Hoi allemaal
Een groet van mij, Emanuele, uit het verre Italië. Veel plezier op de weblog van mijn opa.
dinsdag 24 augustus 2021
Onmogelijke plaats
Op het meest ongunstigste moment donderen de kleinst mogelijke dingen naar beneden en rollen samen naar de meest onmogelijke plaats op de minst mogelijk bereikbare plek in een zo groot mogelijke plas, om zo maximaal mogelijke natte knieën te veroorzaken tegelijk met een zo slecht mogelijke humeur.
maandag 23 augustus 2021
Dromen op de bank
Hengelo.
Ik ben thuis.
In Hengelo.
In een 120 jaar oude woning.
Midden in de stad.
En ben tevreden.
Thuis!
Vanmiddag schijnt de zon.
Heerlijk.
Buiten zijn er de zachte geluiden.
Daar ruik je de geuren.
Bloemen.
Daar hoor je het fluiten.
Vogels.
Ik sluimer.
Op de bank.
De huidige geluiden verstommen.
De geuren vervagen.
Fluitende vogels fluiten, maar horen doe ik het niet.
Gerammel van tegen elkaar botsende melkbussen.
Wegstervende geluiden.
Van paardenhoeven.
Paarden die karren voorttrekken.
Klepperend op de klinkerweg.
Hamerslagen.
De smid?
De schoenmaker?
De geur van de kleine brouwerij aan de overkant.
Ik ben weer een jaar of tien.
Ik zit in de tuin van mijn opa en oma.
Ik zie de hoge toren.
Ik hoor de klokken de tijd wegslaan.
Twaalf slagen.
In de verte zingen de klokken van de Drommedaris hetzelfde lied.
Enkhuizen!
.
.
Mooie en lelijke mensen.
Het is geen kunst om mooie mensen mooi te vinden.
De kunst is om lelijke mensen mooi te vinden.
zondag 22 augustus 2021
Recht hebben op
De arrogantie van mensen die vinden dat ze ergens recht op hebben en zich dan ook zo gaan gedragen, verbaast en irriteert me steeds meer.
Men heeft nergens recht op.
Niemand!
Nooit!
zaterdag 21 augustus 2021
vrijdag 20 augustus 2021
Natuurwetten
Het is geweldig wat onze wetenschappers doen.
Ze ontdekken en, proberen, te verklaren wat er al eeuwen lang is.
Vervolgens bedenken ze fantastische toepassingen.
Prachtig en alle respect.
Maar......,
ze zijn niet en nooit in staat nieuwe natuurwetten te ontwerpen en maken.
Voedselbanken
Voedselbanken.
In één van de rijkste landen van de wereld.
Wat een schande.
Een schande die politici, bankdirecteuren en dergelijke figuren kennelijk makkelijk kunnen dragen.
Want....
Fatsoen is zo ouderwets, eigen geld ruikt lekker en oogkleppen zijn goedkoper dan een Ministerie van Armoedebestrijding.
donderdag 19 augustus 2021
Fiets gejat?
Een vriend van mij heet Chaos.
Dat wil zeggen, zo zou hij moeten heten.
De verstrooide professor is zijn grote voorbeeld.
Als het niet zijn bloedeigen natuur zou zijn dan zou je zweren dat hij bij deze man college had gelopen en Cum Laude was afgestudeerd.
Heerlijk zat ik in het zonnetje (die schijnt ook wel eens) toen ik gebeld werd.
De heer Chaos.
In paniek.
"Help me alsjeblieft, ik ben de sleutel van mijn fiets kwijt.
Ik denk dat hij in de fietstas van een vrouw is gevallen.
Haar fiets staat naast de mijne maar ik kan toch niet zomaar in die tas gaan zitten graaien?
Misschien heeft ze gezien dat de sleutel nou in haar tas zit.
Dan kan ze mijn fiets jatten.
Kom alsjeblieft om er op te passen dan kan ie in iedergeval niet gestolen worden.
Ik ga mijn reservesleuteltje halen".
Het leek me totaal overbodig om te komen.
Maar ja, als ik hem daar een plezier mee kon doen.
"Waar staat je fiets?"
"Bij de Hema".
"Oké, ik kom er aan".
Op naar de Hema.
En dus sta ik even later als een trouwe hond op wacht bij de fiets.
Fietswachter!
Onbesoldigd.
Na ruim een kwartier begon ik me ietwat ongemakkelijk te voelen.
Na een dik halfuur had ik het idee dat iedereen naar me keek.
Strategisch veranderde ik van positie.
Vanaf de overkant kon ik het vervoermiddel ook wel in de gaten houden.
Het volle wachtuur naderde.
Ik slenterde wat heen en weer.
Dhr. Chaos was telefonisch onbereikbaar.
Natuurlijk.
Zo hoorde het.
De onrust sloeg toe, maar ook de ongerustheid.
Zeker na dik anderhalf uur trouwe wachtersdienst.
Wat was er aan de hand?
Zou hij het reserve sleuteltje niet kunnen vinden?
Niet ondenkbaar natuurlijk.
Zelfs zeer waarschijnlijk.
Maar dan zou hij toch wel bellen?
Hoewel....?
Is er iets anders aan de hand?
Inmiddels draaide ik reeds bijna honderd minuten mijn fietswachtdienstrondjes.
Dat ging niet langer zo.
Ik nam een besluit.
Een kloek besluit.
Stak de weg over richting Hema, tilde de fiets op, nam het ding onder de arm en wandelde naar huis.
Niet geheel en al ontspannen.
Want....
Het verloop liet zich raden.
- "Hé, fiets gejat?"
- "Tevreden met zo'n oud beestje?"
- "Kon je geen nieuwere vinden?"
- "Politie bellen?"
Ik grijnsde wat terug.
Had lichtelijk de pest in en kon zo gauw geen passende antwoorden bedenken.
Was er ook niet zeker van of ik een afdoende verklaring kon bedenken als de politie me inderdaad in de kraag zou grijpen.
Van de eigenaar kon ik geen steun verwachten.
Althans niet op korte termijn.
Hij was immers onbereikbaar?
Mijn schouders zijn al jaren niet de meest bruikbare onderdelen van mijn, toch wel krachtig en athletisch gebouwde(?!), lichaam.
Thuis eerst maar even deze lichaamsdelen de broodnodige rust geven evenals mijn bruisend gemoed.
Ik zat net onderuit gezakt op de bank toen de telefoon rinkelde.
(Mijn telefoon is een rinkelende.)
Mijn vriend.
"Nou hebben ze mijn fiets nog gejat ook"
Johan Dammuller
(Uit mijn weblog)
Smoesjes
Mocht ik te laat of helemaal niet komen dan....
Dan komt dat door een wissel- of seinstoring!
Alhoewel ook een lekke band de oorzaak kan zijn.
Met veel pech is de brug ook nog open en blijft voorlopig open wegens kapotheid.
(Het bed is lekker.)
Klokkenspel
Ik wilde niet.
Ik moest.
Ik groeide op in Alkmaar en bracht de vakanties door bij opa en oma in Enkhuizen.
Dat er een buitenland bestond was me bekend maar dat was zo oneindig ver weg dat het amper in mijn fantasieën een rol speelde.
Ja, Duitsland.
Nog zo vlak na de oorlog kon ik daar niet met grote hunkering aan denken.
Duitsers waren voor mij mensen die bijna met vuur en zwaard hun kuilen op het strand van Bergen- of Egmond aan Zee verdedigden.
Van de Grieken wist ik slechts iets via Homerus
en zijn ilias.
En dat slechts omdat ik een zeer frequent bibliotheek bezoekertje was en de verhalen me mateloos boeiden.
Dat er ook een modern Griekenland bestond leek me zeer waarschijnlijk maar erg ver, niet te overbruggen, ver weg.
Amerika.
Natuurlijk.
Frankrijk.
Natuurlijk.
Spanje.
Natuurlijk.
Japan.
Ach, ach, allemaal zo ver weg.
Onbereikbaar ver weg.
Tuurlijk, vliegtuigen.
Ha....
Onbetaalbaar, en dat zou altijd wel zo blijven.
Vandaar dus Enkhuizen.
Ook ver weg maar met een behapbare treinafstand.
In die tijd bestond een dagje vakantiekindervreugd uit een bezoek aan het Klimduin in Bergen of aan het strand van Bergen aan Zee.
Bereikbaar per fiets.
Ik denk ook aan schoolreisjes met Bello.
Met het bij de overwegen fluitende stoomuitblazende bellende locomotiefje dwars door de prachtige duinen.
(Dat is raar, nu ik het me voor de geest haal hoor ik het geluid.)
Wat eeuwig zonde dat het spoorlijntje er niet meer ligt.
Bello, jaren lang als standbeeld in Bergen gestaan, is door liefhebbers opgeknapt en is weer in bedrijf.
In Hoorn.
Museumspoorlijn.
Houten konten door keiharde houten banken.
Houten banken, ook in de trein naar Enkhuizen.
Met bijbehorende konten.
Mooie herinneringen.
Die nare....., daar denk ik maar niet aan.
Bovendien vallen ze bij nader inzien ook wel mee.
Rustig en overzichtelijk.
Totdat mijn vader zo nodig naar Hengelo moest en wij, uiteraard, mee moesten.
Verschrikkelijk.
Als ik de foto's van de verhuizing zie doet dat me nu nog pijn.
Diep in het verleden.
Dichtbij in mijn geheugen.
In die tijd was Hengelo ver weg.
Heel ver weg.
Dat wil zeggen, heel ver weg van Alkmaar en Enkhuizen.
In Alkmaar woonden we pal achter het station.
Best ver weg van het centrum.
Best ver weg van een carillon of ander soortig klokkenspel.
Maar in Enkhuizen was dat anders.
Daar was het klokkenspel niet ver weg.
Voornamelijk denk ik aan de klokken van de Drommedaris.
Een oude vestingtoren waar ik als kind wel kwam.
Vlak bij de klokken.
Vlak bij het gordijn van spinrag.
Vlak bij oude vervlogen eeuwen.
Kennelijk heeft mijn onderbewuste, even Sigmund vragen, de klokkenklanken verbonden aan die simpele vakantievreugd in mijn geboortestad, Enkhuizen.
Hier in Hengelo bouwde men een nieuw gemeentehuis.
Waarna men gemakshalve het oude karakteristieke gemeentehuis maar met de grond gelijk maakte.
Iets waar Hengelo patent op had.
Heeft?
Er gebeurde iets met mij toen het nieuwe carillon zijn klanken over de stad en over mij uitstrooide.
Nee, ik was me daar eerst niet zo bewust van.
Later begreep ik dat het thuisgevoel enigszins terug kwam door dat gebeier van grote hoogte.
Kennelijk moet mijn thuisgevoel van boven komen.
.
Pandemonium
Als ik speel op mijn harmonium.
Krijgt men een delirium.
Want door dit medium.
Ontstaat een pandemonium.
woensdag 18 augustus 2021
Amor en amoreel
Komt het woord Amoreel van het woord Amor?
Of andersom?
Of is het één het gevolg van het ander?
Of niet?
Of heeft het niets met elkaar te maken?
Of soms wel?
Of?
God
Gedachtenexperiment.
Stel je een bacterie voor met een redelijk ontwikkeld verstand zal die ooit het concept Mens begrijpen?
Stel je een mens voor met een redelijk ontwikkeld verstand zal die ooit het concept God begrijpen?
.
Mogelijkheden en onmogelijkheden
We zijn in staat om geweldig fraaie gebouwen te maken.
We zijn in staat om prachtige, ontroerende, kunst te maken.
We zijn ook in staat om dit in korte tijd te vernietigen.
We zijn zelfs in staat om alles daarna weer op te bouwen of te herstellen.
We zijn in staat om uit een nietig zaadje een bloem te laten groeien.
We zijn in staat om dit in korte tijd te vernietigen.
We zijn nooit in staat deze bloem weer op te bouwen of te herstellen.
We zijn nooit in staat om het verdraaid kleine zaadje waar de bloem zich uit ontwikkelde te maken.
Ondanks onze blablabla wint de natuur het Altijd.
Vriend en vijand
Een ieder maakt zelf uit wie zijn vriend of eventueel zijn vijand is.
Behalve de militair.
Die heeft die keuze niet.
De staat maakt uit wie de vijand is, ook al zou het een vriend kunnen zijn.
Zon en regen
De zon een stralende bron
Een regenwolkje ook.
Maar zou ik nu mogen kiezen.
Dan koos ik toch de zon.
Abonneren op:
Posts (Atom)
