Commentaar, Gastenboek en/of Andere Zaken.

- Commentaar kan geleverd worden door via reacties (onder mijn berichten) te reageren.
- Mail kan via het envellopje dat onder mijn berichten staat.

- Het tekenen van het gastenboek kan met klikken op:

>>>>>>> G A S T E N B O E K <<<<<<<

--> In rechterkolom staat het Blogarchief.
--> In rechterkolom staat het Labelarchief.
--> Voor terug bladeren weblog zie onder de pagina:
Oudere Berichten

================================

================================



Klik op het beeld voor meer gegevens.

================================


================================
>>>> Mijn video's op YOUTUBE <<<<

(Kies video, plaats muis op
beeld en
klik daarna op pijl
of ga rechtstreeks naar mijn
video kanaal KLIK HIER)

Hoi allemaal

Hoi allemaal
Een groet van mij, Emanuele, uit het verre Italië. Veel plezier op de weblog van mijn opa.

vrijdag 20 juli 2018

Mens en wereld

Vorig jaar.
125.000.000 Euro voor een voetballer
Terwijl de wereld in brand staat.
Terwijl er een dictatuur ontstaat onder het mom van democratie
Terwijl de vluchtelingen verzuipen
Terwijl de armoede steeds groter wordt
Terwijl........

Hoe lang houdt de kleuter-mensen-wereld het nog vol?
Eén ding is zeker, die mooie ronde aarde is de lachende overwinnaar.
Tot?
Ja, tot een paar overlevende mensjes de zelfde geschiedenis wederom gaat schrijven.
Herschrijven.
Ach, ach.

Eau de Cologne flesje

Schoon Gedicht
+++++++++++++

Aan het leven komt een end.
Aan het leven komt een slot.
We zijn dat zo gewend.
Het is ons aller lot.

Ook een verhaal, zoals bekend.
Eindigt met een slot.
Soms met open end.
Droevig dan ons lot.

Steeds is er verband.
Met wat vooraf ging.
Dat maakt het interessant.
En lezen een goed ding.

Nu zal ik me echter anders uiten.
Want de laatste strofe raakt wal nog kant.
En ga dit schone gedicht besluiten.
Voor het in treurnis verzandt

Daarom nu als rijm-restje:

                EAU DE COLOGNE flesje !!!
.
.

dinsdag 17 juli 2018

Mijn oud geslacht

En als ik dan langs de dikke eiken planken loop.
Als ik daar de oude leren banden zie.
Waar ik ook kijk.
Bovenste planken, ik zou daar het trapje voor moeten gebruiken, middelste planken, de laagbijdegrondse planken overal oude leren banden.
Verzameld door mijn illuster voorgeslacht.
Maar nooit door hen ingekeken.
Natuurlijk niet.
Als James de stof- en spinnenwebresten heeft verwijderd.
Als het keukenpersoneel een voortreffelijke maaltijd in de eetkamer heeft gebracht.
Als ik dit heb genuttigd.
Als ik daarna uit de eeuwenoude en zwaar gekreukelde leren stoel op sta, na mijn middagdutje.
Als James mij een zeer oude whiskey brengt.
Als ik met dit kostelijke vocht naar het kille buiten kijk en het tuinpersoneel gade sla.
Terwijl de open haard achter mij knettert en door een beschaafd zwijgzame James brandende wordt gehouden.
Dan weet ik dat ons eeuwenoude geslacht niet voor niets op de aardkloot is verschenen.
Wij hebben een taak.
Een doel, zoals mijn rentmeester zo treffend zei.
Ik staar nogmaals naar buiten.
Kijk over het oneindig groot gladgeschoren gazon.
Kijk naar de knoestige oude bomen.
Bedenk dat eeuwen geleden de een of andere bet-bet-bet-overgrootvader ze liet planten en ben gelukkig.
Intens gelukkig.
Het leven is goed.

Rot mug.
.

vrijdag 13 juli 2018

Navy

Mijn neefie
Zit in de navy
Bij de genie
In zijn lingerie
Onder therapie
Voor zijn fobie
In diepe euforie
Met zijn MP3.
Te sabbelen aan zijn lollie.
.

dinsdag 10 juli 2018

Stierenvechten

Stierenvechter op de hoorns genomen.
Dood.

Filmpjes met waarschuwing voor heftige beelden.
Hoe zo heftig?
Wat te denken van een doorspietste stier die wild van de pijn en bloedend zijn laatste strijd moet leveren?
Tot vermaak van de bloeddorstige liefhebbers,
die later de afgesneden oren van de stier te zien krijgen.
Een trofee.
Dat is pas heftig.
Zowel het lijden van het beest als de uitzinnig gillende primitieve meute.
Heftig.
Heftig treurig!

En....
Waar blijven de oren van de verslagen matador?
.

zaterdag 7 juli 2018

Gedichtje

Een hekeldicht
Is een gedicht.
Dat je dicht.
Omdat je niet zwicht.
Voor een klap op je gezicht.
Van dat nare wicht.
Dat roddels op je richt
Maar je voelt je verlicht.
Ze weet niet wat ze aanricht
En hoort wellicht.
Verplicht.
In een gesticht.
Een mooi vergezicht.
Vandaar dit gedicht.
Een hekeldicht.

Het potlood

Het was even zoeken.
Ze hebben de neiging om zich te verstoppen.
Die dingen.
Meestal op plaatsen waar ik nooit geweest dacht te zijn.
Maar de aanhouder denkt niet aan verlies en wint.

Eindelijk had ik hem of haar.
Geen idee eigenlijk.
Is nogal puntig en geeft af.
Zoals gezegd geen idee over het geslacht.
Doet er even niet toe.
Ik maak er, om misverstanden te voorkomen, maar iets onzijdigs van.
Onzijdig, onzedig....
Ligt zo dicht bij elkaar, niet waar?

Dus ik had het.
Een pen.
Waar heb je in deze toetsenbordentijd nog een pen voor nodig?
Een ongetwijfeld opkomende vraag.
Een logische, zelfs niet te vermijden vraag.
Antwoord:

Klimmen.
Klimmen ?
Klimmen !

Na zo veel jaren van noest toetsenbordenwerk wil ik wel eens in de pen klimmen.
In mijn eigen pen, wel te verstaan.
Welnu, hier is de pen.
Welnu, hier ben ik.
Een persoon behebt met een ernstige vorm van hoogtevrees.
Maar tegelijkertijd niet gespeend van enige vorm van een beetje moed.
Heldenmoedje.
Zo ging ik de strijd met het potlood en mezelf aan.

Dat valt nog niet mee.
Om de dooie dood niet.
Ik was al geruime tijd klaar voor de strijd toen het potlood nog steeds bezig was om rechtop te gaan staan.
Pas na mijn opmerking dat het niet op de punt moest, lukte het (min of meer).

Na mij met touwen en klimijzers gewapend te hebben ben ik de strijd met potlood en mezelf aan gegaan.
Zwaar.

Ik heb verloren.
Sneefde na de vierde poging en stortte een centimeter naar beneden.
Een moedige poging die strandde op het vloerkleed.
Verloren.
Dood!

Vandaar dat ik niet verder kan schrijven.
Hoop dat me het niet al te kwalijk wordt genomen.

vrijdag 6 juli 2018

De steen in Enkhuizen

De steen in Enkhuizen

Stenen zijn neutraal.
Sommigen stenen zijn stenen des aanstoots.
Sommige stenen krijgen een betekenis.
Een betekenis die, hoewel op zichzelf neutraal, er door de beschouwer aan gegeven wordt.

Geschiedenis is vaak en bijna altijd een wreed en bloederig verhaal.
Dat komt natuurlijk omdat het anders de geschiedenisboekjes niet haalt.
De geschiedenis is echter ook een verhaal van gewone mensen.
Mensen die woonden in totaal andere omstandigheden dan de onze maar verder waren de mensen net zo menselijk als wij nu.

Mensen werden geboren.
Logisch, zonder dat geen geschiedenis.
Ze werden verliefd.
Ze gingen met elkaar naar bed.
Ze kregen kinderen.
Ze werkten.
Ze aten.
Ze dronken.
Ze hadden armoe.
Ze hadden ruzies.
Ze hadden vriendschappen.
Ze waren blij.
Ze hadden verdriet.
Ze werden ziek.
Ze gingen dood.
Een ononderbroken cyclus die zich tot nu voortzet en voort zal blijven zetten.
Totdat de mens er door eigen egoïsme een eind aan maakt en de natuur het heft in eigen hand neemt.

Nee.
Zo'n geschiedenis is niet uitzonderlijk interessant maar komt daardoor wel heel dichtbij.
Mensenlevens, niet veel anders dan die van jou en mij.

Jaren geleden nam ik een oude maar jongere kameraad mee naar Enkhuizen.
Trots om mijn geboortestad te laten zien.
We zetten de auto neer in de buurt van Albert Heijn.
Geen idee of die daar nog steeds is.
Tevens in de buurt van mijn ome Henk en tante Dien Kok die daar in een huis voor ouderen woonden.
Ik ging ze gedag zeggen en mijn kameraad wachtte op me.
Mijn bezoek duurde niet zo lang en we gingen op pad.
Lopend.
Al snel was hij onder de indruk van de sfeer van het oude stadje.

En dan.
Een oud huis met een oude verweerde en lichtelijk kromgetrokken muur.
Een afgezakte baksteen die uit de muur stak.
Dé steen.
Geen bijzondere steen.
Nee, maar wel een steen die een flinke schop onder onze romantische zielen gaf.
Ooit is die steen geplaatst.
Geplaatst door iemand die voldeed aan het eerder geschetste profiel.
Als je de steen aanraakt en dat alles tot je door laat dringen is het niet zomaar een steen meer.
Het is een verbinding van vandaag met het verleden.
Met een mens uit het verleden.
Een vergeten mens.
Een mens met mogelijk nazaten die misschien nog in Enkhuizen wonen.
Volledig onbewust van het feit dat ze hun bestaan danken aan hem die díe steen in die muur metselde.

Ik denk niet dat er over 400 jaar nog iets aanraakbaars van mij over is.

woensdag 4 juli 2018

Postzegel spanning

Zo vlak na de oorlog was er weinig geld.
Al helemaal weinig voor zoiets als zakgeld.

Mijn wereld bestond uit Alkmaar waar ik opgroeide, Enhuizen waar mijn opa en oma woonde en een oude besmeurde atlas die ik ergens tussen stinkend afval had opgeduikeld.
De atlas maakte me samen met de aardrijkskunde lessen op school bewust van een verre wereld die bestond maar die ik niet kende en waar ik nieuwsgierig naar was.

Ik besloot postzegels te gaan sparen.
Kleurige kleine papierwerkjes rechtstreeks afkomstig uit die verre geheimzinnige buitenwereld.

Met veel moeite en nog meer geluk kreeg ik een kleine buitenlandse verzameling bij elkaar.
Aangevuld met Nederlandse zegels.
Daar was iets eenvoudiger aan te komen.

Mijn geluk kende geen grenzen toen ik, op nu vergeten wijze, in het bezit kwam van een oude catalogus.
Wouw, je zou toch eens eigenaar zijn van die hele oude zegels.
Kijk eens naar die prijzen....
Maar wacht eens.
Misdrukken waren ook waardevol vanwege de zeldzaamheid.
Hier lag mogelijk een kans.
Mijn hele verzameling werd minutieus vergeleken met de misdrukken uit de catalogus.
Je wist immers maar nooit.
Helaas.
Mis met de misdrukken.

Vlak bij de school was een donker winkeltje.
Daar verkochten ze postzegels.
De onafgeweekte zaten in een dikke enveloppe.
Soms lukte het me om voldoende geld bij elkaar te sprokkelen om zo'n schat te kunnen bemachtigen.
Weer werd alles nauwkeurige met de catalogus vergeleken.
Weer klopte mijn hart van spanning.
Je wist immer nooit......

Het oude winkeltje had een speciale geur.
Oud van zichzelf en met een speciaal aroma
door een geur van oude postzegels en oud papier.
Ach, het winkeltje is niet meer.
De herinnering aan die geur is er nog wel.
Diep weg gestopt in mijn geheugen.

In Hengelo is een postzegel winkel.
Een paar dagen geleden stond ik voor de etalage.
Het was mooi weer.
De deur stond open.
En naar buiten dwarrelde een geur.
Díe geur.

De omgeving verflauwde.
Ik stond weer voor dat oude winkeltje.
Met een kloppend hart van spanning.
Want je weet maar nooit....
.

maandag 2 juli 2018

Andalusië

Het was heet.
Zeer heet.
Veel heter dan de hier zo hevig hete Hollandse hitte kan zijn.

In het primitieve, maar gekoelde barretje, ontmoeten we twee puffende Nederlanders.
Een jonge vrouw en een man van ongeveer dezelfde leeftijd.
Ze zaten, hoe kan het anders, aan het bier dat in grote gekoelde glazen frequent werd aangeleverd.
We deden mee, al hadden we hun voorbeeld niet nodig.
Onze plannen gingen immers dezelfde richting uit.

Buiten stonden twee fietsen.
Degelijk fietsen.
Hollandse fietsen.
Een zeldzaamheid in het Spaanse dorp.
Onze conclusie behoefde weinig intellectuele inspanning.
Twee Nederlandse fietsen.
Twee Nederlanders.
Dat kon geen toeval zijn.

Ze bleken een trektocht te maken door het zo fraaie Analusische landschap.
Hadden ze de heuvels onderschat?
Hadden ze de hitte onderschat?
Reisboekenhitte is een andere hitte dan Andalusische hitte.
Nu waren ze hijgend en vermoeid op zoek naar een slaapplaats.

Nederlanders onder elkaar.
Hulp was onderweg.
Had mijn zwager niet juist een nieuw tweepersoonsmatras aangeschaft?
Een matras dat nog ingeslapen moest worden?.
De uitnodiging gepleegd.
De uitnodiging aangenomen.

Het was heet die nacht.
De warmte van dagen was als in een accu opgeslagen in muren en daken.
Had zich onzichtbaar genesteld in alles waar genesteld kon worden.
De hitte was echt.
Het matras was vers.
Welterusten.

De volgende dag waren ze vroeg op.
De fietsers.
Vroeger dan wij.
Hadden ze niet goed geslapen?
Wij wel, ondanks de van hitte zwangere atmosfeer.

Nee.
Dat hadden ze niet.
De slaap was hen niet goed gezind geweest.
En inderdaad.
Ze zagen er wat rood en opgezwollen uit.
Na het ontbijt vertrokken ze.

Toen we het nieuwe matras in de zon legden zagen we dat we vergeten waren de dikke plastic verpakkingszak van het matras te verwijderen......

Ondanks afspraken in die richting, ondanks dat ik een aan hen geleend woordenboekje opgestuurd terug zou krijgen, hebben mijn zwager en ik nooit meer iets van hen vernomen.
.

zaterdag 30 juni 2018

Enkhuizen plant

Ruim 30 jaar geleden liep ik in Enkhuizen langs het geboortehuis van mijn moeder.
Omdat ik prachtige herinnering heb aan dat huis bleef ik er vrij lang voor staan.
Vol van herinneringen.
Het viel op, de deur ging open en de bewoner van het pand vroeg argwanend wat er aan de hand was.
Nadat ik het hem had uitgelegd nodigde hij me uit om binnen te komen.
Het was een ontroerende ervaring.
Behalve de inrichting was er niets veranderd.
Tijd verwaaide en ik met haar.
Zelfs de tuin was bijna hetzelfde.
De man zag mijn emotie en vroeg of ik een stekje van een plant mee wilde nemen.
Nu, na al die jaren, verschijnen bij mij in Hengelo op de meest vreemde plaatsen, tussen tegels, onder bomen enz. nakomeling van dit stekje.
Dierbare planten.
Voor velen onkruid.
Voor mij nostalgieplantjes.
Herinneringen, op soms onmogelijke plekken.

zondag 24 juni 2018

Geweld

Geweld roept altijd geweld op.
Het is soms nodig (wie bepaalt het?)  maar het blijft altijd  gevaarlijk om geweld met geweld te bestrijden.

Hoe gelijk is jouw gelijk?

Jouw gelijk is vaak evenveel waard als het gelijk van de ander.
Jouw gelijk heeft veel te maken met de cultuur waarin je bent opgegroeid.
Dat geldt ook voor het gelijk van anderen.

En...
Politiek, gooi geen bommen in een kruidvat.
Ik begreep dat binnen een jaar na de gezamenlijke aanval van Amerika en het Verenigd Koninkrijk op Irak 1.000.000 burgers zijn gedood.
Gek dat er onvoorspelbare gevolgen zijn die  jaren lang voor diepe ellende zorgen?

Onschuldigen zijn vermoord.
De westerse schuldigen lopen vrij rond en praten hun geweten schoon.

Wapenfabrikanten en handelaren spekken verlekkerd hun bankrekening.

Geweten kost immers geld.

vrijdag 22 juni 2018

Breinpijn

Laatdunkend wordt er gedaan.
Over ziekten die niet bestaan.
Steeds moet men horen.
Ach, het zit tussen de oren.
Maar de hinder.
Wordt daardoor niet minder.
Geest en lichaam.
Werken saam.
Pijn.
Voel je met je brein.
.

donderdag 21 juni 2018

Roltrap

Ze komt me tegemoet.
Ik ga van haar vandaan.
Korte blik, spontaan.
Een korte groet.
Een stap.
                      Roltrap!

dinsdag 19 juni 2018

vrijdag 1 juni 2018

Het ongeluk

Hij was een jaar of 13.
Ik was een jaar of 13.
Hij logeerde in het hoekhuis naast ons.
Bij familie.
Ik was buiten voor ons huis.
Ook een hoekhuis.
Hij woonde in Enkhuizen.
Ik kwam uit Enkhuizen maar woonde hier.
Hij kwam aangefietst op zijn nieuwe fiets.
Glunderend.
Trots.
Ik keek naar hem.
Ik keek naar zijn fiets.
Hij glunderde nog steeds.
Tot een vrachtauto daar een eind aan maakte.
En tevens een einde aan zijn leven.

Als ik in Alkmaar kom.
Als ik naar mijn oude buurt loop.
Dan kan ik binnen enkele meters de deadspot aanwijzen.
Nu, na al die lange jaren droom ik er soms nog van.
De klap.
Het bloed.
Een fiets waar niet veel aan mankeerde.

Het verklaart misschien mijn bezorgdheid voor mijn fietsende familieleden.
Het zou zelfs kunnen verklaren waarom ik geen liefhebber van fietsen ben.

Een deadspot.
Een hotspot.
Nog steeds.
.

woensdag 7 februari 2018

Paterke Pieter

Het is 'maar' een liedje.
Maar wel een liedje dat mij elke keer ontroerd.
De mensen weten het allemaal zo goed.
Ach, ach.

++++++++++++++++++++++++++++++++++

Ik zing nu 't lied van het Paterke Pieter
Een herdertje Gods uit het land van Palliter
Die had over de Heer zo z'n eigen gedachten
Van tiereliedom, zo z'n eigen idee

Hij zat in de zon, liet de bloemekes bloeien
Hij liet er de wijn 's avonds rijkelijk vloeien
Die had over de Heer zo z'n eigen gedachten
Van tiereliedom, zo z'n eigen idee

Hij was elke zondag te laat voor de missen
Dan zat 'ie op snoek en forellen te vissen
Die had over de Heer zo z'n eigen gedachten
Van tiereliedom, zo z'n eigen idee

Hij liet in de biechtstoel de mensen soms wachten
Hij liet in de preken de mensen veel lachen
Die had over de Heer zo z'n eigen gedachten
Van tiereliedom, zo z'n eigen idee.

"Die man is niet goed, die leeft niet naar de letter
Die gaat naar de hel", zei men "net als een ketter"
Die heeft over de Heer zo z'n eigen gedachten
Van tiereliedom, zo z'n eigen idee

Men liep op den duur met een boog om z'n huisje
En wie hem voorbij liep, sloeg haastig een kruisje
Die had over de Heer zo z'n eigen gedachten
Van tiereliedom, zo z'n eigen idee

Hij stierf met een glimlach; "Heer, zo moet het wezen
Die is naar de hel", zei men "God zei geprezen"
Die had over U, Heer, zo z'n eigen gedachten
Van tiereliedom, zo z'n eigen idee.

Nu is hij daarboven gelukkig, tevreden
En glimlacht met God om die dwazen beneden
Want ach, ons Lieve Heer heeft zo z'n eigen gedachten
Van tiereliedom, zo z'n eigen idee.

Henk Elsink

zaterdag 27 januari 2018

Pa

Ik lig in bed.
Slapeloos
Een kinderliedje speelde door mijn hoofd.

Mijn vader is 97 jaar geworden.
Ondanks zijn oorverdovende doofheid is hij altijd opgewekt gebleven.
Zelfs toen zijn lichaam het af liet weten.
De verzorging mocht hem graag.
Tot het laatste moment was hij helder.

Hij was een diep gelovig Christen en betekende ook in die hoedanigheid veel voor anderen.
Velen zijn mede door hem in het christelijk werk terecht gekomen dienstbaar geweest.
In binnen en in buitenland.
Een van hen is Anne van der Bijl.
De latere stichter van het bekende Open Doors.
Hij leidde de begrafenisdienst.

Pa had een, soms wat naïeve, kijk op het leven en veel humor.
Zo vertrouwde hij ons toe:
- Ik hou heel veel van de Heer maar ik hoef er nog niet naar toe -

Tot het niet meer ging, vermoedelijk was hij toen al over de 90, zong hij elke morgen zodra hij moeizaam maar opgewekt uit bed klom het volgende kinderliedje.

- Dank U voor deze nieuwe morgen.
- Dank U voor deze nieuwe dag.
- Dank U dat ik met al mijn zorgen.
- Bij U komen mag.

Tja.
Mijn pa.
.

Verkouden

Januari 2017

03.15 uur

Het is de 2e golf die ik vrees.
Altijd.
Net als het beter gaat en je denkt, nou..... we hebben het ergste wel gehad.
Kom, en nu dan slapen.
Eindelijk!
Dan grijpt ie in én toe.
Met donder en brullend geweld.
Laaiend van jeugdig enthousiasme.
Maar intelligent wachtend tot het juiste moment aangebroken is.
Hét zalige moment dat die heerlijke slaap bezit van je neemt.
Dát moment.

Hoest.....!!
Hoest met de herrie die een jonge plaatwerker maakt.
Hoest met het geweld van een Romeinse legerofficier die op het punt staat Nijmegen te héroveren.

Hoest is een persoonlijkheid.
Een geduchte tegenstander.
Ik ken hem.
Ik zal hem verslaan.
Over een weekje of zo.
Even de volgende bui afwachten.
Maar eerst de tweede rol toiletpapier aanbreken.
De gewone zakdoeken periode ligt immers diep in het verleden van vorige week.

Dag slaap.
Dag zoete lieve slaap.
Fijn je ooit ontmoet te hebben.
Ooit treffen we elkaar weer.
Hoop doet leven.

Mijn stem klinkt een octaaf lager.
Best mooi eigenlijk.

Goh, wat ben ik moe.
.

vrijdag 26 januari 2018

Ik hou van jou

Rozengeur en maneschijn.
Kan in een zomernacht verrukkelijk zijn.
Onnodig om daar op te wachten.
Het kan in alle nachten.
Zelfs overdag bij winterkou.
Zeg gewoon: "ik hou van jou".
.

donderdag 25 januari 2018

Wat is humor?

Humor.
Vele deskundige (?) verhandeling zijn er over geschreven.
Laatst werd mij gillend van plezier een mop vertelt.
Een mop die ik best begreep maar in de verste verte niet leuk vond.
Dat gebeurt, de ander had plezier.
In zo'n geval lach ik als de bekende boer met kiespijn.
Je moet toch wat.

Ik ben bij mezelf te rade gegaan.
Waar hou ik van?
Dat is o.a. zelfspot en op het verkeerde been gezet worden.
Enige weken geleden plaatste ik een filmpje van een sappig Twentssprekende conferancier.
Ik kreeg er geen commentaar op dus kennelijk hoor ik bij de andere lachenden.

In het kort:
- In het westen (daar kom ik vandaan) noemt men iemand die zes flessen bier per dag drinkt een alcoholist.
Bij ons in Twente (zelfspot) zijn dat gewoon buschauffeurs. (Op het verkeerde been gezet).

En ja, dat vind ik leuk.
Zeker als ik dit in het Twents hoor en merk dat de mensen in de zaal er de grootste schik om hebben.
Meerderen uit deze omgeving liet ik het filmpje zien maar geen lach toverde het te voorschijn.
Humor, zo verschillend.

Iets anders dat ik zelf leuk vind, bedacht en plaatste is:
- Er schijnen landen te zijn waar men rauwe dieren eet.
Nog erger ze eten zelfs levende dieren.
Nee, geef mij dan maar een nieuwe haring of een oester.

Mensen reageerden met:
Dat is toch hetzelfde.
Dan denk ik, maar juist omdat dit hetzelfde is moet ik er iets mee bedoelen.
En dat is onze arrogantie en dedain waarmee we de neiging hebben over anderen en andere landen te praten terwijl wij, mogelijk in andere vorm, exact hetzelfde doen.

maandag 22 januari 2018

Beschaafd

Het kan nog.
Het bestaat nog.
Ik heb het enige tijd geleden zelf aan den lijve ondervonden.
Zoals ik dat vroeger zelf aan den lijve ondervond.
Zij het aan de andere kant van mijn leeftijd.

Wat zult gij zeggen, uw begrijpelijke nieuwsgierigheid nauwelijks kunnende bedwingen?
Dat begrijp ik.
Immers mij in u verplaatsende zou ik eveneens pijnlijk rillen van een bulkende nieuwsgierigheid.
Zou ik dan uw honger laten voortduren?
Zou ik dat kunnen?
Zou ik zo in elkaar steken?
Nee ik steek niet.
En zeker niet in elkaar.
Het zoude mij niet goed bekomen.
En u, geacht mogelijk slachtoffer, eveneens niet.
Slechts de rechterlijke macht zou er beter van worden.
En die hebben het net als bankenbonsen verzekeringsmaatschappijenbonsen en bonzende overheden al goed genoeg.
Daarom, en bij deze, zal ik uw gierigheid naar nieuws bevredigen.
En wel nu meteen en direct bovendien.
Dat gij u vasthoude aan onwankelbare objecten.
Zoals daar zijn pilaren en bij ontstentenis daarvan huizen.
Mogelijk zelfs kerken.
Dan geven zij tenminste nog wat houvast.
Hier komt het.....

In de trein waren geen zitplaatsen meer beschikbaar.
Een beschaafde jongere bood mij de zijne aan.
.

zondag 21 januari 2018

Zak gegraai

"Meneer, mag ik u iets vragen?"
Ach ja, denk je, waarom niet.
Iedereen mag me iets vragen.
Zelfs Trump.
Ze keek me aan en zei:
"Wilt u iets voor me doen?"
Kijk, bij het beantwoorden van zo'n vraag ben ik altijd wat voorzichtig.
"Wilt u even in mijn rechterzak graaien?"
Tja, als zo'n vraag je gesteld wordt door een volstrekt vreemde en lieftallige jongedame dan aarzel je niet lang.
Je bent dan wel oud maar nog niet der dagen zat en gebouwd van eerlijk vuursteen.
"Daarin zit mijn sleutel, wilt u de klep van de auto openen dan kan ik mijn handen legen?"
Ik graaide.
Toch wel vreemd dat graaien in een onbekende zak van een onbekende dame.
Ik voelde.
Ik pakte.
En met een soepele jeugdige handbeweging opende ik de klep.
Met een wijdsgebaar smeet ze haar boodschappen in de bak.
Ik kon nog net zeggen dat ze voorzichtig moest zijn met de eieren.
Met mijn:
"Lang geleden dat ik in de zak van een dame heb gegraaid" namen we afscheid.
Lachend.

De markt was dichtbij.
Ik kocht een haring.
Hij glibberde.

zaterdag 20 januari 2018

Kinder- en volwassen leed

Jaren geleden werd ik geschokt door de volgende gebeurtenis waar ik de afloop niet meer van weet maar dat mijn houding naar mijn kleinkinderen en andere kinderen zeker beïnvloedde.

In een drukke wijk met veel kinderen speelde een klein meisje.
Zoals dat gaat met kinderen die spelen hielden ze zich niet bezig met zulke onbelangrijke zaken als kleding.
Die werd vies of zakte af.
Zo ook bij dit meisje.
De broek en luier hingen op half elf.
De buurman die voorbij liep vond dat maar niks liep op kind af zei: "Kom meid, zo kan dat niet." en trok de zaak omhoog.
Prompt werd er door een toeschouwer de politie gebeld en de man werd opgepakt.

"Opa, ik moet plassen" zei mijn kleindochtertje.
We liepen in de nieuwbouw wijk langs een grote vijver met veel huizen er omheen.
Kinderplasgelegenheden zat.
Het bovenstaande gebeuren schoot me te binnen.
Ik nam het kind bij de hand, dat durfde ik nog net, en deelde haar mee dat we naar huis gingen en als ze het niet meer op kon houden dat ze dan in haar broek mocht plassen.

Een jaar of 18 geleden.
Ben het nooit vergeten.
.

vrijdag 12 januari 2018

Lijmrijm

Op lijm kan je rijmen.
Maar hierop rijmt "auto" niet.
Met lijm kan je lijmen.
Maar met een auto niet.