Xan reageerde op mijn "Stadswandelingse overdenkingen".
hmmmmm, beetje kort door de bocht. Even een kritische noot
mensen die goed geld verdienen zijn vaak verantwoordelijk voor het inkomen van vele anderen...
bovendien de(ze) verantwoordelijkheid drukt vaak zwaar. Het is niet altijd leuk om 60 uur per week te maken, geen tijd voor jezelf (laat staan het geld uit te geven :-) en stress... ook over het voortbestaan van jouw club en daarmee de inkomens van vele gezinnen...Klinkt allemaal leuk: reisje hier, reisje daar, etentje hier, etentje daar,vmaar vergis je niet!. Een goede baan brengt meestal veel zorgen met zich mee en minimale vrije tijd. Bovendien ieder zijn eigen verantwoordelijk het leven te leven en helemaal naar (het) God(delijke) toe.
27 januari 2008 14:02
Het antwoord dat ik haar via e-mail stuurde luidde, vrij weergegeven, ongeveer aldus:
Hoi Xan
Ik weet dat het kort door de bocht is.
Als je iets duidelijk wilt maken ga je bijna altijd kort door de bocht.
Kijk maar naar aktiegroepen.
Ze zijn vaak erg extreem bezig, ben het heel vaak niet of slechts gedeeltelijk met ze eens maar ben blij met de functie die ze in de maatschappij vervullen.
Ze houden de zaak scherp.
Jouw reactie begrijp ik uiteraard en ik sta er achter.
Toch blijf ik ook achter mijn berichtje staan, al is het kort door de bocht.
Dat komt omdat ik zoveel narigheid zie en heb gezien van mensen die het financieel zo moeilijk hebben.
Daar word ik nou eenmaal verdrietig van.
Kan daar niets aan doen.
Als ik bijv. naar een gemeenschappelijke kennis kijk die werkt van 's morgens vroeg tot 's avonds laat.
Door weer en wind moet fietsen om wat bij te verdienen omdat ze anders gewoon niet rond komt, dan breekt mijn hart.
Want óók zij heeft bijna geen vrije tijd en als ze het een keer heeft valt ze als een blok van vermoeidheid in slaap.
Dan word ik onrustig als ik mensen hoor kakelen, die geen flauw idee hebben hoe het is om elke cent drie keer te moeten omkeren, maar wel weten te vertellen hoe het moet.
Daar kan ik niet tegen en daar kan ik niets aan doen.
Harde werkers gun ik een perfect salaris, zeker als ze daardoor anderen aan het werk houden, geen misverstand daar over, maar mensen als bovenvermeld, die ook hard werken, gun ik ook dat ze een beetje makkelijker rond komen.
Die mensen hebben, net als zeer vele anderen, geen cent op de bank waardoor financiële tegenslagen niet kunnen worden opvangen.
Niet gek dus dat ze in de schulden komen.
En met een bedrag van onder de €1000 p/m doe je echt niet veel.
Daar zit mijn gevoel van onrust, niet uit jaloersheid of afgunst o.i.d.
Het is vooral de arrogantie en betweterigheid die ik tegen kom waardoor ik vuur ga spuwen.
Vroeger door mijn werk, en gewoon omdat ik ben wie ik ben, heb ik heel wat triestigheid gezien en beleefd en zie dat nóg.
Dat heeft mij mede gevormd.
Met jouw opmerking:
"Bovendien ieder zijn eigen verantwoordelijk het leven te leven en helemaal naar (het) God(delijke) toe" ben ik het wél maar ook weer niet helemaal mee eens.
Ik ben van mening dat mensen die het heel erg goed hebben en een belangrijke maatschappelijke functie vervullen mede verantwoordelijk zijn voor het scheppen van een klimaat waardoor anderen ook de gelegenheid hebben verantwoordelijk te kunnen leven.
Als je er alleen maar aan denkt hoe jij en je gezin rond moet komen, kom je aan levensvragen echt niet toe........
Groetjes,
Johan
.
Hoi allemaal
Een groet van mij, Emanuele, uit het verre Italië. Veel plezier op de weblog van mijn opa.
maandag 28 januari 2008
Passie en noodlot
Vanmorgen hoorde ik van mijn vader dat Anne van der Bijl weer terug is van een reis.
Deze reis voerde hem o.a. naar Syrië en de Gaza streek.
Over Anne heb ik al eerder in mijn log geschreven.
Om het te lezen, voer boven links in de witte balk het woord Anne in en zoek.
Anne is zo langzamerhand ook al aardig op leeftijd maar reist nog steeds de wereld rond.
Hij reist omdat hij een passie heeft en een boodschap te vertellen heeft.
Er zijn veel mensen met een passie, er zijn minder mensen die hun passie vorm geven.
Vaak vraag ik me af, heb ik een passie en zo ja, wat doe ik er dan mee?
Zou het kunnen zijn dat passies doodbloeden als je er niets mee doet?
Ik denk dat dit het geval kan zijn en de vraag waarom de één er wel iets mee doet en de ander niet, is waarschijnlijk helemaal niet zo moeilijk te beantwoorden.
Het heeft alles met je karakter te maken en daar is weinig aan te veranderen.
Je kunt nog zo'n avontuurlijke geest hebben als je vervolgens een angstig persoon bent dan zal er uiteindelijk weinig gebeuren.
Lafheid wordt met een zekere minachting bekeken door de moedigen.
Daarbij vergeten ze dat het angstig of moedig zijn geen persoonlijke keuze is, net zo min als intelligentie een eigen keuze is.
Angstig zijn is geen pretje en de angstige zou, als dit mogelijk zou zijn, graag voor een andere optie kiezen.
Het hele kleine stapje dat iemand onderneemt die niet durft zou wel eens een veel grotere stap kunnen zijn dan die ander met voldoende lef die met z'n parachute uit het vliegtuig stapt of de moeilijkste bergen beklimt.
Als ik naar mezelf kijk dan vraag ik me bijv. af waarom ik hier blijf wonen.
Er zijn zoveel fraaie en interessante landen waar het goed toeven is en ik heb er nu de tijd voor.
Theoretisch zou ik de stap kunnen nemen om naar Spanje te gaan.
Ik heb me daar uitstekend vermaakt.
Ook in Italië heb ik fraaie plekjes gezien.
En wat de denken van Duitsland?
Lekker dichtbij met huizen die een stuk groter en nieuwer zijn dan die van mij en voor een aantrekkelijker prijs.
Vervolgens gaan je hersens aan het werk.
Hier heb ik een kennissen- en vriendenkring, daar zal ik dat opnieuw moeten opbouwen in talen die ik niet goed beheers.
Hier zijn mijn kleinkinderen die ik maar moeilijk zou kunnen missen.
Hier is familie.
Zo zijn er allemaal elementen aan te dragen waarom ik hier blijf.
Vroeger golden andere argumenten waarom ik hier ben gebleven.
Argumenten die voor mij golden omdat ze aangestuurd werden door mijn persoonlijkheid.
Anderen met de zelfde soort argumenten zijn wél vertrokken omdat ze een andere persoonlijkheid hebben.
Vrije wil?
Ik geloof er maar in zeer beperkte mate in.
Dus blijf ik hier terwijl de onrust blijft branden en de tijd voorbij gaat.
DQ
.
Deze reis voerde hem o.a. naar Syrië en de Gaza streek.
Over Anne heb ik al eerder in mijn log geschreven.
Om het te lezen, voer boven links in de witte balk het woord Anne in en zoek.
Anne is zo langzamerhand ook al aardig op leeftijd maar reist nog steeds de wereld rond.
Hij reist omdat hij een passie heeft en een boodschap te vertellen heeft.
Er zijn veel mensen met een passie, er zijn minder mensen die hun passie vorm geven.
Vaak vraag ik me af, heb ik een passie en zo ja, wat doe ik er dan mee?
Zou het kunnen zijn dat passies doodbloeden als je er niets mee doet?
Ik denk dat dit het geval kan zijn en de vraag waarom de één er wel iets mee doet en de ander niet, is waarschijnlijk helemaal niet zo moeilijk te beantwoorden.
Het heeft alles met je karakter te maken en daar is weinig aan te veranderen.
Je kunt nog zo'n avontuurlijke geest hebben als je vervolgens een angstig persoon bent dan zal er uiteindelijk weinig gebeuren.
Lafheid wordt met een zekere minachting bekeken door de moedigen.
Daarbij vergeten ze dat het angstig of moedig zijn geen persoonlijke keuze is, net zo min als intelligentie een eigen keuze is.
Angstig zijn is geen pretje en de angstige zou, als dit mogelijk zou zijn, graag voor een andere optie kiezen.
Het hele kleine stapje dat iemand onderneemt die niet durft zou wel eens een veel grotere stap kunnen zijn dan die ander met voldoende lef die met z'n parachute uit het vliegtuig stapt of de moeilijkste bergen beklimt.
Als ik naar mezelf kijk dan vraag ik me bijv. af waarom ik hier blijf wonen.
Er zijn zoveel fraaie en interessante landen waar het goed toeven is en ik heb er nu de tijd voor.
Theoretisch zou ik de stap kunnen nemen om naar Spanje te gaan.
Ik heb me daar uitstekend vermaakt.
Ook in Italië heb ik fraaie plekjes gezien.
En wat de denken van Duitsland?
Lekker dichtbij met huizen die een stuk groter en nieuwer zijn dan die van mij en voor een aantrekkelijker prijs.
Vervolgens gaan je hersens aan het werk.
Hier heb ik een kennissen- en vriendenkring, daar zal ik dat opnieuw moeten opbouwen in talen die ik niet goed beheers.
Hier zijn mijn kleinkinderen die ik maar moeilijk zou kunnen missen.
Hier is familie.
Zo zijn er allemaal elementen aan te dragen waarom ik hier blijf.
Vroeger golden andere argumenten waarom ik hier ben gebleven.
Argumenten die voor mij golden omdat ze aangestuurd werden door mijn persoonlijkheid.
Anderen met de zelfde soort argumenten zijn wél vertrokken omdat ze een andere persoonlijkheid hebben.
Vrije wil?
Ik geloof er maar in zeer beperkte mate in.
Dus blijf ik hier terwijl de onrust blijft branden en de tijd voorbij gaat.
DQ
.
zondag 27 januari 2008
zaterdag 26 januari 2008
Stadswandelingse overdenkingen.
Heb je dat ook wel eens dat al wandelende, je gedachten een beetje op hol slaan?
Ik wel, en meestal naar aanleiding van iets dat ik onderweg tegenkom.
Nu huppelden mijn gedachten met vreemde sprongetjes en via merkwaardige wegen richting geld, salarissen, uitkeringen en dergelijke.
Enige tijd geleden ontmoette ik onverwachts een kennis uit lang vervlogen tijden.
Ik mocht haar wel waardoor het leuk was om haar weer eens te zien.
Hoe is het, blah, blah. Gelukkig getrouwd, ja ja enz.
Ze kon altijd goed leren en bleek de resultaten daar van goed gebruikt te hebben.
Zonder op te scheppen en terloops vertelde ze dat haar salaris lag tussen de € 150.000 en € 200.000 per jaar.
Daar kan je vrij goed mee uit de voeten, lijkt me.
Hoewel ik haar dat van harte gun zit er toch iets heel erg onredelijks in.
Want natuurlijk, zij heeft jarenlang gestudeerd.
Maar ik denk als referentie aan een andere goede bekende van me die in de schooltijd hard moest werken om een bijdrage te kunnen leveren aan een gezin dat aan de rand van de armoede leefde.
Die geen tijd had voor studeren en geen tijd voor pret, maar wel via de belasting een bijdrage leverde aan de opleiding van hen die wel in de gelegenheid waren om te studeren.
Mijn kennis van boven werkt hard, inderdaad, is bovendien wel een sociaal bewogen mens.
De laatste werkt echter ook hard.
Knetterhard om een beetje boven het bijstandsnivo uit te komen, iets wat maar gedeeltelijk slaagt.
Als ik dan bedenk dat zij die de dienst uitmaken in dit land uitstekende salarissen, voorzieningen en pensioenen hebben.
Regelingen die vaak alleen maar beter worden als ze het landsbedrijf verlaten hebben.
(Eén van de reden waarom ze niet al te hard de fabuleuze salaris- en bonusregelingen afvallen?)
Als ik dan vervolgens bedenk dat ze vaak al van "goede" huize komen, althans van huize waar geen gebrek heerste, denk bijv. aan minister Donner waar altijd brood op de plank en geld op de bank was.
Mensen die geboren en getogen zijn in de z.g.n. "betere" milieus.
Deze mensen maken de dienst uit voor hen die weinig hebben zónder enig begrip te kunnen hebben wat het betekent om met weinig geld rond te moeten komen.
Als je er goed over nadenkt vraag je je af waar men het lef en arrogantie vandaan haalt.
Mogelijk is het wel een bepaald type mens dat deze banen ambiëert.
Ik weet het niet maar als ik dan als verdediging van de vette eigen geldregeling hoor dat er zulke goede subsidie en opvangregelingen zijn voor hen bij wie de eind van de maand al aan het begin van dezelfde maand valt, voel ik me opstandig worden.
Nee, geld maakt je niet tot een beter en waardevoller mens.
Dat blijkt uit het feit dat men hogere salaris-eisen van werknemers een slechte zaak vindt en zelf zorgt voor hogere eigen salarissen en pensioenen.
Hoe is dat mogelijk?
Wat gebeurd er dan in je hoofd en met je gevoelsleven?
Hoe kunnen Christenen dat verantwoorden tegenover hun God?
Of ga je dan met jezelf in conclaaf om je te overtuigen van het recht dat je hebt op deze voorzieningen?
Ik hoop het eigenlijk want in dat geval is het ook voor jezelf minder vanzelfsprekend.
Over dat wat iemand wel tot een goed mens maakt heb ik al het nodige geschreven.
Ben ik afgunstig?
Nee, ik zou het best wat breder willen hebben maar zou over het algemeen niet willen ruilen.
Hoe moet je je voelen met behoorlijk wat geld op de bank als je om er te komen langs de voedselbank moet gaan.
Neem je een andere weg?
DQ
.
Ik wel, en meestal naar aanleiding van iets dat ik onderweg tegenkom.
Nu huppelden mijn gedachten met vreemde sprongetjes en via merkwaardige wegen richting geld, salarissen, uitkeringen en dergelijke.
Enige tijd geleden ontmoette ik onverwachts een kennis uit lang vervlogen tijden.
Ik mocht haar wel waardoor het leuk was om haar weer eens te zien.
Hoe is het, blah, blah. Gelukkig getrouwd, ja ja enz.
Ze kon altijd goed leren en bleek de resultaten daar van goed gebruikt te hebben.
Zonder op te scheppen en terloops vertelde ze dat haar salaris lag tussen de € 150.000 en € 200.000 per jaar.
Daar kan je vrij goed mee uit de voeten, lijkt me.
Hoewel ik haar dat van harte gun zit er toch iets heel erg onredelijks in.
Want natuurlijk, zij heeft jarenlang gestudeerd.
Maar ik denk als referentie aan een andere goede bekende van me die in de schooltijd hard moest werken om een bijdrage te kunnen leveren aan een gezin dat aan de rand van de armoede leefde.
Die geen tijd had voor studeren en geen tijd voor pret, maar wel via de belasting een bijdrage leverde aan de opleiding van hen die wel in de gelegenheid waren om te studeren.
Mijn kennis van boven werkt hard, inderdaad, is bovendien wel een sociaal bewogen mens.
De laatste werkt echter ook hard.
Knetterhard om een beetje boven het bijstandsnivo uit te komen, iets wat maar gedeeltelijk slaagt.
Als ik dan bedenk dat zij die de dienst uitmaken in dit land uitstekende salarissen, voorzieningen en pensioenen hebben.
Regelingen die vaak alleen maar beter worden als ze het landsbedrijf verlaten hebben.
(Eén van de reden waarom ze niet al te hard de fabuleuze salaris- en bonusregelingen afvallen?)
Als ik dan vervolgens bedenk dat ze vaak al van "goede" huize komen, althans van huize waar geen gebrek heerste, denk bijv. aan minister Donner waar altijd brood op de plank en geld op de bank was.
Mensen die geboren en getogen zijn in de z.g.n. "betere" milieus.
Deze mensen maken de dienst uit voor hen die weinig hebben zónder enig begrip te kunnen hebben wat het betekent om met weinig geld rond te moeten komen.
Als je er goed over nadenkt vraag je je af waar men het lef en arrogantie vandaan haalt.
Mogelijk is het wel een bepaald type mens dat deze banen ambiëert.
Ik weet het niet maar als ik dan als verdediging van de vette eigen geldregeling hoor dat er zulke goede subsidie en opvangregelingen zijn voor hen bij wie de eind van de maand al aan het begin van dezelfde maand valt, voel ik me opstandig worden.
Nee, geld maakt je niet tot een beter en waardevoller mens.
Dat blijkt uit het feit dat men hogere salaris-eisen van werknemers een slechte zaak vindt en zelf zorgt voor hogere eigen salarissen en pensioenen.
Hoe is dat mogelijk?
Wat gebeurd er dan in je hoofd en met je gevoelsleven?
Hoe kunnen Christenen dat verantwoorden tegenover hun God?
Of ga je dan met jezelf in conclaaf om je te overtuigen van het recht dat je hebt op deze voorzieningen?
Ik hoop het eigenlijk want in dat geval is het ook voor jezelf minder vanzelfsprekend.
Over dat wat iemand wel tot een goed mens maakt heb ik al het nodige geschreven.
Ben ik afgunstig?
Nee, ik zou het best wat breder willen hebben maar zou over het algemeen niet willen ruilen.
Hoe moet je je voelen met behoorlijk wat geld op de bank als je om er te komen langs de voedselbank moet gaan.
Neem je een andere weg?
DQ
.
Zaterdagmorgen dingetjes.
Zo het wordt weer tijd voor de markt teneinde vis en kaas te bekomen.
Voor de rest van de boodschappen is AH beschikbaar.
Dit wordt een "zomaar wat" verhaaltje vóór het stadten.
Heb zojuist even naar mijn log gekeken en ontdekte tot mijn verbazing dat er een kleine 330 berichten in staan.
En dan te bedenken dat ik al veel eerder een weblog wilde starten maar dat niet eerder heb gedaan omdat ik geen idee had hoe ik het zou moeten vullen.
Nou, dat valt dus nogal mee.
Uiteraard gebruik ik ook materiaal dat al op Internet te vinden is maar het wordt gefilterd door het filter van mijn interesses.
Mijn profiel is 810 maal bekeken dus ga ik er maar vanuit dat het log zo nu en dan wordt gelezen.
Dat is leuk, al doe ik het voornamelijk voor mezelf.
Ik blijk het prettig te vinden om mijn gedachten aan het log, en dus aan de wereld, toe te vertrouwen al moet ik bekennen dat er nog genoeg voor mij privé over blijft.
Wat ik wel jammer vind is dat er in verhouding weinig respons is.
Begrijp best dat lang niet alles interessant is maar reacties zijn leuk, zelfs als ze negatief zijn.
Van andere loggers hoor ik ook dat ze teleurgesteld zijn in het aantal reacties op hun log.
Maar die teleurstelling is eigenlijk niet nodig, er zijn nu eenmaal meer lezers dan schrijvers.
Een heel fijn weekend,
DQ
.
Voor de rest van de boodschappen is AH beschikbaar.
Dit wordt een "zomaar wat" verhaaltje vóór het stadten.
Heb zojuist even naar mijn log gekeken en ontdekte tot mijn verbazing dat er een kleine 330 berichten in staan.
En dan te bedenken dat ik al veel eerder een weblog wilde starten maar dat niet eerder heb gedaan omdat ik geen idee had hoe ik het zou moeten vullen.
Nou, dat valt dus nogal mee.
Uiteraard gebruik ik ook materiaal dat al op Internet te vinden is maar het wordt gefilterd door het filter van mijn interesses.
Mijn profiel is 810 maal bekeken dus ga ik er maar vanuit dat het log zo nu en dan wordt gelezen.
Dat is leuk, al doe ik het voornamelijk voor mezelf.
Ik blijk het prettig te vinden om mijn gedachten aan het log, en dus aan de wereld, toe te vertrouwen al moet ik bekennen dat er nog genoeg voor mij privé over blijft.
Wat ik wel jammer vind is dat er in verhouding weinig respons is.
Begrijp best dat lang niet alles interessant is maar reacties zijn leuk, zelfs als ze negatief zijn.
Van andere loggers hoor ik ook dat ze teleurgesteld zijn in het aantal reacties op hun log.
Maar die teleurstelling is eigenlijk niet nodig, er zijn nu eenmaal meer lezers dan schrijvers.
Een heel fijn weekend,
DQ
.
vrijdag 25 januari 2008
Glorieklokken
Weinig mensen die mijn log bezoeken zullen gehoord hebben van de zangbundels van Johannes de Heer en Glorieklokken.
Ik ben met de muziek uit die bundels volgegoten.
Dat vergeet je nooit, net zomin als mijn spel op harmonium en gitaar thuis in Alkmaar.
Ik fantaseerde er wat op los, heb nooit noten leren spelen.
Dat wil zeggen, ik speelde wel noten (uiteraard) maar niet van papier.
Al jaren heb ik hier een keyboard staan maar ik speel er zelden op.
Vanavond kreeg ik zin om het nog eens te proberen.
Dat bracht me in een licht nostalgische stemming, want die oude christelijke melodieën zijn zo'n beetje de enige dingen die ik min of meer kan spelen, al is de vaardigheid door gebrek aan oefening en leeftijd een behoorlijk stuk minder geworden.
Nou ja, ik ben toch de enige die luistert.
Onder invloed van dit gespeel ontdekte ik vanavond de site www.glorieklokken.nl.
De liederen uit de bundel Glorieklokken staan er op, plus enkele midi files (muziek) en andere bijzonderheden.
Voor hen die van vroegeruit vertrouwd zijn met deze zangbundel leuk om eens naar te kijken.
KLIK HIER
DQ
.
Ik ben met de muziek uit die bundels volgegoten.
Dat vergeet je nooit, net zomin als mijn spel op harmonium en gitaar thuis in Alkmaar.
Ik fantaseerde er wat op los, heb nooit noten leren spelen.
Dat wil zeggen, ik speelde wel noten (uiteraard) maar niet van papier.
Al jaren heb ik hier een keyboard staan maar ik speel er zelden op.
Vanavond kreeg ik zin om het nog eens te proberen.
Dat bracht me in een licht nostalgische stemming, want die oude christelijke melodieën zijn zo'n beetje de enige dingen die ik min of meer kan spelen, al is de vaardigheid door gebrek aan oefening en leeftijd een behoorlijk stuk minder geworden.
Nou ja, ik ben toch de enige die luistert.
Onder invloed van dit gespeel ontdekte ik vanavond de site www.glorieklokken.nl.
De liederen uit de bundel Glorieklokken staan er op, plus enkele midi files (muziek) en andere bijzonderheden.
Voor hen die van vroegeruit vertrouwd zijn met deze zangbundel leuk om eens naar te kijken.
KLIK HIER
DQ
.
Whispering hope
1. Soft as the voice of an Angel,
Breathing a lesson unheard,
Hope with a gentle persuasion
Whispers her comforting word.
Wait, till the darkness is over,
Wait, till the tempest is done,
Hope for the sunshine tomorrow
After the shower is gone.
2. Hope has an anchor so steadfast,
Rends the dark veil for the soul.
Wither the Master has entered,
Robbing the grave of its goal.
Come then O come glad fruition,
Come to my sad weary soul.
Come Thou O blessed hope of glory,
Never O never depart.
3. If in the dusk of the twilight,
Dim be the region afar,
Will not the deepening darkness
Brighten the glimmering star?
Then, when the night is upon us,
Why should the heart sink away?
When the dark midnight is over
Watch for the breaking of day.
Refrain:
Whispering hope, Oh, how welcome thy voice,
Making my heart. In it's sorrow rejoice.
.
Breathing a lesson unheard,
Hope with a gentle persuasion
Whispers her comforting word.
Wait, till the darkness is over,
Wait, till the tempest is done,
Hope for the sunshine tomorrow
After the shower is gone.
2. Hope has an anchor so steadfast,
Rends the dark veil for the soul.
Wither the Master has entered,
Robbing the grave of its goal.
Come then O come glad fruition,
Come to my sad weary soul.
Come Thou O blessed hope of glory,
Never O never depart.
3. If in the dusk of the twilight,
Dim be the region afar,
Will not the deepening darkness
Brighten the glimmering star?
Then, when the night is upon us,
Why should the heart sink away?
When the dark midnight is over
Watch for the breaking of day.
Refrain:
Whispering hope, Oh, how welcome thy voice,
Making my heart. In it's sorrow rejoice.
.
Zomaar wat uitspraken.
Wees aardig voor rokers, elk rokertje kan hun laatste zijn.
Je moet niet steeds dezelfde fouten maken.
Er is keuze genoeg.
(Simone Wielinga)
Ik begon met niets en het meeste heb ik nog over.
Kijk nooit op iemand neer......, tenzij je hem overeind helpt.
(Jesse Jackson)
Vorig jaar stonden we aan de rand van de afgrond, maar sindsdien hebben we een grote stap voorwaarts gemaakt.
Wie de agende van de samenleving volgt
laat de samenleving in de steek.
Of je nu denk dat je kunt of dat je het niet kunt, je hebt gelijk.
(Henry Ford)
Je moet niet steeds dezelfde fouten maken.
Er is keuze genoeg.
(Simone Wielinga)
Ik begon met niets en het meeste heb ik nog over.
Kijk nooit op iemand neer......, tenzij je hem overeind helpt.
(Jesse Jackson)
Vorig jaar stonden we aan de rand van de afgrond, maar sindsdien hebben we een grote stap voorwaarts gemaakt.
Wie de agende van de samenleving volgt
laat de samenleving in de steek.
Of je nu denk dat je kunt of dat je het niet kunt, je hebt gelijk.
(Henry Ford)
Uit: HERSTEL
.
Planning en gevoeligheden
Sommige dagen lopen heel anders dan gepland.
Het begon al vroeg, dat wil zeggen, láát.
Ik versliep me, omdat ik onrustig heb geslapen, en werd om 9 uur door mijn vader wakker getelefoneerd.
Vóór ik puf genoeg had om het warme bed te verlaten ben ik weer in slaap gevallen.
Om 10 uur wakker en de sponde verlaten.
Zo laat uit bed overkomt me niet vaak.
Het "toilet" maken werd onderbroken door een telefoontje uit Italië.
Dat werd later voortgezet en werd op zijn beurt onderbroken door een bezoek van John.
John heeft dit telefoongesprek opgepikt, voortgezet en beeindigd zodat ik me bezig kon houden met gastheerachtige verplichtingen zoals daar zijn:
Koffie zetten en de tompouces ,die heer John had meegenomen, te beschotelen.
Tijdens ons muziekfestijn belde Ben uit Spanje.
Hij had, door boven gemelde omstandigheden, het dagelijkse "praat"mailtje niet ontvangen.
Wetend dat ik ook maar een alleenwonende oude heer(!) ben, maakte hij zich ongerust.
Je kunt immers nooit weten?
Grappig dat men zich in het verre Spanje ongerust maakt.
Niet alleen grappig overigens, ik vind het prachtig te weten dat mensen aan je denken.
Het leven is immers pas de moeite waard als er mensen zijn die om je geven.
Nu ik het daar toch over heb, Sebo belde ook nog.........
Omdat ik wist dat John ook kan genieten van André Rieu en consorten was dit voor mij een prachtige gelegenheid de nieuw aangeschafte geluidsinstallatie te testen.
Ik moet zeggen, we hebben genoten.
Genoten van de muziek, de film en het geluid.
En eigenlijk ook van elkaar, gedeelde smart is halve smart, maar gedeelde vreugde is meer dan dubbele vreugde.
Eerst zijn we in de Radio City Hall in New York geweest waarna we ons hebben verpoosd in het mooie, warme en muzikale Toscane.
Maar zoals gezegd, mijn planning was anders.
Het is vaak moeilijk om je eigen belevingswereld te vergelijken met anderen.
Vooral als je jong bent ga je er zonder nadenken vanuit dat anderen een zelfde soort gevoelsleven hebben als je zelf.
Langzamerhand ontdekt je, soms met schade en schande, dat dit niet altijd het geval is.
Geregeld had ik het gevoel dingen anders en soms intenser te beleven dan anderen waardoor ik dan natuurlijk ook anders ging denken, althans mijn prioriteiten anders ging leggen.
Eigenlijk een interessante en verrassende ontdekking, maar....... dan weet je nog niets.
Enkele jaren geleden kwam ik het begrip "hooggevoelig" tegen.
Ik dacht toen dat ik me daar eens wat nader in zou moeten verdiepen maar daar is nooit iets van gekomen tot gisteravond toen ik het begrip weer tegenkwam.
Tevens met de kenmerken daarvan.
Min of meer tot mijn opluchting herkende ik veel zaken, natuurlijk niet alles.
Kenmerken dekken nooit voor de volle honderd procent.
Daarna heb ik 3 testjes gedaan waarvan de uitslagen allemaal wezen in de richting van hooggevoelig.
UIteraard zeggen die testjes lang niet alles, (psychologie van de koude grond) ze zijn te beïnvloeden maar geven toch een zeker indicatie.
Temeer omdat ik dingen tegen kwam die ook het gedrag van mijn moeder verklaarbaarder voor me maakte.
Zou het erfelijk kunnen zijn?
De testjes heb ik zo eerlijk mogelijk gemaakt.
Hier de algemene kenmerken:
* voelen stemmingen van anderen goed aan;
* nemen gedetailleerder, subtieler en intenser waar;
* ervaren, reflecteren en voelen diep en intensief;
* hebben afkeer van specifieke indringende prikkels;
* worden geprikkeld door dingen die anderen niet schijnen op te merken;
* raken sneller verzadigd door (bepaalde) prikkels;
* worden meer dan gemiddeld door bijvoorbeeld natuur, kunst of muziek geroerd;
* denken vaak na over hun roeping.
* filosoferen graag en veel en hebben een rijke innerlijke belevingswereld;
* dromen, fantaseren en overwegen veel;
* zijn opmerkzaam en aandachtig;
* functioneren het beste in hun eigen tempo;
* zijn goed in het signaleren en vermijden van fouten;
* vinden het prettig en hebben het nodig om tijd alleen door te brengen;
* hebben rechtvaardigheid en respect hoog in hun vaandel staan;
* zijn vaak plichtsgetrouw en anticiperend op de behoeften van anderen;
* hebben relatief meer last van spanning, stress en fysieke klachten zoals hoofdpijn,
maag/darmklachten en huidirritaties en allergieën;
* hebben last van stemmingswisselingen en sterke emoties;
* lopen groter risico op depressiviteit, chronische vermoeidheid en verslavingen;
* vinden kwaliteit en bevrediging van het werk zeker zo belangrijk als het financiële inkomen.
Maar even laten bezinken allemaal.
KLIK HIER voor de website waar ik het bovenstaande vond.
DQ
.
Het begon al vroeg, dat wil zeggen, láát.
Ik versliep me, omdat ik onrustig heb geslapen, en werd om 9 uur door mijn vader wakker getelefoneerd.
Vóór ik puf genoeg had om het warme bed te verlaten ben ik weer in slaap gevallen.
Om 10 uur wakker en de sponde verlaten.
Zo laat uit bed overkomt me niet vaak.
Het "toilet" maken werd onderbroken door een telefoontje uit Italië.
Dat werd later voortgezet en werd op zijn beurt onderbroken door een bezoek van John.
John heeft dit telefoongesprek opgepikt, voortgezet en beeindigd zodat ik me bezig kon houden met gastheerachtige verplichtingen zoals daar zijn:
Koffie zetten en de tompouces ,die heer John had meegenomen, te beschotelen.
Tijdens ons muziekfestijn belde Ben uit Spanje.
Hij had, door boven gemelde omstandigheden, het dagelijkse "praat"mailtje niet ontvangen.
Wetend dat ik ook maar een alleenwonende oude heer(!) ben, maakte hij zich ongerust.
Je kunt immers nooit weten?
Grappig dat men zich in het verre Spanje ongerust maakt.
Niet alleen grappig overigens, ik vind het prachtig te weten dat mensen aan je denken.
Het leven is immers pas de moeite waard als er mensen zijn die om je geven.
Nu ik het daar toch over heb, Sebo belde ook nog.........
Omdat ik wist dat John ook kan genieten van André Rieu en consorten was dit voor mij een prachtige gelegenheid de nieuw aangeschafte geluidsinstallatie te testen.
Ik moet zeggen, we hebben genoten.
Genoten van de muziek, de film en het geluid.
En eigenlijk ook van elkaar, gedeelde smart is halve smart, maar gedeelde vreugde is meer dan dubbele vreugde.
Eerst zijn we in de Radio City Hall in New York geweest waarna we ons hebben verpoosd in het mooie, warme en muzikale Toscane.
Maar zoals gezegd, mijn planning was anders.
Het is vaak moeilijk om je eigen belevingswereld te vergelijken met anderen.
Vooral als je jong bent ga je er zonder nadenken vanuit dat anderen een zelfde soort gevoelsleven hebben als je zelf.
Langzamerhand ontdekt je, soms met schade en schande, dat dit niet altijd het geval is.
Geregeld had ik het gevoel dingen anders en soms intenser te beleven dan anderen waardoor ik dan natuurlijk ook anders ging denken, althans mijn prioriteiten anders ging leggen.
Eigenlijk een interessante en verrassende ontdekking, maar....... dan weet je nog niets.
Enkele jaren geleden kwam ik het begrip "hooggevoelig" tegen.
Ik dacht toen dat ik me daar eens wat nader in zou moeten verdiepen maar daar is nooit iets van gekomen tot gisteravond toen ik het begrip weer tegenkwam.
Tevens met de kenmerken daarvan.
Min of meer tot mijn opluchting herkende ik veel zaken, natuurlijk niet alles.
Kenmerken dekken nooit voor de volle honderd procent.
Daarna heb ik 3 testjes gedaan waarvan de uitslagen allemaal wezen in de richting van hooggevoelig.
UIteraard zeggen die testjes lang niet alles, (psychologie van de koude grond) ze zijn te beïnvloeden maar geven toch een zeker indicatie.
Temeer omdat ik dingen tegen kwam die ook het gedrag van mijn moeder verklaarbaarder voor me maakte.
Zou het erfelijk kunnen zijn?
De testjes heb ik zo eerlijk mogelijk gemaakt.
Hier de algemene kenmerken:
* voelen stemmingen van anderen goed aan;
* nemen gedetailleerder, subtieler en intenser waar;
* ervaren, reflecteren en voelen diep en intensief;
* hebben afkeer van specifieke indringende prikkels;
* worden geprikkeld door dingen die anderen niet schijnen op te merken;
* raken sneller verzadigd door (bepaalde) prikkels;
* worden meer dan gemiddeld door bijvoorbeeld natuur, kunst of muziek geroerd;
* denken vaak na over hun roeping.
* filosoferen graag en veel en hebben een rijke innerlijke belevingswereld;
* dromen, fantaseren en overwegen veel;
* zijn opmerkzaam en aandachtig;
* functioneren het beste in hun eigen tempo;
* zijn goed in het signaleren en vermijden van fouten;
* vinden het prettig en hebben het nodig om tijd alleen door te brengen;
* hebben rechtvaardigheid en respect hoog in hun vaandel staan;
* zijn vaak plichtsgetrouw en anticiperend op de behoeften van anderen;
* hebben relatief meer last van spanning, stress en fysieke klachten zoals hoofdpijn,
maag/darmklachten en huidirritaties en allergieën;
* hebben last van stemmingswisselingen en sterke emoties;
* lopen groter risico op depressiviteit, chronische vermoeidheid en verslavingen;
* vinden kwaliteit en bevrediging van het werk zeker zo belangrijk als het financiële inkomen.
Maar even laten bezinken allemaal.
KLIK HIER voor de website waar ik het bovenstaande vond.
DQ
.
donderdag 24 januari 2008
Zon en andere zaken.
Rustig avondje gister, tot nu toe rustig dagje vandaag.
Woensdagmiddag langs het café komend en blikken naar binnen werpend zag ik daarbinnen enkele goede bekenden zitten.
Heb ze even "verblijd" met mijn aanwezigheid.
Gezellig moment.
Niet veel gedronken maar toch hoofdpijn vandaag.
Die middag had ik een nieuwe geluidsinstallatie gekocht.
Zo'n aanschaf kost me altijd moeite en het duurt enige tijd voor ik blij met de aankoop kan zijn.
Het was een aanschaf die ik lang heb uitgesteld maar wilde ik echt genieten van DVD's, ook eigengemaakte DVD's, CD's, MP3 enz, dan kon ik er niet onderuit.
Mijn oude installatie was defect.
Ik heb er ooit een andere DVD-speler ingezet.
Dat werkte wel en niet, kortom onbetrouwbaar wanneer ik DVD's afspeelde.
Als CD speler en radio werkte hij/zij/het wel prima.
Oók wanneer ik een memory stick in de USB poort steek.
MP3, MPEG4 en JPG
Da's handig.
Kijk, en dan begint het, dit oude apparaat moet worden weggesmeten.
Mijn huis zit vol met dingen die weg geworpen moeten worden.
Dat kost me altijd bijzonder veel moeite.
Mogelijk komt dat omdat ik al heel vroeg, zo vroeg als ik me kan herinneren, belangstelling had voor techniek.
Door gebrek aan geld en gebrek aan technische materialen moest ik elke mogelijkheid aangrijpen die er was om aan spullen te komen.
Daardoor was: hebben is houden!
Toch ontkom ik er niet aan spullen weg te gooien.
Brrrrrrr.
Maar de nieuwe speler werkt perfect na een installatie die een uur of 5 duurde, inberepen het bestuderen van handleiding en afstandbediening.
Die ken ik nu (ongeveer).
Ben heeft twee kalenders uit het gemeentehuis van Valverde del Camino losgeweekt.
Dit alles mede onder druk van Dirk Veen.
Vanmorgen heeft hij het op de post gedaan en is terecht geschrokken van de kosten, ruim € 11.00
Maar Sebo en ik zullen er blij mee zijn.
Bovendien, kalenders zijn hier ook prijzig.
Zo, ik ga nu even weg om te horen hoe het met de gekneusde ribben van Marijke gaat.
Heerlijk het zonnetje in, alleen jammer dat er tussen de zon en mij een spuugende wolkenlaag ligt.
DQ
.
Woensdagmiddag langs het café komend en blikken naar binnen werpend zag ik daarbinnen enkele goede bekenden zitten.
Heb ze even "verblijd" met mijn aanwezigheid.
Gezellig moment.
Niet veel gedronken maar toch hoofdpijn vandaag.
Die middag had ik een nieuwe geluidsinstallatie gekocht.
Zo'n aanschaf kost me altijd moeite en het duurt enige tijd voor ik blij met de aankoop kan zijn.
Het was een aanschaf die ik lang heb uitgesteld maar wilde ik echt genieten van DVD's, ook eigengemaakte DVD's, CD's, MP3 enz, dan kon ik er niet onderuit.
Mijn oude installatie was defect.
Ik heb er ooit een andere DVD-speler ingezet.
Dat werkte wel en niet, kortom onbetrouwbaar wanneer ik DVD's afspeelde.
Als CD speler en radio werkte hij/zij/het wel prima.
Oók wanneer ik een memory stick in de USB poort steek.
MP3, MPEG4 en JPG
Da's handig.
Kijk, en dan begint het, dit oude apparaat moet worden weggesmeten.
Mijn huis zit vol met dingen die weg geworpen moeten worden.
Dat kost me altijd bijzonder veel moeite.
Mogelijk komt dat omdat ik al heel vroeg, zo vroeg als ik me kan herinneren, belangstelling had voor techniek.
Door gebrek aan geld en gebrek aan technische materialen moest ik elke mogelijkheid aangrijpen die er was om aan spullen te komen.
Daardoor was: hebben is houden!
Toch ontkom ik er niet aan spullen weg te gooien.
Brrrrrrr.
Maar de nieuwe speler werkt perfect na een installatie die een uur of 5 duurde, inberepen het bestuderen van handleiding en afstandbediening.
Die ken ik nu (ongeveer).
Ben heeft twee kalenders uit het gemeentehuis van Valverde del Camino losgeweekt.
Dit alles mede onder druk van Dirk Veen.
Vanmorgen heeft hij het op de post gedaan en is terecht geschrokken van de kosten, ruim € 11.00
Maar Sebo en ik zullen er blij mee zijn.
Bovendien, kalenders zijn hier ook prijzig.
Zo, ik ga nu even weg om te horen hoe het met de gekneusde ribben van Marijke gaat.
Heerlijk het zonnetje in, alleen jammer dat er tussen de zon en mij een spuugende wolkenlaag ligt.
DQ
.
woensdag 23 januari 2008
Bello -2
Tot mijn verrassing vond ik op Internet een filmpje van de laatste reis van Bello.
Kijk hieronder voor mijn Bello-verhaal
Kijk hieronder voor mijn Bello-verhaal
DQ
.
Bello
Ooit gehoord van Bello?
Er waren meerdere Bello's maar de bekendste was het stoomtreintje van Alkmaar naar Bergen en naar Bergen aan Zee.
Onze schoolreisjes van de lagere school gingen altijd naar Bergen.
Daarna naar de Speeltuin.
Qua afstand een heel verschil met de reisjes die de kinderen nu maken.
Toch waren het hoogtepunten, we hadden zo vlak na de oorlog immers niks.
En tijdens zo'n hoogtepunt het enig flesje priklimonade dat we per jaar kregen.
Logisch dat we geen last hadden van kinderen die te dik waren.
Zelf was ik ook behoorlijk mager, heb dat volgehouden tot de eerste jaren van mijn huwelijk.
Nu is het enigszins uit de hand gelopen.
Enfin, terug naar Bello.
Van mijn zwager kreeg ik een DVD over het beroemde treintje.
Heb er met weemoed en ontroering naar gekeken.
Het Alkmaarse station was enkele tientallen meters van ons huis vandaan zodat we Bello geregeld zagen komen en vertrekken.
En niet te vergeten, horen.
Die karakteristieke bel.....
Nooit verwacht ooit nog eens beelden van het locomotiefje te zien.
Niet alleen het treintje maar ook alle andere beelden.
De ingang van het spoortunneltje in Alkmaar, de luchtbrug die we vanuit ons huis zagen, de rails naast het kanaal enz.
Prachtig om de aankomst in Bergen en in Bergen aan Zee te zien.
Alle herinneringen komen terug en ik zie nog hoe we vanuit die plaatsen verder naar onze bestemming moesten lopen.
Ik zie nog die prachtige rit door de duinen.
Wat jammer dat het treintje door de tijd werd ingehaald.
Het zou ook nu waarschijnlijk, als museumspoorlijntje, een succes zijn.
Op aandringen van de mensen die node afstand moesten nemen van Bello heeft het treintje nog jaren als een soort standbeeld in Bergen gestaan.
Later is het overgedragen aan het museumspoor in Hoorn.
Vandaar rijdt het nu, na een grondige restauratie, zijn baantjes Hoorn- Medemblik en retour.
Kijk er eens naar door op het plaatje te klikken, klik daar op hetzelfde plaatje en er start een filmpje.
DQ
.
dinsdag 22 januari 2008
....................... Aracena .......................
Soms kijk ik via de satelliet naar Andalucía TV.
Gisteravond werd het zoveelste bestaan van de zender met een enorme taart gevierd in het dorp Aracena.
Dat was leuk om te zien want daar ben ik diverse malen geweest zodat ik dingen herkende.
Boven de heuvels bij het oude dorp ligt een kasteel.
Een herder die een schaap kwijt was ontdekte in de berg, onder dit kasteel, een diepe grot.
Na onderzoek bleek het niet zomaar een grot te zijn maar een fraaie druipsteengrot.
De grotten zijn inmiddels opengesteld voor het publiek.
Ze zijn groot en van een betoverende schoonheid.
Helaas mocht ik er niet filmen of fotograferen maar op Internet vond ik enkele foto's.
Het hele gebied rond Aracena is eveneens de moeite van het bezoek meer dan waard.
Hoge heuvels, bossen en de zwarte varkens die voor de beroemde en dure ham zorgen.
DQ
.
Test uw religieuze flexibiliteit!
Van Xandra kreeg ik deze interessante test toegestuurd.Je komt op de site door op het logo te klikken.
De home-site is trouwens ook erg interessant.
KLIK HIER
UW RELIFLEX-PROFIEL
U vindt zichzelf flexibel? Ook in religieus opzicht? U kunt het hier testen.
.
HET SNEEUWVLOKJE
HET SNEEUWVLOKJE
Een verhaal van Kurt Kauter
Een koolmees en een wilde duif zaten in een boom met elkaar te praten.
'Hoeveel weegt een sneeuwvlokje?', vroeg de koolmees.
'Precies zoveel als niets', antwoordde de duif.
'Hmm, dan heb ik een wel heel opmerkelijk verhaal te vertellen', zei de mees. 'Ik zat op een tak van een dennenboom, dichtbij de stam, toen het begon te sneeuwen. Niet hard, zoals in een sneeuwstorm, maar zoals in een droom, waarin de vlokken zachtjes naar beneden dwarrelen. Omdat ik toch niets beters te doen had, begon ik de sneeuwvlokken te tellen, die op de twijgen en naalden van mijn tak terecht kwamen. Eén, twee, drie … Ik telde tot drie miljoen zevenhonderdéénenveertigduizend negenhonderdtweeënvijftig. Toen de volgende sneeuwvlok op de tak viel, de drie miljoen zevenhonderdéénenveertigduizend negenhonderddrieenvijftigste, precies zoveel als niets volgens jou, brak mijn tak af.'
Dit gezegd hebbende, vloog de koolmees weg.
De duif, sinds de tijd van Noach een autoriteit op het gebied van vrede, dacht even na en zei toen: 'Misschien is er nog maar één stem nodig voor vrede op aarde.'
Fabel van Kurt Kauter (1913 – 2002) uit de bundel Also sprach der Marabu
Uit Zinweb
KLIK HIER.
.
Een verhaal van Kurt Kauter
Een koolmees en een wilde duif zaten in een boom met elkaar te praten.'Hoeveel weegt een sneeuwvlokje?', vroeg de koolmees.
'Precies zoveel als niets', antwoordde de duif.
'Hmm, dan heb ik een wel heel opmerkelijk verhaal te vertellen', zei de mees. 'Ik zat op een tak van een dennenboom, dichtbij de stam, toen het begon te sneeuwen. Niet hard, zoals in een sneeuwstorm, maar zoals in een droom, waarin de vlokken zachtjes naar beneden dwarrelen. Omdat ik toch niets beters te doen had, begon ik de sneeuwvlokken te tellen, die op de twijgen en naalden van mijn tak terecht kwamen. Eén, twee, drie … Ik telde tot drie miljoen zevenhonderdéénenveertigduizend negenhonderdtweeënvijftig. Toen de volgende sneeuwvlok op de tak viel, de drie miljoen zevenhonderdéénenveertigduizend negenhonderddrieenvijftigste, precies zoveel als niets volgens jou, brak mijn tak af.'
Dit gezegd hebbende, vloog de koolmees weg.
De duif, sinds de tijd van Noach een autoriteit op het gebied van vrede, dacht even na en zei toen: 'Misschien is er nog maar één stem nodig voor vrede op aarde.'
Fabel van Kurt Kauter (1913 – 2002) uit de bundel Also sprach der Marabu
Uit Zinweb
KLIK HIER.
.
maandag 21 januari 2008
Christelijke tweeslachtigheid.
Al eerder sprak ik mijn onbegrip uit voor de, in mijn ogen, tweeslachtigheid van vele christenen.
Zoals je ziet zeg ik heel duidelijk: 'in mijn ogen'.
Niemand is nog in staat geweest om mij de nodige duidelijkheid te verschaffen laat staan te overtuigen.
Ik heb eens op de site van de SGP gekeken.( www.sgp.nl)
Daar zie ik bijv. staan:
- 'Het recht op abortus en euthanasie blijft helaas fier en onverkort overeind, en de staatssecretaris die verantwoordelijk is voor dit deel van het beleid heeft –zacht gezegd- niet de gezindheid daar ook maar iets aan te veranderen enz. '.
Verder:
- Bij het licht van de opengeslagen Bijbel kunnen wij dat immers alleen maar betreuren. Het leven is van het eerste, prille begin tot de laatste adem van God gegeven leven, een Godsgeschenk. Alleen in Gods handen liggen de grenzen van het leven. De overheid is geroepen om bescherming te verlenen aan het leven in iedere fase. Het is en blijft diepingrijpend, dat deze bijbelse waarde van beschermwaardigheid van het leven, zo ernstig wordt geschonden door de bestaande liberale abortus- en euthanasiewetgeving.
Elders staat:
- Defensiebudget moet structureel hoger.......
en:
- Ondertussen is de hoogte van het defensiebudget onverantwoord laag.
Hoe kan het dat men zegt:
Alleen in Gods handen liggen de grenzen van het leven en tegelijkertijd pleit voor verhoging van het defensiebudget.
Wanneer men in Afghanistan iemand doodt is dit dan ingrijpen van God in wiens handen de grenzen van het leven liggen?
Wie, oh wie, kan me laten begrijpen hoe men met deze tweeslachtigheid om kan gaan.
Het is een houding die ik bij christenen zo vaak tegen kom.
Ik ben nu 65 jaar en begrijp nog steeds niet dat men niet in gewetensnood komt.
DQ
.
Zoals je ziet zeg ik heel duidelijk: 'in mijn ogen'.
Niemand is nog in staat geweest om mij de nodige duidelijkheid te verschaffen laat staan te overtuigen.
Ik heb eens op de site van de SGP gekeken.( www.sgp.nl)
Daar zie ik bijv. staan:
- 'Het recht op abortus en euthanasie blijft helaas fier en onverkort overeind, en de staatssecretaris die verantwoordelijk is voor dit deel van het beleid heeft –zacht gezegd- niet de gezindheid daar ook maar iets aan te veranderen enz. '.
Verder:
- Bij het licht van de opengeslagen Bijbel kunnen wij dat immers alleen maar betreuren. Het leven is van het eerste, prille begin tot de laatste adem van God gegeven leven, een Godsgeschenk. Alleen in Gods handen liggen de grenzen van het leven. De overheid is geroepen om bescherming te verlenen aan het leven in iedere fase. Het is en blijft diepingrijpend, dat deze bijbelse waarde van beschermwaardigheid van het leven, zo ernstig wordt geschonden door de bestaande liberale abortus- en euthanasiewetgeving.
Elders staat:
- Defensiebudget moet structureel hoger.......
en:
- Ondertussen is de hoogte van het defensiebudget onverantwoord laag.
Hoe kan het dat men zegt:
Alleen in Gods handen liggen de grenzen van het leven en tegelijkertijd pleit voor verhoging van het defensiebudget.
Wanneer men in Afghanistan iemand doodt is dit dan ingrijpen van God in wiens handen de grenzen van het leven liggen?
Wie, oh wie, kan me laten begrijpen hoe men met deze tweeslachtigheid om kan gaan.
Het is een houding die ik bij christenen zo vaak tegen kom.
Ik ben nu 65 jaar en begrijp nog steeds niet dat men niet in gewetensnood komt.
DQ
.
Abonneren op:
Posts (Atom)
