees.
Ik lees verder.
.
Haat en egoïsme
Ik ben niet iemand die graag en veel scheld.
Echter, als ik de krant lees of andere media volg betrap ik me er op dat ik in mezelf mopper en, inderdaad, scheld.
Zoveel egoïsme, zoveel graaiwerk, zoveel achterdocht, zoveel misbruik, zoveel moorden, zoveel aangebracht leed.
Zoveel machteloosheid bij mij en anderen.
Zoveel.....
Dat is de wereld waarop ik leef zoals die door mensen werd, is en wordt gemaakt.
Gelukkig zijn er ook postieve zaken te ontdekken.
Gelukkig zijn er mensen die wel iets willen en kunnen betekenen voor anderen.
Valt hun aandeel in het niet bij de daden van andere mensen?
Ja, ik mopper.
Ja, ik scheld.
En ben verdrietig.
Alles is al gedacht
Alles is al gedacht.
Alles is al beschreven.
Bedacht ik deze nacht.
Daar kon ik best mee leven.
Het bed was warm, het kussen zacht.
Ik draaide me om.
Tevreden.
zondag 3 november 2019
Huizen uit mijn jeugd
Mijmeringen.
Als ik geld over zou hebben, zou ik in Enkhuizen mijn geboortehuis kopen evenals het huis van mijn opa en oma aldaar wat tevens het geboortehuis van mijn moeder is.
In Alkmaar zou ik het huis kopen waar ik opgroeide.
Waarom?
Eigenlijk weet ik dat niet precies.
Nostalgie speelt mee maar is niet het complete antwoord.
Heb slechts drie jaar in mijn geboortehuis gewoond.
Kan me slechts een lange, wat aflopende, gang herinneren.
Uit de oorlogstijd kan ik me in het huis van opa en oma zwart papieren verdonkeringsgordijnen herinneren.
Beide herinneringen zijn niet absoluut en zouden me aangepraat kunnen zijn.
Ik was zo jong.
Andere herinneringen aan dat huis zijn zeker juist.
Vanuit Alkmaar kwamen we daar tijdens vakanties.
Ik herinner me de geur van een brouwerijtje tegenover het huis.
Geluid van trappelende paardenhoeven en rammelende karren.
Klinkende melkbussen.
Loeiende misthoorns over het onstuimige water van een brullend IJsselmeer.
Ik herinner me al die geluiden die ik waarnam vanuit mijn warme bed.
Ik herinner me de geur van drogende zoete appels die achter een schot onder het schuine dak lagen.
Ik herinner me "struinen".
Het spannend zoeken naar geheime dingen in krakende donkere kasten.
Ik herinner me het beeld van mijn opa die als schoenmaker spijkertjes tussen zijn lippen had.
Lippen als derde handje.
Ik herinner me zijn zware gietijzeren machines.
Ik zie ze nu zelfs voor me.
Ik herinner me een ijskoud hokje buiten in de tuin.
Daar waar behoeften in een houten tonnetje gedaan moesten worden.
Ik herinner me de geur......
Alkmaar, waar ik opgroeide.
Een huis in een bijzondere wijk pal achter het station.
Een bijzondere wijk, in eerste instantie gebouwd voor oorlogsvluchtelingen uit Den Helder.
Ons huis, wit geverfd om te verhullen dat het met verschillende soorten stenen was gebouwd.
Stenen die kwamen uit huizen die niet meer bestonden.
Dit in een gebied waar veel vroeger de Spanjaarden tijdens het beleg gelegen hadden.
80 jarige oorlog.
Alkmaar Ontzet.
Ach ja.
Ik herinner me het huis als een plek voor velen.
Een huis waar velen zich welkom voelden.
Een huis waar de jeugd zich prettig voelde.
Een huis waar ook bijzondere dingen gebeurden.
Een huis waar o.a. Anne van der Bijl een huisvriend was.
Hij, voor velen onbekend.
Voor velen wel bekend.
(Wikipedia)
Een huis waar ook anderen kwamen die later de zending in gingen.
Zowel naar het verre Oosten als naar het verre Westen.
Alkmaar, de stad waar ik mijn vrouw ontmoette.
De stad die er daardoor mede voor zorgde dat ik nu in het bezit ben van 6 fantastische kleinkinderen.
Toevallig de mooiste van de wereld.
Ja, ik zou deze huizen willen kopen.
Ik weet niet waarom.
zaterdag 2 november 2019
de Hik
Een brave borst uit Twente.
Huppelend in de lente.
Kreeg tot zijn grote schrik.
Plotseling de hik.
Benauwd sprak hij: "Ik stik".
Waarop een mooie assistente.
Hem de rug beklopte
En het hikken stopte.
Haar blik.
Bezorgde hem een kick.
Weg was hik.
"Verliefd ben ik.'
Dacht verschrikt.
Door dit gevoel verplicht.
Er totaal niet aan gewend.
De Twent.
Zo was.
Alras.
De hikkende verstikkende ergenis.
Start van een gelukkige verbintenis.
Schrik dus nooit van pech.
Naderend geluk ligt op je weg.
Beiden lopen dit pad nu samen.
Amen.
.
vrijdag 1 november 2019
maandag 21 oktober 2019
Bloed en doodslag
Als je geniet van bloed, moord en doodslag is het lezen van een krant een heerlijke tijdsbesteding.
Vlees
Ik ben een slappeling en tevens vleesliefhebber en vleeseter.
Als ik geen slappeling zou zijn dan zou ik vleesliefhebber zijn en géén vleeseter zijn.
Hoe kan je van een huisdier houden en gelijkertijd acoord gaan met de manier waarop wij dat stukje vlees, kip of vis verkrijgen?
Waarom aai je hond of kat en heb je geen probleem met het vermoorden van varkens of koeien?
Het vermalen van kuikens?
Het mensonterend vervoer van slachtvee?
Ik gebruik dat woord met opzet.
Deze omgang met dieren onteert de mens.
Ik denk dat we ons over 100 (of meer) jaren verbijstert afvragen hoe onze voorouders in staat waren om beesten te fokken, ze te vermoorden en ze daarna naar binnen te werken.
Bah.
En ja, ik eet vlees.
Niet in grote hoeveelheden.
Maar toch..
Zoals gezegd.
Ik ben een slappeling.
.
vrijdag 18 oktober 2019
Mens, ruimte en tijd
Wij, mensen, speldeprikjes in ruimte en tijd.
Waarom gebruiken we de ons toegemeten tijd om elkaar uit te moorden?
Nee, we stellen geen moer voor.
Ook al barst men van het geld.
Ook al heeft men het idee veel macht te bezitten.
Macht?
Ach wat.
We zijn slechts ademzuchten in de tijd.
Lefgozertjes en lefmeisjes.
Lefmensjes!
Harteklop verwijderd van de eeuwigheid.
Gelijk in de dood.
Doe iets nuttigs.
Iets wat blijvende waarde heeft.
Wees bewust van onze rol als speldeprikjes in het onvoorstelbaar grote universum.
.
donderdag 17 oktober 2019
Gekheid op een stokje
Vanmorgen vond ik gelukkig net op tijd een stokje zodat ik er alle gekheid op kon prikken.
Het boek
Niet doen.
Ik heb het mezelf zo vaak voorgehouden.
Niet doen.
Mijdt het.
Ogen dicht.
Richt ze strak op iets anders.
Niet de drempel overstappen.
Het onbevangen, uitgestreken gezicht is immers toch maar schijn en biedt geen enkel houvast.
Strek die slappe knieën.
Wees sterk.
Oh, die boeken.
Al die intrigerende titels.
Ach één boek wat maakt het eigenlijk uit?
Niets toch?
(Ach, die ene sigaret wat maakt het eigenlijk uit?
Niets toch?)
Televisie uit.
Muziekje aan.
Kaarsje brandend.
Heerlijk zo'n interessant en boeiend boek op schoot.
.
woensdag 16 oktober 2019
vrijdag 11 oktober 2019
Winkelen
Als je mannen verveeld tegen de pui van een kledingzaak zien hangen weet je zeker dat ze gezellig met hun vrouw aan het winkelen zijn.
Nieuwe videogame
Weer een onderwerp voor een nieuw en opwindende videogame:
"Erdogan, Amerika, Syrië en de
Koerden"
Een grote kaskraker.
Lang leve het geweld.
Game het best te spelen in genoegelijke omgeving met pils en chips bij de hand.
Abortus en moraal
Stelling:
- Iemand die abortus pleegt beslist over leven en dood.
Vraag:
- Heeft dit invloed op de moraal?
Beroerde tijd en geluk
Je hebt een beroerde tijd achter de rug.
Je zou het zo graag anders gehad willen hebben.
En dan kom je na vele jaren tot een ontdekking.
Die beroerde tijd van toen heeft bijgedragen aan je geluk van nu.
Mijn handschrift
Gisteren moest ik een overlijdenskaart schrijven.
Uiteraard handmatig.
Wat moeilijk was dat.
Het schrift was leesbaar maar daar was alles mee gezegd.
Dankzij het jarenlange betikken van een toetsenbord met als enig handschrift training het schrijven van boodschappenlijstjes is mijn handschrift verworden tot een codebericht, bijna alleen leesbaar voor mezelf.
De hangklok
De hangklok in mijn kamer kan ik niet aan de praat krijgen.
Een schrale troost is dat hij twee keer per dag wel de juiste tijd aangeeft.
Dat gaat hem beter af dan het horloge dat consequent achter loopt en dat ik om die reden verbannen heb naar de lade met overige rotzooi.
Maar om nou de hangklok aan mijn riem te hangen voor die twee keer....
Dan toch maar nieuw polsklokkie aanschaffen.
.
vrijdag 4 oktober 2019
Vrouw met baard
Zo sneu dat de gemiddelde vrouw geen baard draagt.
Oneerlijk.
Per slot van rekening hebben wij ,heren, wel tepels.
Ornitholoog
Ik heb een vogeltje gezien.
Ik noemde hem maar vogel Pien.
Omdat het ras.
Mij zeer onduidelijk was.
Abonneren op:
Posts (Atom)
