Commentaar, Gastenboek en/of Andere Zaken.

- Commentaar kan geleverd worden door via reacties (onder mijn berichten) te reageren.
- Mail kan via het envellopje dat onder mijn berichten staat.

- Het tekenen van het gastenboek kan met klikken op:

>>>>>>> G A S T E N B O E K <<<<<<<

--> In rechterkolom staat het Blogarchief.
--> In rechterkolom staat het Labelarchief.
--> Voor terug bladeren weblog zie onder de pagina:
Oudere Berichten

================================

================================



Klik op het beeld voor meer gegevens.

================================


================================
>>>> Mijn video's op YOUTUBE <<<<

(Kies video, plaats muis op
beeld en
klik daarna op pijl
of ga rechtstreeks naar mijn
video kanaal KLIK HIER)

Hoi allemaal

Hoi allemaal
Een groet van mij, Emanuele, uit het verre Italië. Veel plezier op de weblog van mijn opa.

donderdag 17 juni 2021

Tijd

De tijd gaat door en verdwijnt in het verleden.
Vreemde gedachte.

Dropclub

De ballotage commissie van de Vereniging Van Gezonde Drop Eters heeft besloten dat ik lid mag worden.
Tevens hebben ze drop tot uitermate gezond voedsel uitgeroepen.
Mits het wordt genuttigd met een dusdanig volle mond dat praten bijna onmogelijk is.

zondag 13 juni 2021

Onkruid?

Tegen onkruid is geen kruid gewassen.
Logisch.
Onkruid bestaat niet.
Is slechts dat spul wat wij niet willen hebben.

Siertuin

Ook zij die terecht trots zijn op hun prachtige siertuin dienen te beseffen dat hun werk wordt overtroffen door de natuur die het eigenlijke werk doet.

Twentse vent

Een harde vent uit Twente.
Zacht geworden door de lente.
Zei verschrikt.
Ook dat ben ik.

Het echte leven

Soms wordt het 1-0
Soms wordt het 0-1
Pas als de balans wegvalt is er winst of verlies.

Verdraaid.
Het lijkt net het echte leven.

vrijdag 16 april 2021

Verleden

Heden
Is het verleden 
Moe gestreden 
Weg gegleden.
En blijvend invloed ingetreden!

Ee is wat loos

Genadeloos.
Gewetenloos.
Troosteloos.
Hopeloos.
Waardeloos.

"Er was laatst een meisje loos."

Altijd is er wat loos.
Moedeloos!

donderdag 15 april 2021

Ezelsoren

Letters.
Letters worden woorden.
Woorden vormen zinnen.
Zinnen maken een verhaal.
Verhaal komt in een boek.

Boek is een product.
Boek is een fraai product.
Boek is geen ezel en verdient geen ezelsoren.
Ezels wel.
Boeken niet.

Laatst zag ik iemand.
In een boek.
Ezelsoren plaatsen.

                               AU !
                                  .

donderdag 8 april 2021

Spiegelbeeld

Zojuist kamde ik mijn haar.
Teneinde goed werk af te kunnen leveren gebruikte ik daar een spiegel voor.
Wat ik onder het hoofdhaar en achter het baardhaar zag verbaasde mij niet aangezien ik het reeds eerder aanschouwde.
Ik zag een in Twente verdwaalde, in Alkmaar opgegroeide en in Enkhuizen geboren Noord-Hollander.
Toch een verbazend unieke gebeurtenis.
Want....
Met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid was ik de enige in Twente verdwaalde, in Alkmaar opgegroeide en in Enkhuizen geboren Noord-Hollander die op dat moment in Hengelo in de provincie Overijssel en exact in het bezit van mijn leeftijd in de spiegel keek.
Heel bijzonder moment.
.

Wegdromen Enkhuizen

Hengelo.
Ik ben thuis.
Midden in de stad.

Vanmorgen scheen de zon.
Heerlijk.
Buiten waren er de zachte geluiden.
Daar rook je de geuren.
Bloemen.
Daar hoorde je het fluiten.
Vogels.

Ik sluimer.

Gerammel van tegen elkaar botsende melkbussen.
Wegstervende geluiden.
Van paardenhoeven.
Paarden die karren voorttrekken.
Klepperend op de klinkerweg.
Hamerslagen.
De smid?
De schoenmaker?
De geur van de kleine brouwerij aan de overkant.
Ik ben weer een jaar of tien.
Ik zit in de tuin van mijn opa en oma.
Ik zie de hoge toren.
Ik hoor de klokken de tijd wegslaan.
Twaalf slagen.
In de verte zingen de klokken van de Drommedaris hetzelfde lied.

Enkhuizen!
.
.

woensdag 9 december 2020

Nostalgie

Zomer 2014

Vanwaar de wieg heeft gestaan blijft bekoring uit gaan.

Ik kocht een voordeelkaart voor een hotelketen.
Door omstandigheden was ik bijna te laat om er gebruik van te kunnen maken.
De keuze voor Wijk aan Zee was daardoor een vrij willekeurige keuze.
Een willekeurige keuze met zee en N-Holland in het achterhoofd.

Voor mij is het al geruime tijd geleden dat ik de zee heb gezien.
Dat wil zeggen, de Noordzee.
De Adriatische zee heb ik de laatste jaren heel wat vaker gezien.
Als we de kleinkinderen in Italië naar school brachten bijvoorbeeld.

Wijk aan Zee.
Ik hoop niet dat ik de bewoners erg beledig als ik zeg dat ik er niet veel aan vond.
Met veel moeite vond ik er een supermarkt.
Maar ik moet zeggen, het eten was goed en de zee was nat en zout.
Net zo nat en net zo zout als ik me kon herinneren van de zee uit Bergen aan Zee of Egmond aan Zee.
De zee uit mijn kinderjaren.
En het hotel was prima.

Voor ik naar Wijk aan Zee ging besloot ik om eerst wat weemoed op te snuiven in de stad waar ik ben opgegroeid: 
Alkmaar.
Ooit in Alkmaar geweest?
Doen!
Alkmaar is een leuke, mooie en oude stad.
Wat wil je nog meer?
Ja, misschien Enkhuizen.
Maar dat komt later.

Het was al weer geruime tijd geleden dat ik in de stad waar de victorie begon ben geweest.
Ik woonde toen pal achter het station zodat mijn eerste Alkmaarse schreden me nu weer naar mijn oude omgeving brachten.
Via de spoortunnel.
Een tunnel die er in mijn kinderjaren nog niet was.
Een tunnel die mijn moeder daar zo graag wilde hebben en voorzag dat die er ooit zou komen.
De buurt zelf is niet erg veranderd, behalve dan de rommelige dakkapellen en tuintjes.
Maar de omgeving is enorm veranderd.
Als je echter voorzichtig filmde en fotografeerde lukte het redelijk om een beeld "als vroeger" te krijgen.
Nee......
Het verleden is niet dood.
Het heden is er door het verleden.
Staat er niet los van.

Om een uur of zes moest ik me inchecken in het hotel in Wijk aan Zee.
Dat beperkte de tijd van mijn verblijf in Alkmaar een beetje.
Maar het was een aangenaam en dus plezierig bezoek.
Als vanouds.
Nostalgia.

De trein bracht me de volgende dag, na mijn Wijk aan Zee ervaring, in Amsterdam.
Amsterdam een plaats om wederom nostalgie te snuiven.
Mooie en boeiende stad.
Stad om in te wonen (mits je het geluk hebt om een leuke woning op een leuke plaats te hebben).
Op een hoek van de Prins Hendrikkade is een leuk klein Spaans cafeetje.
Met Spaanse muziek op de achtergrond smaakt een Spaans pilsje (San Miquel) prima.
In Amsterdam bleek er nog tijd genoeg over te zijn om de trein naar Enkhuizen te pakken.

Ooit in Enhuizen geweest?
Doen!
Enkhuizen is een leuk, mooi en oud stadje.
Wat wil je nog meer?
De grandeur van de oude V.O.C tijd is nog overal te herkennen.
Hier liggen voor mij ook vele herinneringen.
Ik ben er geboren en we brachten als kinderen onze vakanties door bij opa en oma in Enkhuizen.
Elke keer als ik er ben loop ik langs hun oude huis.
Eigenlijk twee aan elkaar gebouwde huisjes.
In het linker huis had mijn opa zijn schoenmakerij en in het andere woonden ze.
Het huis van opa en oma.
Tevens het geboortehuis van mijn moeder.
Tot mijn geluk was men het huis aan het opknappen.
Daarom waren er geen gordijnen voor de ramen en kon ik naar binnen gluren.
Behalve dat het veel witter geschilderd was dan vroeger leek er weinig veranderd.
Zelfs de hoekkast was er nog.
Wederom aanstormende herinneringen.
Wauw.

Voor mij bestaat Enkhuizen voor een groot gedeelte uit herinneringen.
Ik ga niet alles van mijn verblijf vermelden.
Wel dat dit verblijf van de oorspronkelijk geplande paar uur uitgroeide tot een nacht.
Want er bleek het jaarlijkse JAZZ festival te zijn.
Dat had ik nog nooit meegemaakt.
Gelukkig bleek de "torenkamer" in het hotelletje waar ik vaker ben geweest beschikbaar.
Ik heb er weer gebruik van kunnen maken.
Al eerder logeerde ik er,
De kamer heet: het Hemeltje.
Daar valt over na te denken.

Helaas viel het festival min of meer in het water.
Daarom heb ik een groot gedeelte van de avond in de Drommedaris doorgebracht.
Een heel oud vestinggebouw.
Daar was een prima muziekgroep uit Denver, USA.
En wat een embiance.
De kwaliteit van de film die ik met mijn fotocamera maakte is niet geweldig maar ik zal zien of ik er iets van op youtube kan krijgen.
De volgende morgen weer het nodige gefilmd, nu met de echte videocamera.

Die goeie ouwe, zij het wat minder betrouwbare, NS bracht me 's middags keurig in Hengelo.
Zaterdag om ongeveer half vier weer thuis.
Al had ik sterk het gevoel "thuis" achter me gelaten te hebben.

dinsdag 10 november 2020

mondkapjes

In de stille stad wordt de menselijke waardigheid uitgedrukt in de op de grond liggende mondkapjes.

Nachtmerrie

De wijk zag er verlopen en somber uit.
Mistig en donker.
Eeuwenoude huizen.
Dichtgetimmerde ramen.
Mijn wijk, de wijk waar ik in opgroeide.
De huizen die er hoorde te staan waren veel jonger dan de huizen die er stonden.
Het raakte me niet.
Het was gewoon mijn buurt.

Nergens een raam open.
Nergens een deur open.
O ja, toch.
Eén deur stond open.
Een zwak bibberend lichtje wierp zijn schijnsel naar buiten.
Ik stapte naar binnen.
Dat kon blijkbaar zomaar.
In de kamer zat een oud gekreukt vrouwtje.
Ze was verwonderd toen ze me zag.
Logisch natuurlijk.
Na enige tijd ontdooide ze en liet me het huis zien.
Het werd gezellig.
Hartelijk namen we afscheid van elkaar.
Ik zou nog wel eens langs komen.

De volgende dag was ik weer in de omgeving en besloot het mensje nog eens op te zoeken alvorens weer naar huis te gaan.
De buurt en de huizen waren hetzelfde als de dag er voor.
Hoogstens nog wat ouder en wat somberder.
Alleen de open deur van gister was nu een dichte deur.
Hing wat scheef in de scharnieren.
Moeilijk open te krijgen.

Er kriebelde wat aan mijn benen.
Er jankte wat.
Ach goh.
Het hondje van die oude vrouw.
Nu viel het me op.
Het vrouwtje had een hondje.
Ik pakte de riem op die over de grond sleepte.

"Laat maar" zei de buurvrouw "ik zorg er wel voor.
Het arme beest.
Zijn vrouwtje is al jaren dood".

"Dood?" zei ik verbaasd en ongerust.
"Ja" zei de buurvrouw "al jaren, kijk maar".
Ik keek angstig in de richting die ze me wees en ja hoor, daar lag ze.
Niet netjes in een kist maar in een gewone kartonnen doos.
Vreemd?
Kennelijk niet.
Erg prettig voelde ik me niet.

De laaghangende mist trok op.
Hoe duidelijker het oude gerimpelde gezichtje werd, hoe onrustiger ik werd.
Plots trok er een vette grijns over het gezicht.
Mijn bloed stolde in de aderen en werd ijs toen dat wat overgebleven was van de handjes een gebaar in mijn richting maakte.
Ik stoof achteruit.

Na enige tijd besefte ik angstig, en tegelijkertijd opgelucht, dat ik in een droom was beland.
Een merrie van een droom.
Een nachtmerrie.

Wat doe ik normaal in zo'n geval?
Licht aan.
Radio aan en wat lezen.
De ellende was echter nog niet voorbij.
Ik knipte het licht aan.
Het bleef donker.
Pikdonker.
Ik schommelde uit bed.
Aardedonker, geen hand voor ogen te zien.
Zelfs mijn eigen handen niet.
Diep onder indruk van de angstige ogenblikken die ik mee had gemaakt liep ik naar het raam.
Mijn buren gaan altijd laat naar bed, zou daar het licht nog branden?
Niets te zien.
Nergens in de stad brandde licht.
Mij overal stotende schommelde ik naar de wc en op dezelfde wijze weer terug naar bed.

Toen werd ik wakker.
De stadslichten schemerden door mijn gordijnen.

Drie nachten is het nu geleden en nog ben ik niet helemaal rustig.
.

dinsdag 28 juli 2020

Zinloosheid

Zoeken naar de zin van het leven lijkt me een tamelijk zinloze bezigheid.

dinsdag 2 juni 2020

Bretels

Als kind droeg ik bretels.
Velen van het mannelijk geslacht droegen bretels.
Bretels met knoopjes.
Enige tijd geleden zag ik die apparaten weer bengelen.
Zwaaiend in de wind en hangend in een marktkraam.
Dat maakte me draagnieuwsgierig.
Riemen zijn ook niet alles.
Vandaar dat ik zo'n zwiebelend zwaaiend elastieken vierarmig geval aanschafte.
En ik moet zeggen, het bevalt goed.
Prettiger dan zo'n aansnoerende riem.
Geen gezeur.
Gewoon over blouse of/en trui heen.
Prettig in de winter.
Maar nu.
Nu draag ik een loshangende blouse.
Gewoon over de broek heen.
Het elastieken geval op de blote huid.
Geen probleem.
Tot de wc roept.
Kijk dan, dan ontstaat er een probleem.
Uit die blouse.
Waar hang je dat ding zo gauw?
De situatie wordt dringend.
Uit dat elastiek.
En dan zit je.
Eindelijk.
Broek op de knieën.
Met een blote borst.
Maar...
Oppassen!
Het apparaat heeft de neiging om zijn elastieken armen in de pot te hangen.

Fijne dingen die bretels.
Maar met enige nadelen.
.

zondag 31 mei 2020

Definitief afgebroken kalverliefde

Alkmaar.
Oktober 1959

Verhuizing van het zo vertrouwde Alkmaar naar het zo onbekende Hengelo.

Een afgebroken prille verliefdheid.
Ach, ach.
Hoewel ik de naam van de uitverkorene nooit vergeten heb, ben ik na al die tientallen jaren het bijbehorende gezicht vergeten.
Heb ook zelden meer aan haar gedacht.
Laat staan haar gezien.
Zoals gezegd, het was zo pril allemaal.
Kalverliefde heet zoiets, geloof ik.
En de nieuwe liefde, de oma van mijn zes kleinkinderen, is dat nog steeds en stuurde alles naar het verre verre verleden.
En toch, toen ik enige tijd geleden vernam dat ze overleden was schokte me dat.
Alsof er met haar ook een stuk verleden afgebroken was.
Niet meer bestond.
.

zaterdag 30 mei 2020

Complotten

Ik vroeg me af waarom ik zo de pest heb aan complottheorieën.
Natuurlijk niet omdat ik niet geloof dat complotten niet bestaan.
Een niet al te diepe kijk in de geschiedenis bewijst dat ze er zijn.

Ik heb er zo de pest aan omdat de theorieën vaak bij elkaar geraapt en kundig verpakt maar niet eerlijk en met de nodige deskundigheid verzameld zijn.
Dat vertroebelt elke open discussie.
Ook begrijp ik niet de behoefte om er in te geloven.
Alleen al aan de feiten hebben we een enorme kluif.

Bestaan complotten?
Oh, absoluut.
Daarom nooit naïef zijn maar onderzoek ze en geloof ze niet zondermeer.
Ook dan loop je de kans om te maken te krijgen met complotten.
Ook dan heb je een vette kans er ooit in te lopen.
Maar kan je jezelf in iedergeval niet verwijten te goedgelovig geweest te zijn.
.

donderdag 28 mei 2020

De zin van het bestaan

Als je ouder wordt.
Als je bewuster wordt van het einde.
Als je weet dat dit onherroepelijke einde niet alleen voor jou geldt maar voor iedereen.
Een ieder waar je van houdt.
Een ieder die je graag mag.
En voor een ieder waar je niets mee hebt.
Wordt de vraag naar de zin van alles belangrijker.
En als je niet in die zin gelooft dan nog kan jouw leven zin hebben voor een ander.
Als dat het geval is besta je niet voor niets.
Leef je niet voor niets.
Heeft jouw leven betekenis en zin gehad.

Bar in Valverde

Eén ruimte.
Eén vierkant.
Twee TV's
Twee radio's.
Onderling vechtend wie het luidste klinkt.
Onverstaanbare stemmen die er bovenuit moesten komen.
Bier.
Rook.
Pindadoppen.
Dominospel.
Hitte.

Mijn zevenentwintig jaar oude herinnering aan kleine barretjes in een verre zuidelijke uithoek van Spanje.
Andalusië!

zondag 24 mei 2020

Jeugdclub

Dit plaatste ik vandaag drie jaar geleden.

Ruim 60 jaar geleden bezocht ik in Alkmaar een christelijke jeugdclub.
Mijn vader had, tot ons vertrek naar Hengelo, de leiding.
Ik hoorde bij de jongsten.

We zijn nu meerdere reünies verder en de laatste bijeenkomst in Alkmaar is achter de rug.
Aangezien ik zelf al een enigszins gevorderde leeftijd bezit en beheer,  is het uit te rekenen dat de grote club van toen steeds kleiner wordt.
Toch werden de reünies nog steeds goed bezocht.
De leeftijden hebben inmiddels een dusdanige hoogte bereikt dat de laatste bijeenkomst echt de laatste was.

Op youtube staan twee toespraakjes die mijn vader op vorige reünies nog kon houden.
Zij het steeds moeizamer.
Zoek naar Dammulller
Tja.
Dat lukt niet meer.
Daar is hij inmiddels te overleden voor.

Van één van de organisatoren kwam de vraag of ik nog dia's uit die tijd heb..
Ja, die heb ik.
Maakte er velen zelf.
Of ik ze dan uit wilde zoeken.
Ja, dat wilde ik.
Heb dat voor deze laatste reünie gedaan.
Dat was veel werk.
En lastig werk.
Want er was geen gelegenheid om ze vergroot te zien en mijn ogen zijn van dezelfde leeftijd als ik.

De dia's zijn stiekem door elkaar gekropen.
Lekker door elkaar.
Vonden ze gezelliger, denk ik.
Zo saai steeds op dezelfde plaats.
Zou ik ook niet willen als ik een dia was.
Wel hoop ik met een grote hoop dat het uitzoeken een beetje gelukt is.

De uitverkoren plaatjes moeten het zonder datum of volgorde doen.
Dat zal geen probleem zijn want de kleine prentjes die ik zag gaven al herinneringen leven en brachten een lichte natte ontroering in mijn ogen.
Mede door andere dia's die ik lang niet had gezien.
Naast vele andere foto's, reeds lang overleden familieleden en oude bekenden.
Een foto van mijn vader met Johannes de Heer.
De samensteller van de, voor ingewijden bekende, Johannes de Heer zangbundel.
Een nog jonge Anne van der Bijl.
Wiens huwelijksinzegening, door mijn vader in de Baptistenkerk in Alkmaar, ik op de bandrecorder vastlegde.
Ons huis in Alkmaar.
Met enkele blikken in de huiskamer.
Wauw.
Openlucht bijeenkomsten 
Ziekenhuis bezoeken.
Jeugdkampen.
En.....

Verre herinneringen.
Lang geleden maar nog zo verschrikkelijk dicht bij.
.

woensdag 20 mei 2020

Over 100 jaar...

Over 100 jaar leeft er van mijn familie niemand meer.
Ook mijn echte- en facebookvrienden hebben allen het loodje gelegd.
Hun pijp aan Maarten gegeven.
Magere Hein diep in de afwezige ogen gekeken.

Eveneens geldt dat voor alle meer of minder fanatieke druktemakers op deze aardkloot.
Onbegrijpelijk natuurlijk, maar  zelfs voor rijke bankiers en opgewonden politici gaat dit op.

Graaien om niks.
Drukte om niks.
Zinloos.

Over honderd jaar zijn we er niet meer.
Aan slechts enkelen zullen er nog gedachten worden gewijd.

Het is een rust gevende gedachte maar maakt me niet oprecht vrolijk.
.

dinsdag 19 mei 2020

Eet gezond

De stand van zaken:

Eet brood, gezond.
Eet nooit brood, zeer ongezond.
Drink elke dag een wijntje, gezond.
Drink nooit wijn, zeer ongezond.
Eet elke dag een ei, gezond.
Eet nooit een ei, zeer ongezond.
Gebruik margarine, vitamine D, gezond.
Gebruik nooit margarine, zeer ongezond.
Gebruik roomboter, gezond.
Gebruik nooit roomboter, zeer ongezond.
Gebruik pindakaas, gezond.
Gebruik nooit pindakaas, zeer ongezond.
Gebruik kaas, gezond.
Gebruik nooit kaas, zeer ongezond.
Eet af en toe vlees, gezond.
Eet nooit vlees, zeer ongezond.

Eet nooit......
Drink nooit......
Pas dan leef je het langst.

De huidige stand van zaken.
De huidige stand van de wetenschap.
.

maandag 18 mei 2020

Negativiteit en Facebook

Facebook, wat word ik moe van al die negativiteit, al die scheldpartijen en al die hufterigheid die via jou mijn telefoon binnen druipen.
Terechte en onterechte verontwaardiging.
Waarheid en leugen.
De waarheid?
Moeilijk tot onmogelijk te achterhalen.
Had je maar een afdeling waar slechts menselijkheid en liefde besproken kan worden.
Want ja.....
Die bestaan gelukkig ook nog.
Onder gesneeuwd door roetzwart besmette sneeuw.
Maar ja, zo saai hé?
Die goede dingen.
Bah.
Nee, dan liever wat geweld.
Smeuig gemaakt door smerig, harteloos gescheld.
In onze fatsoenlijke (!) maatschappij mag men beledigen.
Van mijn ouders kreeg ik iets anders mee.
Beledigen en mensen beschadigen mocht niet.
Kon niet.
Nooit.
Waarschijnlijk had ik erg onfatsoenlijke ouders die de fatsoenlijkheids codes niet begrepen.
Sorry, pa en ma dat ik jullie opvoedingsmethoden zo publiekelijk te grabbel gooi.
Ik kan niet anders.
Ik schaam me voor jullie.
Ik ben beschadigd door jullie blik op fatsoen.
Dat fatsoen.
Jullie fatsoen.
Moet ik doen.
En ik, slappeling, probeer dat nog steeds.
Stumper die ik ben.
Slechts geslaagd en geliefd bij mijn kinderen, kleinkinderen en vrienden.
En geheel niet geslaagd, financieel geslaagd, in dit leven.
Logisch eigenlijk.
.

.

Loden kistje en moraal

Soms hé, soms stop ik mijn morele kompas in een zwaar loden kistje.
Dat zijn de momenten dat ik bang ben door de media de weg kwijt te raken.
Dat het noorden het zuiden aanwijst of beide windstreken tegelijkertijd.
Ik trek me dan in mezelf terug en wacht.
Geruime tijd.
Daarna grijp ik moed en hete koffie.
En doe heel voorzichtig de deksel open.
Klein stukkie.
Kiertje.
Je weet maar nooit.
Is Noord Noord en Zuid Zuid dan ga ik er vanuit dat de rest ook klopt.
Daarna pak ik het instrument weloverwogen op.
Stof het af.
Poets het op.
Of andersom.
En gebruik het.
Zo lang als dat mogelijk is.

Met zwaar loden kistje in de buurt.
.

donderdag 14 mei 2020

Geluk

Geluk is niet het klavertje vier.
Geluk zit hier.
In die vriend.
Die ik misschien niet heb verdiend.
In die vrouw.
Die ik vertrouw.
In die man.
Waar ik op bouwen kan.
In dat kind.
Dat generaties verbindt.
Vandaar mijn wens.
Zoek geluk in een mens.
Nooit in geld dat ongestoord
Het zicht op echt geluk verstoort
Waardoor je niet ziet.
Wat het leven je werkelijk biedt.

Johan
.

maandag 11 mei 2020

Vertrouw op God?

Ik ben opgegroeid in een christelijk gezin.
Zoals elke opvoeding invloed heeft, is dat ook bij mij het geval.
Daardoor kijk ik met bijzondere aandacht naar christenen.
Behalve geweldig goede dingen die ik christenen ook in de huidige crisissituatie zie doen brengen anderen me in verwarring.
Waarom omhelzen sommigen de negatieve berichtgeving?
"Vertrouw op God" beweert men.
Waar is dan dat vertrouwen in hun God?
Als ze beleiden dat hun God LIEFDE is, hoeven zij dat dan niet te zijn?
Is het liefde om in allerlei acties en beslissingen die in deze crisis genomen moeten worden de negatieve kanten allereerst te benoemen?
Zou dat helpen om de liefde van en naar hun God te verspreiden?
Echt?

Enige tijd geleden sprak ik met een Facebook vriend af om minder op negativiteit te reageren.
Goed idee vind ik dat.
Teleurgesteld ben ik wel.

zaterdag 9 mei 2020

Doemdenken

Tussen Doemdenken
En Wensdenken bevindt zich, aangestuurd door wijsheid,
Verstandigdenken.

vrijdag 8 mei 2020

De onderbroken slaap der onschuldigen

Een bed is een ding om heerlijk in te liggen, in slaap te vallen en om daarna uitgerust wakker te worden.
Wanneer zo'n apparaat zich niet houdt aan de orde der dingen maar besluit om de onschuldige slaper met een klap kennis te laten maken met de vloer van de slaapkamer is er iets mis.
Hartgrondig en onstuitbaar mis.
Het apparaat deed de slaap van de schone slaper, ik dus, de das om en stuurde de inmiddels wakkere wakkere persoon mopperend naar beneden teneinde zaag, hout, hamer, schroeven, spijkers, tangen en schroevendraaiers (in diverse maten) op te halen.
Hem bleek dat een koude verwarming koud was en een bedlicht weinig licht gaf.
Doch ondanks dat ongerief toog hij rillend en foeterend aan het werk.
Noodgedwongen.
Na enig sloop- zaag- schroef en ander soortig arbeid kon de slaper de vertrouwde bevallige houding aannemen en de slaap de onschuldigen hervat worden.
Aldus geschiedde.
Tot een dringend bezoek aan het toilet noodzakelijk bleek en de aankomende slaap geen kans kreeg.
Die kreeg het pas na enige voetverzorging wegens gereedschap op de vloer.

Het begon licht te worden
.

woensdag 6 mei 2020

Eibergen, het is voorbij.

Enige jaren geleden reed ik met iemand mee.
We reden o.a. langs ons oude huis in Eibergen en stopten daar.
Onverwachts greep het weerzien van dit huis me bij de strot.
Daar was ik niet op voorbereid.
Nu ik er jaren later aan terug denk voel ik de ontroering en verslagenheid nog.
Toen waren de kinderen klein.
Het gezin was compleet en bij elkaar.
Nu zijn de kinderen volwassen en hun kinderen ook.
Prima natuurlijk.
De normale gang van zaken.
Uiteraard.
Maar nooit heb ik het "voorbij" gevoel sterker ondergaan dan toen.
Voorbij!
.