Eindelijk.
Mijn wereldschokkende roman is af.
In tegenstelling met alle andere gewone auteurs ben ik met de laatste regel begonnen.
Die alleen was al zo schokkend dat ik er na maanden nog steeds overstuur van ben.
Daarom leek het me beter om die te wissen.
Er is al genoeg treurnis in de wereld.
Toch?
De punt heb ik laten staan.
Uiteindelijk is daar alles mee gezegd.
Het boek is nu naar de drukker.
.
Ken je dat kleine café aan de Wetstraat,
waar iedereen met veel plezier naar toe gaat?
Waar bij bier en wijn
de klanten gasten zijn
en de sfeer niets te wensen overlaat.
DQ
De elfde van de elfde.
Sint Maarten.
In onze kindertijd veel gevierd in Alkmaar.
SintereSintereMaarten.
De koeien dragen staarten....
Ook in Enkhuizen was het een gebruikelijk festijn.
Mijn opa was een gulle man.
Zeker als het kinderen betrof.
Maar ja, de goede man moest ook wel eens naar "het huisje".
Zo kwam het dus dat een stelletje zingende kindertjes wat langer moesten wachten.
Té lang?
Toen mijn opa broekhijsend naar de deur rende veranderde het lieve lied in een andere:
" Hier woont een kikkerbil.
De niets geven wil".
Mijn opa was beledigd, want nette man.
Zeer.
Reden waarschijnlijk waarom ik het nooit vergeten ben en waarom ik er nog steeds pret om heb.
Hij zei: "Hoi, ik ben Piet".
Zij zei: "Hoi, ik ben Griet ".
Een korte ontmoeting.
Verder kwam het niet.
Na het splitsen van hun wegen.
Kwamen ze elkaar na jaren tegen.
"Hoi" zei zij.
"Hoi" zei hij.
Dat was alles wat ze zeiden.
Ze waren niet voor niets gescheiden.
.
Ik delete.
Ik delete geregeld.
Aan deleten heb ik mij gewend.
Het deleten heeft mij verwend.
Maar die verkeerd geplaatste opmerking.....
Ja, die had ik graag willen deleten.
Maar die staat.
Als een rots.
.
Als ik geld over zou hebben, zou ik in Enkhuizen mijn geboortehuis kopen evenals het huis van mijn opa en oma aldaar wat tevens het geboortehuis van mijn moeder is.
In Alkmaar zou ik het huis kopen waar ik opgroeide.
Waarom?
Eigenlijk weet ik dat niet precies.
Nostalgie speelt mee maar is niet het complete antwoord.
Heb slechts drie jaar in mijn geboortehuis gewoond.
Kan me slechts een lange, wat aflopende, gang herinneren.
Uit de oorlogstijd kan ik me in het huis van opa en oma zwart papieren verdonkeringsgordijnen herinneren.
Beide herinneringen zijn niet absoluut en zouden me aangepraat kunnen zijn.
Ik was zo jong.
Andere herinneringen aan dat huis zijn zeker juist.
Vanuit Alkmaar kwamen we daar tijdens vakanties.
Ik herinner me de geur van een brouwerijtje tegenover het huis.
Geluid van trappelende paardenhoeven en rammelende karren.
Klinkende melkbussen.
Loeiende misthoorns over het onstuimige water van een brullend IJsselmeer.
Ik herinner me al die geluiden die ik waarnam vanuit mijn warme bed.
Ik herinner me de geur van drogende zoete appels die achter een schot onder het schuine dak lagen.
Ik herinner me "struinen".
Het spannend zoeken naar geheime dingen in krakende donkere kasten.
Ik herinner me het beeld van mijn opa die als schoenmaker spijkertjes tussen zijn lippen had.
Lippen als derde handje.
Ik herinner me zijn zware gietijzeren machines.
Ik zie ze nu zelfs voor me.
Ik herinner me een ijskoud hokje buiten in de tuin.
Daar waar behoeften in een houten tonnetje gedaan moesten worden.
Ik herinner me de geur......
Alkmaar, waar ik opgroeide.
Een huis in een bijzondere wijk pal achter het station.
Een bijzondere wijk, in eerste instantie gebouwd voor oorlogsvluchtelingen uit Den Helder.
Ons huis, wit geverfd om te verhullen dat het met verschillende soorten stenen was gebouwd.
Stenen die kwamen uit huizen die niet meer bestonden.
Dit in een gebied waar veel vroeger de Spanjaarden tijdens het beleg gelegen hadden.
80 jarige oorlog.
Alkmaar Ontzet.
Ach ja.
Ik herinner me het huis als een plek voor velen.
Een huis waar velen zich welkom voelden.
Een huis waar de jeugd zich prettig voelde.
Een huis waar ook bijzondere dingen gebeurden.
Een huis waar o.a. Anne van der Bijl een huisvriend was.
Hij, voor velen onbekend.
Voor velen wel bekend.
(Wikipedia)
Een huis waar ook anderen kwamen die later de zending in gingen.
Zowel naar het verre Oosten als naar het verre Westen.
Alkmaar, de stad waar ik mijn vrouw ontmoette.
De stad die er daardoor mede voor zorgde dat ik nu in het bezit ben van 6 fantastische kleinkinderen.
Toevallig de mooiste van de wereld.
Ja, ik zou deze huizen willen kopen.
Ik weet niet waarom.
Nooit heb ik begrepen waarom "sterren" zo ontzettend belangrijk zijn.
Waarom hun privé leven zo geweldig interessant is.
Mij interesseert het geen bal.
Ik ben niet jaloers op hen of hun miljoenen.
Soms is hun leven een goudglanzend voorbeeld maar van de meesten heeft het leven slechts de glans van klatergoud.
Dat alles wil niet zeggen dat ik geen respect heb voor prestaties waar men wat aan heeft of waar ze velen een uitermate groot plezier mee doen.
Daar kan ik best jaloers op ziin.
Jaloers op het talent.
Maar nooit afgunstig.
De wereld staat in de fik.
En de media staat vol van de huwelijks perikelen van ster Jantje met Marietje.
Die bovendien net een kind hebben gekregen.
Spannend!
Mijn stralende sterren zijn mijn kinderen, kleinkinderen en vrienden.
Goud.
Puur goud.
.
Er zijn muren en er zijn muren.
Er zijn muren die je buitensluiten.
En er zijn muren die het gevaarlijke buiten, buitensluiten.
De oude zeemuur in Enkhuizen is er zo een.
Voor dat het meer een meer was, was het meer een zee.
Een soms woeste binnenzee.
Een zee die hongerig zijn natte vingers uitstrekte naar het land.
Het land achter de muur.
Een zee waar men rijkdom uithaalde en waarmee men rijkdom binnenhaalde.
Rijkdom uit verre, verre streken.
Toen ik jong was voelde ik romantiek als ik langs die muur liep.
Een romantisch gevoel bij oude praktijken die bepaald niet erg romantisch waren.
Maar ja, ik was klein en jong.
Zonder ervaring en met gebrekkige kennis.
De muur was hoog en oud.
Met veel historie aan zijn kant.
Als die kon spreken?
Hij zou spreken over afscheid, over verdriet, over pijn en verlies.
Over harde en gevaarlijke arbeid.
Maar ook over winst en blijdschap.
Ik was een beetje een boos jongetje.
Water aan de ene kant.
En land aan mijn kant.
Een boos jongetje want ik kon niet over de muur heen kijken.
Ja daar waar klimijzers waren aangebracht.
Daar wel.
Dat klimmen, brrr best eng.
Zo diep aan de andere kant.
Zo veel water.
Nu kijk ik over die muur heen.
Ouder, mogelijk iets wijzer, en met iets meer ervaring maar nog steeds gevoelig voor de historie van de muur.
Nu ik er met gemak overheen kan kijken zie ik land.
Land waar toen water was.
Een dijk waar toen water was.
Ach ja....
De vooruitgang nietwaar?
.
Cornelis Drebbel geboren in Alkmaar 1572.
Belangrijke uitvinder en wetenschapper.
Ontwerper van de eerste duikboot,
drie uur onder water in de Theems, Londen.
Geboren op de plaats waar later een Synagoge werd gebouwd.
De Synagoge is later verbouwd tot Baptistenkerk maar is nu weer een Synagoge.
Wij zijn, lang geleden, getrouwd in deze Baptistenkerk.
Leuk om zo'n connectie met het verleden te hebben.
Zie voor Cornelis Drebbel bijv. Wikipedia.
In aansluiting op mijn vorig berichtje ben ik nog eens na gaan denken over geschiedenis en mijn gevoel er bij.
Ik ben geboren in een huis uit de 17e eeuw in Enkhuizen.
Een huis dat gebouwd werd in een tijd dat Enkhuizen hoorde bij de belangrijkste steden van Nederland.
Ik ben opgegroeid in een huis in Alkmaar.
Een na-oorlogs huis gebouwd met sloopstenen uit de oorlog.
Het huis is gesitueerd op de plaats waar in de 80 jarige oorlog de Spanjaarden lagen tijdens hun beleg van Alkmaar.
En, zoals bekend, in Alkmaar begon de victorie op 8 oktober 1573.
Grappig zoals je je, mits je er gevoel voor hebt, verbonden kunt voelen met het verleden, ook al heb je er zelfs niets aan bijgedragen.
Net terug uit Alkmaar en Enkhuizen, de plaatsen waar ik opgroeide.
Door de geschiedenis die van zoveel panden afdruipt hebben deze oude steden vanuit zichzelf veel te bieden.
Hengelo, de plaats waar mijn kinderen en ik volwassen werden, mist de geschiedenis.
Hengelo is jong vergeleken bij Alkmaar en Enkhuizen.
Dan heeft het ook nog de pech dat de binnenstad in de oorlog is gebombardeerd.
En de ongelooflijke pech dat elkaar opvolgende gemeentebesturen nog een stevig partijtje meegeblazen hebben bij de sloop van overblijvende panden.
Hengelo moet het hebben van gezelligheid.
Niet van de ooit geplande chique.
De binnenstad is helaas niet echt kneuterig gezellig.
De pech is dat vanuit de markt alle straten binnen enkele honderden meters het centrum verlaten.
Dat lijkt me moeilijk te veranderen.
Ik woon bij het centrum.
Als ik even de stad in wil dan ben ik in 20 minuten uit en thuis en heb dan het hele centrum bezocht.
Nee, Hengelo moet het voor de gezelligheid hebben van de activiteiten.
En daarin geef ik Hengelo een groot compliment.
Dat doen de organisatoren van de evenementen goed.
Gefeliciteerd.
En ach......
Over 300 jaar heeft Hengelo eveneens een oud centrum.
(Tenminste, oei, die gemeentebesturen, hé?)
.
.
Net terug uit Alkmaar en Enkhuizen, de plaatsen waar ik opgroeide.
Door de geschiedenis die van zoveel panden afdruipt hebben deze oude steden vanuit zichzelf veel te bieden.
Hengelo, de plaats waar mijn kinderen en ik volwassen werden, mist de geschiedenis.
Hengelo is jong vergeleken bij Alkmaar en Enkhuizen.
Dan heeft het ook nog de pech dat de binnenstad in de oorlog is gebombardeerd.
En de ongelooflijke pech dat elkaar opvolgende gemeentebesturen nog een stevig partijtje meegeblazen hebben bij de sloop van overblijvende panden.
Hengelo moet het hebben van gezelligheid.
Niet van de ooit geplande chique.
De binnenstad is helaas niet echt kneuterig gezellig.
De pech is dat vanuit de markt alle straten binnen enkele honderden meters het centrum verlaten.
Dat lijkt me moeilijk te veranderen.
Ik woon bij het centrum.
Als ik even de stad in wil dan ben ik in 20 minuten uit en thuis en heb dan het hele centrum bezocht.
Nee, Hengelo moet het voor de gezelligheid hebben van de activiteiten.
En daarin geef ik Hengelo een groot compliment.
Dat doen de organisatoren van de evenementen goed.
Gefeliciteerd.
En ach......
Over 300 jaar heeft Hengelo eveneens een oud centrum.
(Tenminste, oei, die gemeentebesturen, hé?)
.
.
Mijn verre voorouders komen uit Duitsland.
En daarvoor?
Geen flauw idee.
Ik ben een allochtoon.
Net als de meeste Nederlanders.
Welkom in de club.
Allochtoon betekent letterlijk;
Van een andere aarde.
Andere aarde?
Deze aarde.
Hier.
Niet jouw aarde.
Niet mijn aarde.
ONZE aarde.
Welkom in de club!
IJsselmeer.
De dijk naar Lelystad was er niet.
Nog niet.
Het IJsselmeer was groot.
Zo groot voor een jochie als ik.
Aan de andere kant lag Canada.
Had gehoord van Canada.
Gehoord van dat grote land waar Nederlanders naar toe gingen om het beter te krijgen.
Nederlanders hadden daar recht op.
Zij wel.
Dat ik nog weet dat ik dacht dat Canada daar lag?
Ik was nog klein.
Zo klein.
Ik weet dat nog omdat ik door die volwassenen werd uitgelachen toen ik dat zei.
Diep gegriefd was ik.
Dat kan.
Ook als je klein bent.
Nee, die overkant is geen Canada.
Daar niet.
Maar een overkant is er.
Altijd.
Voor iedereen die daar naar zoekt.
.
Binnenkort weer een paar dagen naar
Alkmaar en Enkhuizen.
Onze respectievelijke geboorteplaatsen.
Toen ik net 16 jaar was geworden sleepten mijn ouders mij mee naar Hengelo.
Ik woonde toen in Alkmaar.
Dat betekende vele moeilijke jaren voor mij.
Lag niet zozeer aan Hengelo als wel aan mijn langdurige heimwee naar Noord Holland.
En eerlijk gezegd, is dat nog steeds niet echt verdwenen.
Hoe ouder ik word hoe meer het verleden aan mij gaat sjorren.
Dus kom ik vaker in Noord Holland.
Ken je Enkhuizen?
Ken je het Zuiderzeemuseum in Enkhuizen?
Het Openluchtmuseum?
Hou je van schilderachtige plaatsen?
Hou je van fotograferen?
Ga er heen en maak bijzondere foto's.
Maak ze niet slechts daar maar vergeet niet ze ook in Enkhuizen zelf te maken.
Al vele, vele jaren ben ik lid van de
Vrienden van het Zuiderzeemuseum.
Kom er té weinig, helaas.
(Vers gerookte vis, ook lekker....)
Mijn geboortehuis in Enkhuizen eveneens bewoond door "vreemdelingen".
Valt niet mee....
En dan het huis van mijn opa en oma?
Daar geldt hetzelfde voor.
Alkmaar.
Ken je Alkmaar?
Neem ook deze fraaie en gezellige stad mee in je trip naar Noord Holland.
En ook daar "vreemdelingen" in mijn huis.
Maar.....
Twente is prachtig.
.
We zijn een paar dagen naar onze geboorteplaatsen geweest.
Alkmaar en Enkhuizen.
Toen ik net 16 jaar was geworden sleepten mijn ouders mij mee naar Hengelo.
Ik woonde toen in Alkmaar.
Dat betekende vele moeilijke jaren voor mij.
Lag niet zozeer aan Hengelo als wel aan mijn langdurige heimwee naar Noord Holland.
En eerlijk gezegd, is dat nog steeds niet helemaal verdwenen.
Nog steeds vind ik het lichtelijk ergerlijk dat er vreemden in "mijn" huis wonen.
Hoe ouder ik word hoe meer het verleden aan mij gaat sjorren.
Dus kom ik vaker in Noord Holland.
Ik overnacht dan in
Hotel Stad en Land.
Schuin tegenover het Station Alkmaar.
Een gelegenheid die ik ieder kan aanraden.
Prima kamers, goed eten en geweldige medewerkers.
Dank nogmaals bij deze.
En tot ziens.
De middag brachten we door in het openluchtmuseum in Enkhuizen.
Hou je van schilderachtige foto's?
Gaan en maak ze.
Al vele, vele jaren behoor ik bij de vrienden van het Zuiderzee museum.
Kom er té weinig, helaas.
(Vers gerookte vis, ook lekker....)
Mijn geboortehuis in Enkhuizen eveneens bewoond door "vreemdelingen".
Valt niet mee....
De dag daarvoor bezochten we lezing en receptie van Oud Alkmaar in de Grote Kerk.
Al met al, een paar leuke ontspannen dagen.
En nu weer thuis.
.
Stenen zijn neutraal.
Sommigen stenen zijn stenen des aanstoots.
Sommige stenen krijgen een betekenis.
Een betekenis die, hoewel op zichzelf neutraal, er door de beschouwer aan gegeven wordt.
Geschiedenis is vaak en bijna altijd een wreed en bloederig verhaal.
Dat komt natuurlijk omdat het anders de geschiedenisboekjes niet haalt.
De geschiedenis is echter ook een verhaal van gewone mensen.
Mensen die woonden in totaal andere omstandigheden dan de onze maar verder waren de mensen net zo menselijk als wij nu.
Mensen werden geboren.
Logisch, zonder dat geen geschiedenis.
Ze werden verliefd.
Ze gingen met elkaar naar bed.
Ze werkten.
Ze aten.
Ze dronken.
Ze hadden armoe.
Ze hadden ruzies.
Ze hadden vriendschappen.
Ze hadden verdriet.
Ze werden ziek.
Ze gingen dood.
Een ononderbroken cyclus die zich tot nu voortzet en voort zal blijven zetten.
Totdat de mens er door eigen egoïsme een eind aan maakt en de natuur het heft in eigen hand neemt.
Nee.
Zo'n geschiedenis is niet uitzonderlijk interessant maar komt daardoor wel heel dichtbij.
Mensenlevens, niet veel anders dan die van jou en mij.
Jaren geleden nam ik een oude maar veel jongere (dat kan) kameraad mee naar Enkhuizen.
Trots om mijn geboortestad te laten zien.
We zetten de auto neer in de buurt van Albert Heijn.
Geen idee of die daar nog steeds is.
Tevens in de buurt van mijn ome Henk en tante Dien Kok die daar in een huis voor ouderen woonden.
Ik ging ze gedag zeggen en mijn kameraad wachtte op me.
Mijn bezoek duurde niet zo lang en we gingen op pad.
Lopend.
Al snel was hij onder de indruk van de sfeer van het oude stadje.
En dan.
Een oud huis met een oude verweerde en lichtelijk kromgetrokken muur.
Een afgezakte baksteen die uit de muur stak.
Dé steen.
Geen bijzondere steen.
Nee, maar wel een steen die een flinke schop onder onze romantische zielen gaf.
Ooit is die steen geplaatst.
Geplaatst door iemand die voldeed aan het eerder geschetste profiel.
Als je de steen aanraakt en dat alles tot je door laat dringen is het niet zomaar een steen meer.
Het is een verbinding van vandaag met het verleden.
Met een mens uit het verleden.
Een vergeten mens.
Een mens met mogelijk nazaten die misschien nog in Enkhuizen wonen.
Volledig onbewust van het feit dat ze hun bestaan danken aan hem die díe steen in die muur metselde.
Ik denk niet dat er over 400 jaar nog iets aanraakbaars van mij over is.
Ik ben in Enkhuizen geboren en in Alkmaar opgegroeid.
Aan het einde van de straat waar ik woonde en tegenover het kanaal was een slachthuis.
Heb daar ooit een wilde stier achter me aan gekregen en zie dat beeld als een toeschouwer voor me.
Werd gered door een man die het beest tot de orde riep.
Grappig, jaren heb ik hier niet aan gedacht en nu wordt de film weer afgespeeld.
Nee, ik wilde het over iets anders hebben.
Dat slachthuis is gesloopt.
Een twintig jaar geleden is de rechtbank verplaats naar een nieuw gebouw op deze plaats.
En nu?
Nu wordt deze rechtbank langzaam de nek omgedraaid.
Dat ondanks andere, nog niet zolang geleden, gemaakte afspraken.
Wat er met het gebouw gaat gebeuren weet ik niet.
Wel weet ik dat gebouwen die miljoenen hebben gekost na enkele tientallen jaren gewoon worden gesloopt.
De overheden mogen dat en hoeven zich niet druk te maken over gemaakte afspraken.
Lang leve de betrouwbare overheid.
.
Ik heb een oud huis.
Ruim 100 jaar oud.
Nog met opkamer.
In gebruik als hobby cq studieruimte.
De kamer is niet groot.
Hoewel ik niet zou oud ben als die kamer, is 38 jaar bewoning toch voldoende om de ruimte waarin ik me vrij kan bewegen steeds krapper te maken.
Vandaar mijn scheppingsdrang.
Ruimtescheppingsdrang!
Die drang is al geruime tijd aanwezig.
Maar mijn scheppendvermogen stond niet in verhouding met de puf die ik voor de schepping kon opbrengen.
Vanmorgen was die er onverwachts.
De PUF.
Bam!
Heb even gewacht of het overging.
Nee.
Zo'n puf kan vrij lang aanhouden.
Dat kost veel, toch wat onrustige, tijd.
Daar had ik geen zin in.
Dus vermengde ik de puf met de moed.
Nam slokken koffie en ging.
Van de ene kamer naar de andere.
Opkamerruimte kost kamerruimte elders
Heb zojuist het zweet van mijn lichaam verwijderd.
Kijk nu met overwinnaarsblik de opkamer in.
Klaar.
. - Bijna geen extra vrije ruimte te zien -
.
