Commentaar, Gastenboek en/of Andere Zaken.

- Commentaar kan geleverd worden door via reacties (onder mijn berichten) te reageren.
- Mail kan via het envellopje dat onder mijn berichten staat.

- Het tekenen van het gastenboek kan met klikken op:

>>>>>>> G A S T E N B O E K <<<<<<<

--> In rechterkolom staat het Blogarchief.
--> In rechterkolom staat het Labelarchief.
--> Voor terug bladeren weblog zie onder de pagina:
Oudere Berichten

================================

================================



Klik op het beeld voor meer gegevens.

================================


================================
>>>> Mijn video's op YOUTUBE <<<<

(Kies video, plaats muis op
beeld en
klik daarna op pijl
of ga rechtstreeks naar mijn
video kanaal KLIK HIER)

Hoi allemaal

Hoi allemaal
Een groet van mij, Emanuele, uit het verre Italië. Veel plezier op de weblog van mijn opa.

maandag 18 november 2019

Tweejarige flauwekul

Omdat ik het in deze zo hectische tijd belangrijk vind om eens het waargebeurde en leerzame verhaal van Phi de Griek neer te zetten (niet te sabelen) de volgende story.

Op zijn 8e werd hij geboren.
Op zijn 10e voltooide hij zijn basisopleiding.
Op zijn 12 voltooide hij zijn eerste universitaire studie.
Op zijn 14e kon hij Dr. voor zijn naam zetten.
Op zijn 16e had hij tijd om te trouwen.
Op zijn 18e  had hij vier kinderen.
Twee meisjes en twee jongens.
Op zijn 20e stond zijn eerste miljoen op de bank.
Op zijn 22e was hij gepensioneerd en 
werd ook zijn eerste AOW overgemaakt.
Op zijn 24e stierf hij.
Wat je noemt een welbesteed leven.
Ik besef het, een volkomen normaal leven.
Maar wat het zo bijzonder en waarschijnlijk uniek maakt is dat de hoogtepunten zich om de twee jaar voordeden.
Even getallen!
Zelfs met het aantal en de gender van zijn kinderen is dat het geval.
Kijk, en dat vind ik buitengewoon opvallend.
.

dinsdag 12 november 2019

Couperus

Ik lees.
Ik lees Couperus.
Geschreven ongeveer 115 jaar geleden.
Niet zo eenvoudig te lezen.
Ouderwets.
Ouderwetse woorden.
Ouderwetse zinnen.
Oude tijden.
Zelfde soort mensen als nu.
Zelfde soort menselijke liefdes als nu.
Zelfde soort menselijke vriendschappen als nu.
Zelfde soort menselijke eigenschappen als nu.
Zelfde soort menselijke problemen als nu.
Ouderwets?
Zo modern!

Ik lees.
Ik lees verder.
.

Oud

Bejaard.
Verjaard?

Haat en egoïsme

Ik ben niet iemand die graag en veel scheld.
Echter, als ik de krant lees of andere media volg betrap ik me er op dat ik in mezelf mopper en, inderdaad, scheld.
Zoveel egoïsme, zoveel graaiwerk, zoveel achterdocht, zoveel misbruik, zoveel moorden, zoveel aangebracht leed.
Zoveel machteloosheid bij mij en anderen.
Zoveel.....
Dat is de wereld waarop ik leef zoals die door mensen werd, is en wordt gemaakt.
Gelukkig zijn er ook postieve zaken te ontdekken.
Gelukkig zijn er mensen die wel iets willen en kunnen betekenen voor anderen.
Valt hun aandeel in het niet bij de daden van andere mensen?

Ja, ik mopper.
Ja, ik scheld.
En ben verdrietig.

Alles is al gedacht

Alles is al gedacht.
Alles is al beschreven.
Bedacht ik deze nacht.
Daar kon ik best mee leven.
Het bed was warm, het kussen zacht.
Ik draaide me om.
Tevreden.

zondag 3 november 2019

Huizen uit mijn jeugd

Mijmeringen.

Als ik geld over zou hebben, zou ik in Enkhuizen mijn geboortehuis kopen evenals het huis van mijn opa en oma aldaar wat tevens het geboortehuis van mijn moeder is.
In Alkmaar zou ik het huis kopen waar ik opgroeide.
Waarom?
Eigenlijk weet ik dat niet precies.
Nostalgie speelt mee maar is niet het complete antwoord.
Heb slechts drie jaar in mijn geboortehuis gewoond.
Kan me slechts een lange, wat aflopende, gang herinneren.
Uit de oorlogstijd kan ik me in het huis van opa en oma zwart papieren verdonkeringsgordijnen herinneren.
Beide herinneringen zijn niet absoluut en zouden me aangepraat kunnen zijn.
Ik was zo jong.
Andere herinneringen aan dat huis zijn zeker juist.
Vanuit Alkmaar kwamen we daar tijdens vakanties.
Ik herinner me de geur van een brouwerijtje tegenover het huis.
Geluid van trappelende paardenhoeven en rammelende karren.
Klinkende melkbussen.
Loeiende misthoorns over het onstuimige water van een brullend IJsselmeer.
Ik herinner me al die geluiden die ik waarnam vanuit mijn warme bed.
Ik herinner me de geur van drogende zoete appels die achter een schot onder het schuine dak lagen.
Ik herinner me "struinen".
Het spannend zoeken naar geheime dingen in krakende donkere kasten.
Ik herinner me het beeld van mijn opa die als schoenmaker spijkertjes tussen zijn lippen had.
Lippen als derde handje.
Ik herinner me zijn zware gietijzeren machines.
Ik zie ze nu zelfs voor me.
Ik herinner me een ijskoud hokje buiten in de tuin.
Daar waar behoeften in een houten tonnetje gedaan moesten worden.
Ik herinner me de geur......

Alkmaar, waar ik opgroeide.
Een huis in een bijzondere wijk pal achter het station.
Een bijzondere wijk, in eerste instantie gebouwd voor oorlogsvluchtelingen uit Den Helder.
Ons huis, wit geverfd  om te verhullen dat het met verschillende soorten stenen was gebouwd.
Stenen die kwamen uit huizen die niet meer bestonden.
Dit in een gebied waar veel vroeger de Spanjaarden tijdens het beleg gelegen hadden.
80 jarige oorlog.
Alkmaar Ontzet.
Ach ja.
Ik herinner me het huis als een plek voor velen.
Een huis waar velen zich welkom voelden.
Een huis waar de jeugd zich prettig voelde.
Een huis waar ook bijzondere dingen gebeurden.
Een huis waar o.a. Anne van der Bijl een huisvriend was.
Hij, voor velen onbekend.
Voor velen wel bekend.
(Wikipedia)
Een huis waar ook anderen kwamen die later de zending in gingen.
Zowel naar het verre Oosten als naar het verre Westen.
Alkmaar, de stad waar ik mijn vrouw ontmoette.
De stad die er daardoor mede voor zorgde dat ik nu in het bezit ben van 6 fantastische kleinkinderen.
Toevallig de mooiste van de wereld.

Ja, ik zou deze huizen willen kopen.
Ik weet niet waarom.

zaterdag 2 november 2019

de Hik

Een brave borst uit Twente.
Huppelend in de lente.
Kreeg tot zijn grote schrik.
Plotseling de hik.

Benauwd sprak hij: "Ik stik".
Waarop een mooie assistente.
Hem de rug beklopte
En het hikken stopte.

Haar blik.
Bezorgde hem een kick.
Weg was hik.
"Verliefd ben ik.'
Dacht verschrikt.
Door dit gevoel verplicht.
Er totaal niet aan gewend.
De Twent.

Zo was.
Alras.
De hikkende verstikkende ergenis.
Start van een gelukkige verbintenis.

Schrik dus nooit van pech.
Naderend geluk ligt op je weg.
Beiden lopen dit pad nu samen.
                         Amen.
.

maandag 21 oktober 2019

Bloed en doodslag

Als je geniet van bloed, moord en doodslag is het lezen van een krant een heerlijke tijdsbesteding.

Vlees

Ik ben een slappeling en tevens vleesliefhebber en vleeseter.
Als ik geen slappeling zou zijn dan zou ik vleesliefhebber zijn en géén vleeseter zijn.
Hoe kan je van een huisdier houden en gelijkertijd  acoord gaan met de manier waarop wij dat stukje vlees, kip of vis verkrijgen?
Waarom aai je hond of kat en heb je geen probleem met het vermoorden van varkens of koeien?
Het vermalen van kuikens?
Het mensonterend vervoer van slachtvee?
Ik gebruik dat woord met opzet.
Deze omgang met dieren onteert de mens.
Ik denk dat we ons over 100 (of meer) jaren verbijstert afvragen hoe onze voorouders in staat waren om beesten te fokken, ze te vermoorden en ze daarna naar binnen te werken.
Bah.

En ja, ik eet vlees.
Niet in grote hoeveelheden.
Maar toch..

Zoals gezegd.
Ik ben een slappeling.
.

vrijdag 18 oktober 2019

Vraag en oplossing

Aan elke oplossing gaat een vraag vooraf.
Veel oplossingen roepen vragen op.

Kerkverlating

De kogel is door de kerk.
Wegens kerkverlating geen slachtoffers!

Mens, ruimte en tijd

Wij, mensen, speldeprikjes in ruimte en tijd.
Waarom gebruiken we de ons toegemeten tijd om elkaar uit te moorden?
Nee, we stellen geen moer voor.
Ook al barst men van het geld.
Ook al heeft men het idee veel macht te bezitten.

Macht?
Ach wat.
We zijn slechts ademzuchten in de tijd.
Lefgozertjes en lefmeisjes.
Lefmensjes!
Harteklop verwijderd van de eeuwigheid.
Gelijk in de dood.

Doe iets nuttigs.
Iets wat blijvende waarde heeft.
Wees bewust van onze rol als speldeprikjes in het onvoorstelbaar grote universum.
.

donderdag 17 oktober 2019

Gekheid op een stokje

Vanmorgen vond ik gelukkig net op tijd een stokje zodat ik er alle gekheid op kon prikken.

Het boek

Niet doen.
Ik heb het mezelf zo vaak voorgehouden.
Niet doen.
Mijdt het.
Ogen dicht.
Richt ze strak op iets anders.
Niet de drempel overstappen.
Het onbevangen, uitgestreken gezicht is immers toch maar schijn en biedt geen enkel houvast.
Strek die slappe knieën.
Wees sterk.

Oh, die boeken.
Al die intrigerende titels.

Ach één boek wat maakt het eigenlijk uit?
Niets toch?
(Ach,  die ene sigaret wat maakt het eigenlijk uit?
Niets toch?)

Televisie uit.
Muziekje aan.
Kaarsje brandend.
Heerlijk zo'n interessant en boeiend boek op schoot.
.

woensdag 16 oktober 2019

vrijdag 11 oktober 2019

Winkelen

Als je mannen verveeld tegen de pui van een kledingzaak zien hangen weet je zeker dat ze gezellig met hun vrouw aan het winkelen zijn.

Geweld

Geloof in geweld als oplossing van problemen en de problemen zullen zich vermenigvuldigen.

Nieuwe videogame

Weer een onderwerp voor een nieuw en opwindende videogame:
      "Erdogan, Amerika, Syrië en de
       Koerden"
Een grote kaskraker.
Lang leve het geweld.
Game het best te spelen in genoegelijke omgeving met pils en chips bij de hand.

Abortus en moraal

Stelling:
- Iemand die abortus pleegt beslist over leven en dood.
Vraag:
- Heeft dit invloed op de moraal?

Beroerde tijd en geluk

Je hebt een beroerde tijd achter de rug.
Je zou het zo graag anders gehad willen hebben.
En dan kom je na vele jaren tot een ontdekking.
Die beroerde tijd van toen heeft bijgedragen aan je geluk van nu.

Mijn handschrift

Gisteren moest ik een overlijdenskaart schrijven.
Uiteraard handmatig.
Wat moeilijk was dat.
Het schrift was leesbaar maar daar was alles mee gezegd.
Dankzij het jarenlange betikken van een toetsenbord met als enig handschrift training het schrijven van boodschappenlijstjes is mijn handschrift verworden tot een codebericht, bijna alleen leesbaar voor mezelf.

De hangklok

De hangklok in mijn kamer kan ik niet aan de praat krijgen.
Een schrale troost is dat hij twee keer per dag wel de juiste tijd aangeeft.
Dat gaat hem beter af dan het horloge dat consequent achter loopt en dat ik om die reden verbannen heb naar de lade met overige rotzooi.
Maar om nou de hangklok aan mijn riem te hangen voor die twee keer....
Dan toch maar nieuw polsklokkie aanschaffen.
.

vrijdag 4 oktober 2019

Vrouw met baard

Zo sneu dat de gemiddelde vrouw geen baard draagt.
Oneerlijk.
Per slot van rekening hebben wij ,heren, wel tepels.

Ornitholoog


Ik heb een vogeltje gezien.
Ik noemde hem maar vogel Pien.
Omdat het ras.
Mij zeer onduidelijk was.

donderdag 3 oktober 2019

Eilandbewoner

Ik ben een eilandbewoner in de stad.

Brillenglas

Ik zie je achter glas.
Behalve als ik mijn bril afzet.
Dan zie ik je in natura.
Maar ben dan wel heel dicht bij je.

Zon en regen.

Kijk ik naar buiten.
Schijnt de zon.
Ga ik de stad in.
Regent het.
Ga ik naar huis.
Verwijder ik mijn vochtige kleding.
Kam ik mijn natte haar.
Ga ik zitten.
Behaaglijk.
Kijk ik naar buiten.
Schijnt de zon.
Stralend.
Ben ik wat opgedroogd.
Ga ik naar de stad......

Vermeende zaken

In vermeende zaken.
Kan ik mij vaak het best vermaken.

woensdag 2 oktober 2019

Dove familieleden en ik

Mijn opa van mijn vaders kant was doof.
Toeterdoof!
Het enige dat ik me van hem kan herinneren was een grote spreekhoorn waarin je luid, heel luid, je verhaal moest toeteren.
In de hoop dat de boodschap overkwam.
Mijn kinderstemmetje was er niet echt geschikt voor.
En dit ging allemaal zonder hulp van Volt, Ampère, radiolampen, microfoon of luidspreker.
Opa zal al ongeveer 65 jaar dood zijn.
Het lijkt me niet dat dit er iets mee te maken heeft.
De vermoeidheid lag bij de spreker.
Niet bij hem.
Trouwens, bedenk ik mij zojuist, ook die sprekers zijn bijna allemaal dood.
Kan je zien hoe intens gevaarlijk zo'n spreektoeter was.

De opa van mijn moeders kant was doof.
Radiolampjesdoof.
Het gehoorapparaat bevond zich in zijn  vestzakje in de buurt van het vestzak horloge.
Inhoud van dat ding o.a.batterij en radiobuisjes.
Ergens moet ik dat geval nog hebben.
Zal vast wel liggen bij al de andere zaken die ik nog ergens moet hebben liggen.
Vanuit het vestzakje liepen twee verschillende zaken weg.
De ene liep naar de oren om daar telefoontjes aan te sturen.
De andere hing aan het platte horloge en een knoopsgat zodat die zonder valgevaar te voorschijn gehaald kon worden.

Mijn vader was tamelijk onhandig.
Preken ging hem heel wat beter af.
Het gepriegel met de instellingen van zijn hoorapparaat was voor de aanschouwer een zenuwslopende en soms lachwekkende bezigheid.
Naarmate de doofheid toenam nam ook het gepiep en gefluit toe.
Waar hij overigens gelukzalig bij kon kijken.
Want de piep lag ver buiten het frequentie bereik van zijn oren.

De opa (ik) van mijn kleinkinderen is niet overdreven handig maar ook niet overdreven onhandig.
Wel met een steeds slechter wordend gehoor.
Een beter gehoor dan de voorgaande familieleden.
Maar toch.....
Doof maar niet stok.
Nog niet.
Hij had nog een paar stoute schoenen in de kast staat.
Die aangetrokken en de audicien opgezocht.
Nu heeft hij apparaten in zijn oren.
De bediening daarvan gaat via een app op de telefoon.
Die zich overigens niet in zijn vestzakje maar in tas of broekzak bevindt.

Van schreeuw hoorn via broekzak naar Android.
De vooruitgang.
Je houdt het niet tegen.
Net zomin als achteruitgaand gehoor.
.

Ijdelheid

Ik ben niet ijdel genoeg om naast mijn schoenen te lopen.
Daar ben ik dolgelukkig over.
Stel je voor.....
Ik heb geen flauw idee hoe dat zou moeten.

Strekking

De strekking van een artikel kan ik vaak beter hanteren dan de strekking van mijn wat stram geworden lichaam.

De eerste verjaardag

Ik merk dat ik wat ouder ben.
Mijn geheugen laat het soms, zoals nu, een beetje afweten.
Zo weet ik niet meer wie mij met mijn eerste verjaardag feliciteerden en kan ik me ook niet meer herinneren of ik deze mensen daarvoor ooit heb bedankt.
Wel weet ik zeker dat ik geen cadeautjes heb gekregen.
Barre tijd, hè.
Oorlog.
Toch heb ik de intens gevoelde behoefte om zij die mij toen feliciteerden hartelijk te bedanken.
               Hartelijk bedankt!
.

Het kluitje en het riet

Nou zit ik al geruime tijd opgescheept met een kluitje.
Oh, ik heb niets nou ja, bijna niets tegen dat kluitje.
In zijn soort is het best een aardig kluitje.
Niet te groot.
Niet te klein.
Best een handzaam kluitje.
Maar hoe lang blijft zo'n kluitje goed?
Gaat het schimmelen op de duur?
Ik ben geen kluitjes-kenner
Ken in mijn omgeving ook geen deskundigen.
Ah, wel deskundigen natuurlijk maar niet op het gebied van kluiten en uit de kluit gewassen kluiten.
Voor alle zekerheid de klomp kluit maar in de vriezer gezet.
Zo gauw het weer eens zomer is, volgend jaar ofzo, zal ik beginnen met graven.
Voor de aanmaak van een vijver.
Na het gereedkomen en het gevuld zijn met water zal ik beginnen met het planten van riet.
Ik weet niet hoelang het duurt voor het gewas de juiste hoogte bereikt heeft.
Ook in deze zaak ontbreken mij de deskundigen.
Hopelijk duurt het volwassen worden van dit oevergewas niet al te lang.
Het bevroren kluitje verlangt naar riet.
Het dient geworpen worden.
Nodig.
Zeer.

(En ik heb ruimte nodig voor mijn  ingevroren gehaktballen.)
.

Data begrip

Als je aan een kameraad van mij naar een periode in het verleden vraagt denkt hij na en schudt het bijbehorend jaar en periode zonder aarzelen uit zijn mouw.
Het verbijstert me elke keer weer.
Ik kan dat niet.
Natuurlijk heb ik me afgevraagd waarom ik dat niet kan.
Zeker weet ik het niet.
Vermoedelijk interesseert het me onvoldoende maar het gaat er ook om, denk ik, hoe tijd beleefd wordt.
Tijd blijkt voor mij een soort "tijdloos" glijdende schaal zonder veel punten die ik ergens aan vast koppel of heb gekoppeld.
Wel aan omstandigheden.
Niet aan data.
Dit uiteraard met uitzonderingen die wel met stevig vastgemaakte schroeven aan de kalender zijn vastgeklonken.
Nou ja.
Het is soms een beetje storend voor me maar erg zwaar kan ik er niet aan tillen.
En soms...
Soms is het verliezen van een beetje tijdsbegrip wel handig en/of prettig.
.

dinsdag 1 oktober 2019

Boeken opdracht

Ik heb nog nooit een opdracht geschreven in de boeken die ik schreef.

Er was een meisje loos

Daar was laatst een meisje loos.
Ik vraag me echt af of ze ging varen.

Het vensterraam en buitengebeuren

Het vensterraam van mijn woonkamer grenst aan stoep, straat en wederom stoep.
In deze vrij logische volgorde.
Geregeld zet ik mij in mijn zetel, die zich aan deze kant van het eerder vermelde vensterraam bevindt, neder teneinde op mijn gemak het buitengebeuren gade te kunnen slaan.
Daarbij werp ik aandachtige blikken naar, of op, de lopende en fietsende mensheid.
Het op andere wijze zich voort bewegende publiek is nog voor er sprake kan zijn van enige herkenning mijn raam voorbij.
Mijn spiedende blikken hebben echter nog geen televisie-persoonlijkheden kunnen waarnemen.
Daar zijn enige redenen voor te bedenken.
- Ze werden aan mijn gezicht onttrekken omdat ik mij elders moest verpozen.
- Ik herkende ze niet omdat ik zelden of nooit tv kijk.
- Ze wilden mij niet in mijn groenachtigblauwe kijkers kijken.
- Ik schrijf dit stukkie tekst en kan niet naar buiten gluren.
- Ze zijn nooit mijn huis voorbij gelopen of gefietst.
- Enz.
Zelf denk ik dat het pure verlegenheid hunner kant betreft.
Iets anders kan ik er niet van maken.
Het zij zo.
Ik zet me weer neder teneinde.....
.

Kennedy en ik.

Op 22 november 1963 overleed
J.F. Kennedy.
Op 26 maart 1965 trouwde ik.
Twee zaken die niets met elkaar te maken hebben maar wel beiden historische feiten zijn.

Bijziend

Schrik maar niet.
Ik doe je niks.
Logisch dat ik heel dicht bij je kom.
Moet komen.
Ik ben bijziend.

maandag 30 september 2019

Mee eens

Ik ben het altijd geweldig eens met iemand waar ik het geweldig
mee eens ben.

Executie

Een excursie naar een executie is een extreme exercitie.

De moedeloze zon

Als de zon een bril op had en naar het bolletje keek dat aarde heet zou hij dan blijven schijnen of daar moedeloos mee stoppen?

Klimaatdeskundige

De eigen voorkeur bepaalt voor een groot deel (helemaal?) naar welke klimaatdeskundige je het liefst  luistert.

zondag 29 september 2019

Milieu loterij

Ik begrijp het niet.

Mensen doen mee met loterijen met een minimale kans op een hoofdprijs.
De kans op het krijgen van een dodelijk ongeluk is veel groter.
Er is een kans dat menselijk handelen de oorzaak van grote onomkeerbare catastrofes kan zijn.
Een kans.
Een loterij.
Waarom die loterij niet serieus nemen?
Al zou je het maar doen om de kans op een niet vergiftigd milieu voor je kleinkinderen en hun nakomelingen te verminderen of mogelijk te voorkomen.

Nee, ik snap er niets van.
Echt niet.
Wat ik wel begin te begrijpen hoe FvD zo'n grote aanhang kon krijgen.
.
.

zaterdag 28 september 2019

Onbestaanbare plaats en tijd

Ik voel me het gelukkigst op een plaats die niet heeft bestaan in een tijd die er nooit is geweest.

vrijdag 27 september 2019

De overheid en.... later!

Dat de woningen in het gaswinning gebied ooit in elkaar zouden donderen was voorspelbaar.
De overheid schoof de narigheid door naar haar opvolgers.
Dat stikstof ooit tot problemen zou gaan leiden was voorspelbaar.
De overheid schoof de narigheid door naar hun opvolgers.

Alleen bij de pensioenen wordt ingegrepen.
Tja....

.

Gewicht en leeftijd

Ah, nu besef ik het ineens.
Gewicht heeft niets te maken met eten, drinken en bewegen.
Het gewicht gaat gelijk op met de leeftijd.
We hebben gewoon te maken met een natuurwet.
Daar is niets aan te veranderen.
Helaas.

Sixpack

Sixpack.
Pfff, mocht wat.
Ik heb een hartstikke strakke buik.

Gek op dieren

Mensen.
Wat een rare wezens.

Honden en katten.
Ze zijn er gek op.
Ik begrijp dat.
Heb zelf ook honden en katten gehad.
De nieuwsdienst meldt:
"Kat vermoord."
Diepe algemeen gedeelde verontwaardiging.
Afschuwelijke dieren moordenaar.
Durft ie wel?
Onschuldig beest.
Ze zouden hem ik weet niet wat moeten doen.
Schoft.

En dat allemaal tijdens het nuttigen van een heerlijke, malse biefstuk.
.

Getrouwd in Baptistenkerk

Cornelis Drebbel geboren in Alkmaar 1572.
Belangrijke uitvinder en wetenschapper.
Ontwerper van de eerste duikboot.
Drie uur onder water in de Theems, Londen.
Geboren op de plaats waar later een Synagoge werd gebouwd.
De Synagoge is later verbouwd tot Baptistenkerk maar is nu weer een Synagoge.
Wij zijn, lang geleden, getrouwd in deze Baptistenkerk.
Leuk om zo'n connectie met het verleden te hebben.

Zie voor Cornelis Drebbel bijv. Wikipedia.

Verleden Enkhuizen en Alkmaar

Ik ben eens na gaan denken over geschiedenis en mijn gevoel er bij.
Ik ben geboren in een huis uit de 17e eeuw in Enkhuizen.
Een huis dat gebouwd werd in een tijd dat Enkhuizen hoorde bij de belangrijkste steden van Nederland.
Ik ben opgegroeid in een huis in Alkmaar.
Een na-oorlogs huis gebouwd met sloopstenen uit de oorlog.
Het huis is gesitueerd op de plaats waar in de 80 jarige oorlog de Spanjaarden lagen tijdens hun beleg van Alkmaar.
En, zoals bekend, in Alkmaar begon de victorie op 8 oktober 1573.

Grappig zoals je je, mits je er gevoel voor hebt, verbonden kunt voelen met het verleden.

donderdag 26 september 2019

Uitleg van iets dat je niet bedoeld hebt

Soms moet je uitleggen wat je nooit beweerd hebt.

Veiligheid

Ik probeer.....
Ik probeer te begrijpen waarom iemand, overigens volkomen terecht, vuur begint te spuugen bij het zien van martelingen van volkomen onschuldige dieren maar dat niet doet, er zelfs keihard tegen is, als volkomen onschuldige kinderen, vrouwen en mannen veiligheid wordt geboden.
Ik probeer.......
.

Vluchtelingen

Is jouw kind of kleinkind meer waard dan dat besmeurde, natte, vieze, doodvermoeide kind dat samen met moeder, vader, zusjes en broertjes een onmogelijke reis aan het maken is om bommen- en kogelregens te ontvluchten?
Vind je van wel?
Uw leider wacht op u.
Heb je hart in je donder, sluit je dan aan bij hen die houden van dit ongeziene en lijdende kind.
.

Sport

Geliefde zusters.
Sport verbroedert.

woensdag 25 september 2019

Verjaardagskaarten

Vroeger schreef ik verjaardagskaarten.
Vroeger kreeg ik verjaardagskaarten.
Nu ook.
Eén.
Van de garage.

De bal, de geboorte en de oorlog.

Het enige dat van mijn geboorte is over gebleven ben ik zelf.
De enige levende getuige.
Ik herinner me er geen bal van.
Waarschijnlijk omdat ballen in de oorlog moeilijk te verkrijgen waren.

Vluchtelingen

Natuurlijk mag/moet je zorgen hebben over de situatie rond de vluchtelingen.
Zorgen over wat dit zou kunnen betekenen voor jou, je kinderen en je kleinkinderen.
Het is onmogelijk om in de toekomst te kijken.
Toch mag dit geen reden zijn om je te laten opzwepen.
Mag dit geen reden zijn voor haat en onfatsoen.
Dat mensen zwaar en onredelijk in de klem komen door maatregelen van onze regering kan je de vluchtelingen niet verwijten.
Je kan de westerse regeringleiders verwijten dat ze hun poten ooit gestoken hebben in wespennesten waar ze niks te maken hadden.

En.....
Net als frauduleuze bankiers en graaiende verzekeringsbonsen zullen dezen er nooit zelf last van hebben.
Zo zit de wereld kennelijk in elkaar.
Ook democratische.
.

Luchtfietsen

Alleen met luchtfietserij is je luchtkasteel te bereiken.

Bejaardenzorg

Toen ik jong was waren er bejaardenhuizen.
Daarin waren slaapzalen.
Voor mannen en voor vrouwen.
Echtparen keurig gescheiden.
Prima geregeld.

Nu ik oud ben zijn er bejaardenhuizen.
Daarin zijn kamers.
Zowel voor mannen, vrouwen en beiden.
Ouderen wonen thuis.
Worden verzorgd of bemantelzorgd, als ze geluk hebben.
De kamers zijn voor studenten.
Keurig bruikbaar.
Prima geregeld.

Verwijt

Als je een ander iets verwijt waar jezelf ook schuldig aan bent heb je daar mogelijk niet het morele recht toe maar kan je wel gelijk hebben.

maandag 23 september 2019

Overgewicht

Oh, had ik maar wat meer overwicht op mijn overgewicht.

De notabele

Kreupelgedicht.

De hotemetoot.
Was als de dood.
Voor het strelen.
Der andere notabelen.
Van de snaren
Hunner gitaren.
Dit geluid was fel.
Lijk geluiden uit de hel.
Het was niet aan te horen.
Dus dichtte hij zijn oren.

Sowieso kan dat geen kwaad.
Als een notabele zijn klanken laat.
.

Kunstgebit

Een kunstgebit.
Is een gebit.
Dat alleen bijt.
Als het niet 's nachts.
In een kommetje water lijt.

zondag 22 september 2019

Zwaartekracht

Ik ga zo even horizontaal.
Zo wordt de zwaartekracht beter over mijn lichaam verdeeld.

Eeuwigheid

In het licht van de eeuwigheid.
Stelt een kwartier niets voor.
In het licht van onze sterfelijkheid.
Duurt een kwartier soms een eeuwigheid.

Sleur

Breek uit de sleur anders
breekt de sleur je.