Commentaar, Gastenboek en/of Andere Zaken.

- Commentaar kan geleverd worden door via reacties (onder mijn berichten) te reageren.
- Mail kan via het envellopje dat onder mijn berichten staat.

- Het tekenen van het gastenboek kan met klikken op:

>>>>>>> G A S T E N B O E K <<<<<<<

--> In rechterkolom staat het Blogarchief.
--> In rechterkolom staat het Labelarchief.
--> Voor terug bladeren weblog zie onder de pagina:
Oudere Berichten

================================

================================



Klik op het beeld voor meer gegevens.

================================


================================
>>>> Mijn video's op YOUTUBE <<<<

(Kies video, plaats muis op
beeld en
klik daarna op pijl
of ga rechtstreeks naar mijn
video kanaal KLIK HIER)

Hoi allemaal

Hoi allemaal
Een groet van mij, Emanuele, uit het verre Italië. Veel plezier op de weblog van mijn opa.

dinsdag 12 oktober 2021

Enkhuizen, musjes en nostalgie

Enige jaren geleden schreef ik het volgende op Facebook.

Er zijn soms van die momenten dat alles lijkt te kloppen.
Het leven is dan de moeite waard geleefd te worden.
Het zijn díe momenten die een geluksgevoel geven.
Daar blijven herinneringen aan kleven.
Vaak zijn het slechts hele kleine momenten, zonder grootse gebeurtenissen.

Vóór ons in de oude haven waren mensen bezig met hun boot.
Plezierboten en oude opgeknapte sleepboten lagen te dobberen in het groene water.
Van de oude beroepsvaart was niets meer te zien.
Hiervoor moet je naar een andere, nieuwe, haven.
Slechts enkele vissersboten zijn in deze haven nog te vinden.
Hoe anders was het in mijn jeugd.
De haven lag toen vol met botters.
Er werd volop gevist.
Manden met krioelende palingen.
De beroepsvaart wordt nu voornamelijk uitgeoefend door liefhebbers die met prachtig gerestaureerde oude meermasters vakanties aanbieden.

Wij zaten buiten op een terras in Enkhuizen.
Binnen rammelden borden onder een plafond waaraan oude scheepsmodellen en verweerde scheepsbenodigdheden hingen.
Bij elkaar gezochte nostalgie-opwekkers.
Maar dat gaf niets.
De sfeer klopte.

Vlak bij ons hipte een musje bij ons op de tafel.
Een brutaal beestje die zich waagde op enkele centimeters van ons en onze koffiekopjes.
Steeds dichter bij komend, naarmate we meer gebaksrestje naar hem toeschoven.
Het stelde allemaal niks voor maar wat was het prachtig.
Natuurlijk niet alleen dat heen en weer trippelende beestje maar alles wat zich rondom ons afspeelde.
En dat was eveneens weinig indrukwekkend.

Wij zijn sfeergevoelig.
Voor mij komen er dan nog allemaal herinneringen uit mijn jeugdjaren voorbij.
Zo bedacht ik dat ik slechts enkele meters verwijderd was van de plaats waar mijn opa en ik ooit op de koningin stonden te wachten.
Misschien wel 70 jaar geleden.
Het stond er vol met mensen.
Was het 1 april?
Ik geloof me te herinneren dat mijn opa niet erg te spreken was.
Waarschijnlijk bozer op zich zelf wegens zijn goedgelovigheid dan op de krant die de komst van Hare Majesteit had aangekondigd.

Enkele honderden meters verderop, links, de Sint Janstraat.
Een straat boordevol  herinneringen aan de schoenmakerij van mijn opa en het geboortehuis van mijn moeder.
Nog iets verderop lag, eveneens links, de Breedstraat.
In de Breedstraat staat, schuin tegenover het stadhuis, nog steeds mijn geboortehuis.
Een honderden jaren oud huis.
Overigens zonder een bordje met de mededeling :

 Hier is op 25 september 1942,
 Midden in de oorlogstijd, 
 De wereldburger
 Johan Dammuller
 Geboren.

Waarschijnlijk was er na de restauratie van het eeuwenoude pand geen geld meer beschikbaar voor zo'n plaquette.....

Enfin, op de achtergrond speelden al de herinneringen, met de daardoor opgeroepen gevoelens, een rol tijdens ons genoeglijk samenzijn daar op het terras.
Mijn kameraad zat daar zonder deze herinneringen maar begreep wel de gevoelens die ze bij me opriepen.
Bovendien is Enkhuizen een plaats die iets met je doet als je daar gevoel voor hebt en er open voor wilt staan.
En dat was bij mijn mede koffiedrinker zeker het geval.

We logeerden in Het Ankertje.
Althans in het huis dat aan dit café grenst en dat toentertijd voor Bed en Breakfast was ingericht.
Het Ankertje, een bijzonder sfeervol oud café.
Er tegenover staat de oude stadspoort "de Drommedaris".
Een massief gebouw maar met een zekere sierlijkheid wegens de ronde vormen.
(Lijkt wel iets op mij.)
De Drommedaris, de toegang tot de oude  havens en de rest van Enkhuizen is bereikbaar via een houten ophaalbrug.

Ooit dirigeerde mijn kameraad.een compleet terras met mensen vlak tegenover Het Ankertje met achter zich de kloeke vormen van de Drommedaris.

Tja, mooie tijden.
Oude tijden.
Vervlogen tijden.

Corona bestrijding

Kijk, dat je het niet eens bent met de manier waarop het virus bestreden wordt,.......
Daar kan ik inkomen.
Maar dat men de beslissers meteen van negatieve bedoelingen verdenkt of beschuldigt.......
Nee, daar kan ik niet inkomen.

Bretels

Als kind droeg ik bretels. 

Na 60 jaar dacht ik, kom laat ik eens modern doen. 
En ik kocht bretels. 
Bretels zijn vreemde, bijna levende, dingen. 
Ze gaan wegen die niet bewandeld dienen te worden. 
Ze gaan hun eigen weg. 
Stel, je wilt c.q. móet naar het toilet. 
De bretels zitten heerlijk onder je trui. 
Wil je ze laten wapperen dient dus  eerst de trui verwijderd te worden.
Waar laat je de trui zonder dat het ruikende gevolgen heeft. 
Niet elke wc is truivriendelijk. 
Heb ik gemerkt. 
Enfin, het lukt. 
Daarna is het zwaar opletten geblazen. 
De naar beneden bengelende bretels vertonen neigingen in de pot te gaan hangen. 
Schade, schande en een wasbak, waar toevallig mensen staan, leren dit voor de volgende keer te voorkomen. 
Dus ze hangen voor de pot op de grond, die schoner had kunnen zijn. 
Dan komt het ophijs moment. 
Altijd een heikel moment. 
Want tijdens het hijsen komt één van je benen omhoog. 
Een poot van het bretelmechanisme heeft zich genesteld onder de schoen en trekt tijdens het optrekken van de broek het been mee. 
Daar sta je dan. 
Sjorren en trekken.
En niet ondersteboven gaan. 
Balancerend op één nog onder controle staand been. 

En dat allemaal gewoon omdat de natuur je een klein vertrekje in stuurde en je modern wilde zijn.

Voelen

Er zijn zo van die momenten dat ik me voel als een vis in de lucht en een vogel in het water.
Dat soort momenten dus.

Kunst

Ik heb geen verstand van kunst.
Ik vind iets mooi of ik vind iets niet mooi.
Heb geen idee waarom dat zo is.
Daar ga ik ook niet over nadenken.
Het is zo als het is.
Soms vind ik iets heel knap gemaakt maar doet het me niets.
Pas als ik geraakt word ga ik me afvragen, waarom?
En daar heb ik dan soms wel een antwoord op.
.

Kruisje en hoofddoek

Het is voor een christelijke tramconducteur in Amsterdam verboden om een kruisje te dragen.
Een ambtenaar achter het loket mag haar hoofddoek blijven dragen.
Dat laatste vind ik goed.
Dat eerste valt volledig buiten mijn begrip.
Wat zijn we nou aan het doen?
Onze cultuur selectief aan het verkwanselen?
Dit idiote beleid zal uiteindelijk de minderheden niet helpen.
Integendeel.
Ben ik bang.