Commentaar, Gastenboek en/of Andere Zaken.

- Commentaar kan geleverd worden door via reacties (onder mijn berichten) te reageren.
- Mail kan via het envellopje dat onder mijn berichten staat.

- Het tekenen van het gastenboek kan met klikken op:

>>>>>>> G A S T E N B O E K <<<<<<<

--> In rechterkolom staat het Blogarchief.
--> In rechterkolom staat het Labelarchief.
--> Voor terug bladeren weblog zie onder de pagina:
Oudere Berichten

================================

================================



Klik op het beeld voor meer gegevens.

================================


================================
>>>> Mijn video's op YOUTUBE <<<<

(Kies video, plaats muis op
beeld en
klik daarna op pijl
of ga rechtstreeks naar mijn
video kanaal KLIK HIER)

Hoi allemaal

Hoi allemaal
Een groet van mij, Emanuele, uit het verre Italië. Veel plezier op de weblog van mijn opa.
Posts tonen met het label Reizen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Reizen. Alle posts tonen

zaterdag 11 augustus 2018

De Sinai

Het beeld uit het vliegtuigraam liet zand zien.
Veel, heel veel zand.
Wat een verschil met de groen aangeharkte stukjes land die ik een kleine 6 uur geleden achter me had gelaten.
De Sinaïwoestijn.

Beelden die in mijn jeugd waren opgeroepen rolde zich voor mijn ogen uit.
De Bijbelse verhalen over Mozes die met het Joodse volk 40 jaar lang deze woestenij was doorgetrokken werden voelbare realiteit.

Ondanks het aangename klimaat in de vliegende tube waarin ik me bevond spatte de droogte en de hitte mijn vliegtuigraam binnen.
In de glooiende gloeiende verte leek mijn geestesoog Mozes te zien.
Mozes leider van een lastig volk.
Mozes lijder aan een lastig volk.
Lastig, natuurlijk, ik zou dat ook zijn als ik 40 jaar in zo'n zandbak zou moeten sjouwen.
Zonder supermarkt voor mijn water.
Water, grote porties water.

Er schijnen meer melkwegen te zijn dan er korrels zand op de aarde zijn.
Dat gaat mijn voorstellingsvermogen ver te boven.
In mijn huisje met mijn tuintje in Twente was dat al het geval, maar hier?

Een zandkorreltje, zo klein.
Ontelbare door de natuur samengevoegde zandkorreltjes, zo groot.
Woestijn!
Met miljarden samengebalde korrels die de bergen vormen.
En daarboven een wellustig zijn karakter tonende zon die het af en toe aanwezige water doel- en zinloos de lucht in brandt.

Hier is geen leven mogelijk.
Denk je.
Verwacht je.
Tot je die kleine bewegende stipjes ziet.
Die dankzij het dalende vliegtuig veranderen in mensen en drommedarissen.

Leven is overal.
Ook hier.
Hier waar zand de macht heeft, vindt men leven.
Plantaardig en dierlijk.
Ook hier lijkt de mens de baas.
Echter.
Uiteindelijk is de natuur de grote winnaar.
Overal.
Altijd.

Toen ik het vliegtuig uitstapte sloegen de 40 graden me om de oren.

Johan Dammuller

vrijdag 11 augustus 2017

Zand

Het beeld uit het vliegtuigraam liet zand zien.
Veel, heel veel zand.
Wat een verschil met de groen aangeharkte stukjes land die ik een kleine 6 uur geleden achter me had gelaten.
De Sinaïwoestijn.

Beelden die in mijn jeugd waren opgeroepen rolde zich voor mijn ogen uit.
De Bijbelse verhalen over Mozes die met het Joodse volk 40 jaar lang deze woestenij was doorgetrokken werden voelbare realiteit.

Ondanks het aangename klimaat in de vliegende tube waarin ik me bevond spatte de droogte en de hitte mijn vliegtuigraam binnen.
In de glooiende gloeiende verte leek mijn geestesoog Mozes te zien.
Mozes leider van een lastig volk.
Mozes lijder aan een lastig volk.
Lastig, natuurlijk, ik zou dat ook zijn als ik 40 jaar in zo'n zandbak zou moeten sjouwen.
Zonder supermarkt voor mijn water.
Water, grote porties water.

Er schijnen meer melkwegen te zijn dan er korrels zand op de aarde zijn.
Dat gaat mijn voorstellingsvermogen ver te boven.
In mijn huisje met mijn tuintje in Twente was dat al het geval, maar hier?

Een zandkorreltje, zo klein.
Ontelbare door de natuur samengevoegde zandkorreltjes, zo groot.
Woestijn!
Met miljarden samengebalde korrels die de bergen vormen.
En daarboven een wellustig zijn karakter tonende zon die het af en toe aanwezige water doel- en zinloos de lucht in brandt.

Hier is geen leven mogelijk.
Denk je.
Verwacht je.
Tot je die kleine bewegende stipjes ziet.
Die dankzij het dalende vliegtuig veranderen in mensen en drommedarissen.

Leven is overal.
Ook hier.
Hier waar zand de macht heeft, vindt men leven.
Plantaardig en dierlijk.
Ook hier lijkt de mens de baas.
Echter.
Uiteindelijk is de natuur de grote winnaar.
Overal.
Altijd.

Toen ik het vliegtuig uitstapte sloegen de 40 graden me om de oren.

Johan Dammuller

dinsdag 31 mei 2016

Internationale trein

Weet je, zo'n internationale trein, ja zo'n licht gekleurde Duits geval, ja die..., weet je dat is een onding.
Ja, ik weet het, ze zijn best comfortabel.
Tenminste als je uitgestapt bent.
Hoe zo?
Nou er zijn gereserveerde stoelen.
En erg duidelijk aangegeven zijn die niet.
Als je dan eindelijk zit in zo'n overvolle trein dan kan je gaan staan als zo'n gereserveerde figuur zijn/haar zetel opeist.
Omdat je dat weet, aangezien het je al een paar keer is overkomen, dan ben je bij elk station gespannen.
Oh jee, het zal toch niet.
En zo ja, wat dan?
Veel vrije plaatsen zijn er niet en daar kan je bovendien hetzelfde overkomen.
Mij werd vroeger geleerd dat ik voor ouderen of gehandicapten moest opstaan.
Nu is een beetje extra geld voldoende om hen de gang op te jagen.
Heb je geluk.
En kan je blijven zitten.
Ja dan, dan kun je thuis zeggen:
Weet je, zo'n internationale trein.
Zo'n Duitse.

Weet je, die is best comfortabel.

donderdag 3 december 2009

Reis filmpjes

Vrijwel alle filmpjes die ik van, naar en in Italië maakte staan nu op youtube.
De filmpje van Italië maakte ik in de omgeving van de Adriatische kust in de buurt van Pesaro, Rimini en Gradara.
Ze zijn allemaal gemaakt met een klein zak-videocamera'tje.

Klik Hier: http://www.youtube.com/donqueso#g/u

DQ
.

woensdag 2 december 2009

Vliegtuig op weg naar Bologna

Zojuist plaatste ik enkele videootjes op youtube.
Er volgen er meer zodra ik daar zin in en tijd voor heb.
Hierbij een blikje uit het vliegtuig direct na de start van Schiphol en op weg naar Bologna in Italië.
Let op de schaduw van het vliegtuig in de vochtige wolken.

DQ
.

dinsdag 1 december 2009

Koffieknieën

Zit je in het vliegtuig.
Krijg je een kopje heerlijk warme bloedhete koffie van de stewardess.
Maak je een praatje met haar.
Gaat in je enthousiasme armen en knie omhoog.
Knie raakt tafeltje.
Tafeltje wipt op en stuurt kopje naar de vloer.
Kopje doet dat niet rechtstreeks.
Kopje vindt onderweg onze knieën.
Kopje vindt dat niet leuk.
Kopje werpt dampend hete koffie op eerder genoemde knieën.
Knieën vinden dat niet leuk.
Eigenaren van knieën ook niet.
Mopperende eigenaren.
Verblufte stewardess.
Weglopende stewardess.
Met servetten terugkomende stewardess.
Knieën, vloer en stoelen deppende wij.
Andere stewardess.
De baas-stewardess?
Nieuwe dampende koffie.
Aardig mens.
Hulpvaardig mens.
Maar.....
Knieën en benen zelf moeten verzorgen.
Dat wel.
Geen blijvende gevolgen.
Broek gewassen.
Hangt te drogen.

DQ
.

Novemberzaken

Zo, ik ben weer paraat.
De spullen heb ik hier min of meer in orde.
Bewust zeg ik min of meer.
De PC is nog niet zo als ik dat graag wil.
Vista moet opnieuw worden geïnstalleerd en dat stel ik uit.
Geen zin in het vele werk wat dat met zich meebrengt.
Maar van uitstel mag geen afstel komen.
Dingen die ik belangrijk vind werken n.l. niet meer.
Sommige USB poorten werken niet goed en dat is denk ik, hoop ik, een softwarematige tekortkoming welke met herinstallatie van Vista kan worden opgelost.
Jammer als de streamer die ik heb niet kan worden gebruikt.

In de afgelopen weken zijn we ook nog even naar de kinderen in Italië geweest.
Heerlijk om dochter, schoonzoon maar vooral de kleinkinderen weer te zien.
Nog fijner te zien dat je welkom bent en dat de kleinkinderen genieten van het feit dat opa en oma er weer zijn.
Heerlijk om te zien hoe een ventje van 5 jaar als hij merkt dat opa iets Italiaans niet begrijpt dat gewoon even vertaalt.
Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is.
Dat is het mogelijk ook wel maar ik krijg dan onmiddellijk een vlaag van knuffelbehoefte.
Grappig ook te merken hoe de kinderen Nederlands praten met de grammaticale eigenaardigheden van het Italiaans.

Redelijk weer gehad al is er daar aan de Adriatische kust heel veel mist.
Een bekend verschijnsel.
De mist komt op en blijft tussen de heuvels hangen.
Het levert wel prachtige plaatjes op.
Als de mist opgetrokken is zijn er ook verbluffend mooie luchten te zien.
Indrukwekkend.

We zijn hier in het platte Nederland ook wel wat gewend op wolken gebied.
Hier houd de horizon echter gewoon op.
Daar zie je in de verte altijd heuvels en nog verder de bergen.
Daardoor is de horizon verder weg en dat geeft een hele andere blik op de wereld.
Ernstig fraai.

De reizen heen en terug verliepen goed met de kanttekening dat de treinreis van Bologna naar Cattolica niet zo feestelijk was.
We kwamen daar op spitstijd aan.
Dat betekende dat de taxi heel veel moeite had om het treinstation te bereiken.
En....... zo'n meter loopt rustig door.
Onverschillig ding!

Druk dat het was op het station....
Nog nooit zoiets gezien.
Met moeite de kaartjes bemachtigd en dringend en zoekend en vragend het juiste perron gevonden.
De trein, die net aan kwam rijden, was prop en prop vol.
Wat een toestand.

Het is geen pretje om als sardientjes in een te klein blikje opgepropt te staan.
Nederlands, dus te dik, gekleed in een loeiende hitte met zware en onhandige bagage.
En dat een anderhalf uur lang.
Nog een geluk dat we in de heerlijk jeugdige conditie verkeren van boven de 66 jarigen....
Enfin, als er dan 3 stralende kleinkinderen op het station in Cattolica staan te wachten is alle smart weer vergeten.
Overigens verbaas ik me nog steeds over de treinkosten.
Ruim anderhalf uur reizen voor € 8.80.

Waarom de natuur ons moest pesten met stevige verkoudheden weet ik niet.
Dat verdienden we niet.
Nooit trouwens.
Ook niet dat ik nu weer snotterig door het huis loop.

Vele foto's en video's heb ik gemaakt.
Enkele foto's zal ik t.z.t. hier plaatsen en verschillende filmpjes zal ik op youtube zetten.

De feestdagen.
Ze komen er aan.
Geen originele opmerking.
Ik weet het maar toch haal ik het even aan.
Snotterig en proestend moet ik de stad in om een sinterklaaspresentje te kopen.
Vreselijk werk vind ik dat want ik weet nooit wat ik moet kopen.
En dan een gedichtje maken.
Brrrrrrr.
Het gaat me ook steeds slechter af.
Daarna diverse verjaardagen, de kerstdagen, oud en nieuw.
Ik vind het niet bezwaarlijk als het allemaal voorbij zal zijn.

Ik ga koffie drinken.

DQ
.

woensdag 8 juli 2009

Oude mensen, oude steden.

Zaterdag zijn we op stap geweest.
Marijke en ik.
Een stralende dag, in tegenstelling met nu.
Marijke had zich voorzien van een treinkaartje dat ons het recht gaf om naar elke bestemming in Nederland te reizen.

Vele medelanders hadden deze mogelijkheid, dankzij Blokker, eveneens ontdekt.
Dit zorgde in samenwerking met de zon voor zeer vele, zeer drukke treinen.
Zodat vele, zeer vele mensen staande de vele kilometers moesten afleggen.

Opvallend dat jongeren niet meer opstaan voor ouderen.
Ook kinderen die op de schoot van pa of ma zouden kunnen zitten mochten van pa en ma op hun plaats blijven zitten.
Onverschillig voor het amechtig hijgend oude mannetje dat bevend naast hen stond te zwaaien.
(Om misverstanden te voorkomen, dat was ik niet)
Wordt men niet meer opgevoed met de regel op te staan voor ouderen?
Iets wat voor ons altijd volkomen vanzelfsprekend was.
Pijnlijke constatering.

Over het algemeen hadden wij redelijk geluk, qua zitten.
Alleen op de terugreis moesten we het van Amersfoort tot Apeldoorn doen met één zitplaats.
Dat gaf wel aanleiding tot enige hilariteit.
Oma op de schoot van opa!
Een bereidwillige zetelzitter tegenover ons wilde er wel een foto van maken......

Ja, dan heb je zo'n kaartje maar wat dan?
Waar moet je naar toe?
Voor ons is dat over het algemeen al heel snel: Naar het westen!
Daar liggen immers onze roots en we lusten wortelen.
Goed voor ogen en emoties.
Maar we waren sterk deze keer en het idee van Marijke om naar Gouda te gaan sprak me zeer wel aan.
Daar was ik nog nooit geweest en dat vond ik al lang een foutje in mijn educationele opvoeding.
Bovendien lag Gouda op de route naar 's Gravenhage en daar ergens in de buurt heeft ook altijd Delft gelegen.
Ook daar waren we nog nooit geweest.
Wat nog een barstje in de educationele achtergrond betekende.

Gouda was leuk en warm.
Terrasjes waren vol met rokers zodat wij naar binnen moesten om van cappuccino en appeltaart te genieten.
Zij genoten van de zon.
Helaas kon ik door de aanwezigheid van de markt niet echt mooie foto's maken.
Maar behelpen is altijd beter dan niets.

De tijd snelde henen en we hadden een programma af te werken.
Op naar Den Haag.
Het was heel lang geleden dat ik daar via rails en trein was geweest.
Mogelijk stapten we aan de verkeerde kant van het station uit.
Want de oude binnenstad bleek tamelijk ver weg.
Nu is dat op zich niet zo'n bezwaar, wandelen is best prettig.
Zelfs met prikkelende zonneschijn.
Maar de wandel kilometers zijn wel tijdvreters en we wilden verdere avonturen beleven.
In een stad waar we nimmer waren geweest.
Dus keerden we na enige tijd om teneinde de trein richting Rotterdam te pakken om daar uit te stappen zodra de conducteur Delft aankondigde.

Verdorie zeg, dat is een leuke plaats.
Zeker voor iemand als ik die gek is op oude steden, zeker als ze ook een verhaal te vertellen hebben.
Zo'n plaats is Delft.
Getuige de door ons bezochte graven van belangrijke mensen uit de Vaderlandse geschiedenis.
Maar het is ook aan de panden te zien.
Eerbiedwaardige gebouwen die mijn geschiedenislessen van vroeger illustreerden.
Gek idee dat je een pilsje drinkt op een plaats waar de Vader des Vaderlands gegarandeerd heeft gelopen.
De geschiedenis komt wel heel erg dichtbij.
En wat smaakt zo'n pilsje goed met zulk fraai weer.

Voldaan verder gelopen.
En Delft bleef leuk en Delft bleef de moeite waard.
Of je nou langs de grachtjes slenterde of op een terrasje een visschotel nuttigde.
Wat is het dan fijn dat de huidige camera's geen filmpjes meer nodig hebben.
Ik zou me heel erg in hebben moeten houden of me scheel hebben moeten betalen aan filmpjes.

De zaterdag en de zon zorgden voor veel mensen op straat en terras.
Daar hadden we geen last van, integendeel het was gezellig.
Echter al die honderdduizenden moesten zo nodig op "onze" tijd allemaal en tegelijkertijd naar Hengelo.
Resultaat, benen die gaan slapen omdat de enigen die de laatste tijd kort(!) op mijn schoot zitten de kleinkinderen zijn.

Mooie dag.

DQ
.

zondag 24 mei 2009

Reisverslag van Gonnie - Foto's



Willem in de wildernis.





















Onder het kopje Reisverslag van Gonnie verteld Gonnie lager in dit log over haar belevenissen in het Midden Oosten.
Hierbij enkele foto's die ze stuurde om hier te plaatsen.

woensdag 20 mei 2009

Reisverslag van Gonnie

Zoals eerder vermeld.
Hierbij het beloofde reisverslag van Gonnie.

================================

Hallo Allemaal,

We zijn al weer bijna 6 dagen thuis, maar ik had nog niet gelijk de tijd om al wat te schrijven, want de dag na de vakantie was het al weer werken en Willem weer naar school.
Ook moesten we echt bijkomen van de vakantie, want het was geen luiervakantie.

Voor de reis begon, kregen we al heel wat tips van:
"Laat je wel inenten hoor en neem immodium en zoutoplossing mee", voor het geval je uitdroogt.
Pas op met eten van salades, kip, drinken etc.etc.
En het kan daar erg heet zijn hoor!

Tjonge daar had ik in eerste instantie helemaal geen rekening meegehouden, wel dat het warm/heet zou zijn,
Maar met linnen kleding, goede zonnefaktor, veel drinken houden we dat wel vol.

En neem geen dure spullen mee, want zelfs uit de hotels wordt veel gestolen etc.etc.
Het was in ieder geval een reis met wat meer voorbereidingen dan ik gewend was.

In laten enten, koffer met oude kleding meegenomen, 5 zakken drop, pakjes drinken, wat eten in de koffer gedaan.
Voor het geval dat, zonnecreme faktor 50.
We reisden met Drietoer, een gezelschap van 22 mensen van alles wat.

1 Mei 's avonds in Caïro met vliegtuig van Royal Jordanië aangekomen.
Lange reis gehad i.v.m. tussenstop in Jordanie.

Ons eerste hotel was in de stad Caïro.
Het eerste wat opviel hoe ongelooflijk druk het in Caïro was, nog veel erger dan het verkeer in Parijs.
Er wordt continue getoeterd door de auto's en bussen, en dat gaat dag en nacht door. Gelukkig kan ik en Willem goed slapen, anders heb je daar echt een probleem.
Er wonen daar net zoveel mensen in die stad als wat in heel Nederland woont, zo’n 16 miljoen mensen.
Voor de rest vond ik het een smerige volgepropte stad met gebouwen die er niet uit zagen.
Veel moskeeën, waardoor je 's morgens om 4 uur wakker wordt vanwege het Allah geroep.
Je ziet de kamelen, ezels ook door het verkeer heen lopen, een grote chaos, maar het gaat behoorlijk goed.
Je kijkt daar echt je ogen uit, en vraagt je continue af, hoe kan een mens daar leven?

We zijn 3 nachten in Caïro geweest.
We zijn naar de Piramides, de Sfinx, en het park daar waar allemaal beelden wat met de Egyptische geschiedenis te maken had, geweest.
We zijn nog naar het grootste museum van Caïro geweest , waar alles te bewonderen viel zoals mummies, sfinxen, Toetanchamon, beelden, allerlei dingen over de tijd van de faraos.
Willem z’n hart ging open, want die vond dat zo klein als ie was altijd prachtig.

Willem volgt ook het huis Anubis, hij heeft playmobil van Egypte etc.etc.
Als de gids iets over het vroegere van Egypte vertelde wist Willem hem aan te vullen, zelf weet ik er niet zoveel van af.

Het viel Willem wel tegen toen ie Caïro zag, hij leefde altijd met het droombeeld van het rijke Egypte.

We hebben daar nog een synagoge,een Koptische kerk bezocht en sommige wilden liever een moskee.
Willem wilde liever naar een moskee.
We hebben nog een stuk gevaren over de Nijl.
Alles ging onder begeleiding van 2 reisleidsters, 2 Egyptische gidsen en een soort bewapende bodycard.
Het was in Caïro heet, maar Godzijdank bewolkt.

Na Cairo reisden we naar de Sinaï woestijn, we reden zo langs de rode zee.
Het was verschrikkelijk heet, en de airco in de bus werkte niet al te best.
Er waren al een paar mensen met darmklachten.
Einde dag kwamen we bij ons hotel aan, gelukkig hotel met zwembad.

's Nachts om half 2 stonden we op, want we gingen de berg Horeb beklimmen, de berg waar Mozes de Tien geboden kreeg.
De berg was 2.258 km hoog, 3 uur omhoog klimmen en om de top te bereiken nog 750 traptreden, en dan weer 2 uur om terug te komen.
We gingen met z’n achten van de groep en een gids voor het geval dat........
Het was een zware tocht, maar we hadden het niet willen missen.
Ik was heel blij dat Willem het ook gered had, want soms was ie wat bang, maar de gids gaf hem op het laatst een hand, scheelde mij weer want ik had een rugzak met veel water en eten en Willem een hand geven werd op het laatste erg zwaar.
Als ik het nog een keer zou doen, zou ik eerder beginnen, want het tempo van de groep lag hoog, en we wilden de zon zien opkomen.

Kort nachtje gehad, na de tocht ontbijten en weer door met de bus naar Aqaba.
Onderweg hele mooie natuur, gestopt op mooie punten, bijzonder om zo door het woestijnlandschap te reizen.

Aqaba hadden we gelukkig ook weer hotel met zwembad, en zijn lekker de 1e dag daar wezen luieren in het zwembad.
In Aqaba ook weer van alles bezocht, niet echt veel bijzonderheden.

Daarna gingen we weer richting woestijn met jeeps, weer stukken klimmen, echt dat is prachtig gewoon, theedrinken bij de Bedoeïnen, en zulke mooie landschappen deed me op veel vlak aan Amerika denken.

Daarna opweg naar Petra, het enigste wat ik er van kan zeggen, gewoon prachtig, zie binnenkort wat foto's.

Onderweg werd er veel verteld over Jordanië, wat begint met het gedeelte Edom, daarna Moab, en daarna Amon.

Willem z’n familie van z’n oma’s kant heten allemaal Edom, wie weet stamt ie daar wel van af.
En heel wat bekende plekken die Mozes aandeed werd even gestopt.

Laatste 4 dagen gingen we naar Aman toe, en vandaaruit hebben we de bijbelse plaatsen zoals de berg Nebo waar Mozes op het beloofde land uitkeek.
De rivier de Jordaan waar Jezus gedoopt is, kerken met mozaïeken.

Vooral hebben we in deze reis in veel natuur gezeten, heerlijk in een andere wereld geweest.

Verbaasd dat Egypte en Jordanie in hun steden zo ontzettend smerig/oud/arm zijn.
Van Egypte had ik het al gehoord, maar had van Jordanie het wel wat beter verwacht.
De toiletten daar, het is om te kotsen.
Het volk op zich, op uitzonderingen na, geen fijne mensen, de meeste leven denk ik alleen maar om aan toeristen zoveel mogenlijk te verkopen.

Toen we met de boot overgingen van Egypte naar Jordanie, was het verschrikkelijk heet, en maar wachten met je koffers op de boot van drie uur smiddags , die om 5 uur ging, maar dat is daar normaal.

Na 1 week, ondanks enorm goed oppassen kregen Willem en ik ook buikloop, had het van mezelf niet verwacht want dat is echt jaren her geweest.
Nog steeds zijn onze darmen nog niet helemaal in orde, maar dat schijnt normaal te zijn als je daar heen gaat.
We hebben lange volle dagen gemaakt met een heel fijn reisgezelschap, heel gezellig en
gewoon al met al een hele mooie tocht.
Terug hadden we een hele mooie vlucht, heel helder.

Willem heeft zo’n 1000 foto's gemaakt maar dat moet ik nog uitzoeken, want van elk zwerfkatje, hagedis,torretje, museum,kerk etc.
Hij vond alles de moeite waard om op de foto te zetten.

Groetjes van Gonnie en Willem

.

Gonnie naar Egypte en Jordanië

Gonnie, één van de bezoekers van dit log is met haar zoon naar Egypte en Jordanië geweest.
Zij wel............
Haar reisverslag zal ik binnenkort hier plaatsen.

DQ
.

zondag 18 januari 2009

NS, zo kan het ook.

In Italië zijn we met de trein van Catolica naar Bologna gereisd.
Een afstand van 150 km.
Dat kostte ons met z'n tweeën samen een kleine 18 Euro !
Zo wordt reizen leuk.
Een voorbeeld voor de NS.

DQ
.

maandag 1 december 2008

Wereld reis.

En dan ga je naar familie in Colmschate (Deventer).
Dat is een drie kwartier rijden met de trein.
Maar niet nu!

In de oorlog is Hengelo doelwit geweest van bombardementen.
Dat betekent dat er bij bouw of verbouw op verdachte plaatsen op zoek wordt gegaan naar blindgangers.
Want deze "blinden" kunnen plotseling gaan "zien".
Niet leuk voor reizigers en omwonenden want horen en zien zal vergaan......

Het station wordt verbouwd.
Er komt een bredere tunnel.
Ook achter het station gaat het nodige gebeuren.
Beter om dan geen bommen tegen te komen.

Wegens de zoektocht naar die ondingen was het station gesloten.
Er reden daarom geen treinen, maar bussen naar Almelo.
Daar kon de reis dan met de trein worden voortgezet.
Echter eerst met een bus naar het verzamelpunt bij het stadion in Hengelo.
Wachten, wachten, bis, bis.

Ik heb niet opgelet hoe lang de heenreis duurde.
De terugreis kostte echter twee uur!
Vermoedelijk de heenreis nog langer.
De trein die vermeld stond op de NS website was er niet.
We konden pas een half uur later dan de bedoeling was richting Colmschate vertrekken.
Zo'n langdurige reis voor zo'n kleine afstand is geen pretje.

Ik begon nogal verkouden te worden en het nogal koud te krijgen.
Thuis stond de kachel laag zodat we bij onze thuiskomst geen warm onthaal kregen.
Wegens de late aankomst had het geen zin meer om het apparaat op te schroeven.
Daarom het bed opgezocht en de dekens over ons heen getrokken.

Helaas, ondanks de weldadige warmte heb ik slecht geslapen.
Zoals gezegd: Verkouden.

Als ik nou maar niet aan het hoesten kom.
Dat gaat bij mij altijd met zo'n geweld dat ik me amper meer van deze wereld bewust ben.
Het kan wel een maand duren.
Een maand enorm hoesten.
Logisch dat ik daar ongerust over ben.

Maar Lenie, de zuurkool was in één woord VOORTREFFELIJK!

DQ
.

vrijdag 20 juni 2008

Tapas

Voor elke levensgenieter en zij/hij die dit wil zijn/worden is een bezoek aan Sevilla aan te raden.
Zon, drinken en eten.
Zou dat de redenen zijn waarom Sebo geen hekel aan de stad heeft?
Voor eten en drink beschrijving KLIK HIER

DQ
.

Gibraltar

Ik weet niet of je ooit in Gibraltar bent geweest.
Het is een aparte belevenis.
Door HIER TE KLIKKEN kom je op een site waar je een korte beschrijving vindt van een bezoek aldaar.

DQ
.

Urbino


URBINO

DQ
.

Adriatische kust


Pesaro, aan de oostkust van Italië.
Adriatische zee.

DQ
.

Italiaanse doorkijkjes


Doorkijkjes

Als je van fotograferen houdt is het mogelijk
om je helemaal uit te leven
in de oude stadjes van Italië.

DQ
.

Korenvelden


Korenvelden in de MARCHE.

DQ
.

Alpen


Met de Airbus A320 boven de Alpen.

DQ
.