Midlifecrisis

Van mijn midlifecrisis is bij vlagen alleen de crisis overgebleven.

Verleden en heden

Alles in het verleden.

Was ooit, heden.

Wonden uit verleden.

Wonden uit het verleden laten littekens achter die onverwachts pijn kunnen gaan doen.

Jeugdfoto's

In ieders leven komt een tijd dat alle jeugdfoto's oude foto's zijn.

Roestv verleden

Voor sommigen zijn de kettingen naar het verleden van blinkend goud.

Voor anderen zijn het ketens van roestvrij staal die beter van gewoon ijzer zouden kunnen zijn.

Ijzer dat kan roesten.

Ijzer dat móet roesten.

Doorroesten!

Bello

Ach, Bello.

Dat prachtig door treinliefhebbers gerestaureerde locomotiefje.

Nu, eveneens gerestaureerde, wagonnetjes puffend en bellend trekkend door West Friesland.

Van Hoorn naar Medemblik.

En van Medemblik naar Hoorn.

Het is het locomotiefje uit mijn jeugd.

Aan het einde van onze straat stak het de weg over om af te meren bij het station waar ik vanuit ons huis zicht op had.

Puffend en bellend.

Bello.

Het staat voor vreugde en de enige priklimonade van het jaar.

Het staat voor één van de weinige uitjes die ik had.

De oorlog lag niet zover achter ons.

De armoede was dichterbij.

Een armoede die de hele wijk trof en daardoor niet echt opviel.

Schoolreisje.

Met Bello van Alkmaar naar Bergen.

Naar de speeltuin.

Draaien tot je draaierig en misselijk werd.

Geholpen door die enige priklimonade van het jaar.

Nog steeds levende beelden.

En zo lang geleden.

Een heel enkele keer, ik kan me eigenlijk maar één keer herinneren, zijn we met het gezin doorgereden.

Bij stationnetje Bergen gestopt,  gepasseerd en doorgereden naar Bergen aan Zee.

Een schitterend tochtje door de duinen.

De zilte zeelucht tegemoet.

Alweer die levendige herinneringen.

Het moet een geweldige indruk op me gemaakt hebben.

Maar ja, aan alles komt een eind.

Bello, met aanhang, was niet rendabel meer.

Een filmpje van de laatste rit vond ik op YouTube.

Bello beëindigde zijn rijdend bestaan als een stil soort standbeeld op een plein in Bergen.

Tot liefhebbers een nieuwe taak voor hem vonden.

Het schijnt een enorme klus geweest te zijn om hem weer de oude glorie te doen hernemen.

Ik heb hem weer gezien.

Op het station van Hoorn.

Hernieuwde liefde.

In mijn planning staat me weer eens door hem te laten trekken.

Nu van Hoorn naar Medemblik en terug.

Of misschien met de boot

 "de Friesland" van Medemblik naar Enkhuizen.

Beste vriend, beste Bello, we zien elkaar weer.

Tot spoedig.

Klokkenspel

Ik wilde niet.

Ik moest.

Ik groeide op in Alkmaar en bracht de vakanties door bij opa en oma in Enkhuizen.

Dat er een buitenland bestond was me bekend maar dat was zo oneindig ver weg dat het amper in mijn fantasieën een rol speelde.

Ja, Duitsland.

Nog zo vlak na de oorlog kon ik daar niet met grote hunkering aan denken.

Duitsers waren voor mij mensen die bijna met vuur en zwaard hun kuilen op het strand van Bergen- of Egmond aan Zee verdedigden.

Van de Grieken wist ik slechts iets via Homerus

en zijn ilias.

En dat slechts omdat ik een zeer frequent bibliotheek bezoekertje was en de verhalen me mateloos boeiden.

Dat er ook een modern Griekenland bestond leek me zeer waarschijnlijk maar erg ver, niet te overbruggen, ver weg.

Amerika.

Natuurlijk.

Frankrijk.

Natuurlijk.

Spanje.

Natuurlijk.

Japan.

Ach, ach, allemaal zo ver weg.

Onbereikbaar ver weg.

Tuurlijk, vliegtuigen.

Ha....

Onbetaalbaar, en dat zou altijd wel zo blijven.

Vandaar dus Enkhuizen.

Ook ver weg maar met een behapbare treinafstand.

In die tijd bestond een dagje vakantiekindervreugd uit een bezoek aan het Klimduin in Bergen of aan het strand van Bergen aan Zee.

Bereikbaar per fiets.

Ik denk ook aan schoolreisjes met Bello.

Met het bij de overwegen fluitende stoomuitblazende bellende locomotiefje dwars door de prachtige duinen.

(Dat is raar, nu ik het me voor de geest haal hoor ik het geluid.)

Wat eeuwig zonde dat het spoorlijntje er niet meer ligt.

Bello, jaren lang als standbeeld in Bergen gestaan, is door liefhebbers opgeknapt en is weer in bedrijf.

In Hoorn.

Museumspoorlijn.

Houten konten door keiharde houten banken.

Houten banken, ook in de trein naar Enkhuizen.

Met bijbehorende konten.

Mooie herinneringen.

Die nare....., daar denk ik maar niet aan.

Bovendien vallen ze bij nader inzien ook wel mee.

Rustig en overzichtelijk.

Totdat mijn vader zo nodig naar Hengelo moest en wij, uiteraard, mee moesten.

Verschrikkelijk.

Als ik de foto's van de verhuizing zie doet dat me nu nog pijn.

Diep in het verleden.

Dichtbij in mijn geheugen.

In die tijd was Hengelo ver weg.

Heel ver weg.

Dat wil zeggen, heel ver weg van Alkmaar en Enkhuizen.

In Alkmaar woonden we pal achter het station.

Best ver weg van het centrum.

Best ver weg van een carillon of ander soortig klokkenspel.

Maar in Enkhuizen was dat anders.

Daar was het klokkenspel niet ver weg.

Voornamelijk denk ik aan de klokken van de Drommedaris.

Een oude vestingtoren waar ik als kind wel  kwam.

Vlak bij de klokken.

Vlak bij het gordijn van spinrag.

Vlak bij oude vervlogen eeuwen.

Kennelijk heeft mijn onderbewuste, even Sigmund vragen, de klokkenklanken verbonden aan die simpele vakantievreugd in mijn geboortestad, Enkhuizen.

Hier in Hengelo bouwde men een nieuw gemeentehuis.

Waarna men gemakshalve het oude karakteristieke gemeentehuis maar met de grond gelijk maakte.

Iets waar Hengelo patent op had.

Heeft?

Er gebeurde iets met mij toen het nieuwe carillon zijn klanken over de stad en over mij uitstrooide.

Nee, ik was me daar eerst niet zo bewust van.

Later begreep ik dat het thuisgevoel enigszins terug kwam door dat gebeier van grote hoogte.

Kennelijk moet mijn thuisgevoel van boven komen.

.

Wilhelminaschool

Al filosoferend kwamen Marijke en ik tot de conclusie dat we elkaar een 70 jaar geleden voor het eerst ontmoet moeten hebben.

Op de Wilhelminaschool in Alkmaar.

Jong, pril en groen.

Het groen is gebleven.

Lessen uit het verleden

Nou zat ik klaar om iets te leren uit de fouten gemaakt in de geschiedenis.

Maar tjonge, wat een lange tijd duurde het verleden!

Ik ben er maar mee gestopt.

Er is geen beginnen aan.

Nu hou ik maar bij lessen uit het heden.

Maar tjongejonge wat een fouten.

Is geen beginnen aan.

Misschien eenvoudiger om me bezig te houden met niet gemaakte fouten.

.

.

.

Zo klaar.

Geheugen foto's

Foto's.

Foto's zijn die dingen die ik vroeger maakte

Met een oude camera.

Zwart - wit foto's en kleuren dia's.

Fotograferen was een dure grap.

Filmpjes, ontwikkel - en afdruk kosten.

Nog steeds heb ik een vrij goede camera.

Digitaal maar inmiddels al wat ouder.

Er zijn prachtige foto's mee te maken.

Toch doe ik het bijna nooit meer.

De camera in mijn smartphones is minder goed maar heeft twee geweldige voordelen.

Makkelijk hanteerbaar en het belangrijkste....

Ik heb het altijd bij de hand.

De foto's die ik vroeger niet kon maken zijn er echter nog steeds.

Ingebrand in mijn geheugen.

In kleur en zelfs met geur, smaak en omstandigheden.

Mijn beste foto's.

Mijn dierbaarste foto's.

Ik bekijk ze geregeld.

Verleden

Heden

Is het verleden 

Moe gestreden 

Weg gegleden.

En blijvend invloed ingetreden!

Definitief afgebroken kalverliefde

Alkmaar.

Oktober 1959

Verhuizing van het zo vertrouwde Alkmaar naar het zo onbekende Hengelo.

Een afgebroken prille verliefdheid.

Ach, ach.

Hoewel ik de naam van de uitverkorene nooit vergeten heb, ben ik na al die tientallen jaren het bijbehorende gezicht vergeten.

Heb ook zelden meer aan haar gedacht.

Laat staan haar gezien.

Zoals gezegd, het was zo pril allemaal.

Kalverliefde heet zoiets, geloof ik.

En de nieuwe liefde, de oma van mijn zes kleinkinderen, is dat nog steeds en stuurde alles naar het verre verre verleden.

En toch, toen ik enige tijd geleden vernam dat ze overleden was schokte me dat.

Alsof er met haar ook een stuk verleden afgebroken was.

Niet meer bestond.

.

Moeder

Soms voel ik me thuis

Niet thuis.

Is mijn huis.

Niet mijn huis.

Is mijn heden.

Het verleden.

Waarin ik leef.

Mijn "zijn" beleef.

Het is een vreemd verlangen.

Een gevoel dat niet te lang blijft hangen.

Maar even ben ik thuis.

In het huis.

Bij mijn eerste voeder.

                          MOEDER.

Johan

Het verleden

Zo dichtbij.

Is het verleden.

Als je het bekijkt.

Via die oude foto's.

Zo dichtbij.

Je kunt het pakken.

Bijna!

Maar het is zo ver weg.

Onbereikbaar ver weg.

Wat dichtbij is.

Erg dichtbij.

Is de vreugde.

Is de ontroering.

Zijn de tranen

Over dat wat je ziet.

Dat wat je geheugen prikkelt.

Dat wat was.

Dat wat voorbij is.

Dat wat uit, en over is.

.

Kerstherinnering

Gisteravond  keek ik naar een kerstprogramma op YouTube. 

Plotseling merkte ik dat mijn ogen  vochtig werden.

Ze waren nat voor ik besefte wat de oorzaak was.

Merkwaardige gewaarwording.

De muziek bleek me terug te brengen naar het gebouw met de naam

"Waakt en Bidt" in Alkmaar.

Een jaar of 65 geleden. 

Knalvast verscheen het kleurrijke en levende beeld voor me van  het kerstfeest in dat gebouw.

Ik zag mijn vader de kerstdienst leiden.

Ik hoorde het zingen.

Ik zag mijn moeder en mijn zusjes.

Wat ik niet zag was mijn toekomstige vrouw die er hoogstwaarschijnlijk ook was.

Ik rook de chocomel.

Een traktatie in die tijd.

Een tijd waarin één flesje priklimonade per jaar tijdens het schoolreisje het opperst genot betekende.

Ik zag de kerstboom met echte kaarsen en de emmer met water er naast.

Ik hervoelde de feestelijkheid weer.

Een gevoel met een zwart randje want een erg gelukkig ventje was ik niet.

Een van mijn zusters is er niet meer.

"Waakt en Bidt" nog wel.

Een KPN winkel!

Verleden Enkhuizen en Alkmaar

Ik ben eens na gaan denken over geschiedenis en mijn gevoel er bij.
Ik ben geboren in een huis uit de 17e eeuw in Enkhuizen.
Een huis dat gebouwd werd in een tijd dat Enkhuizen hoorde bij de belangrijkste steden van Nederland.
Ik ben opgegroeid in een huis in Alkmaar.
Een na-oorlogs huis gebouwd met sloopstenen uit de oorlog.
Het huis is gesitueerd op de plaats waar in de 80 jarige oorlog de Spanjaarden lagen tijdens hun beleg van Alkmaar.
En, zoals bekend, in Alkmaar begon de victorie op 8 oktober 1573.

Grappig zoals je je, mits je er gevoel voor hebt, verbonden kunt voelen met het verleden.

Tastbaar verleden.

Ik ben op zoek.
Op zoek naar een stille straat.
Naar een jongen met een hoepel.
Een jongen met een zweepje rennend achter een tol.
Ik ben op zoek naar een meisje solo touwtje springend.
Ik ben op zoek naar drie meisjes.
Twee die het touw laten draaien.
Eén die probeert te springen.
"In spin, de bocht gaat in."
Ik ben op zoek naar dat kuiltje in de grond en joelend knikkerende kinderen.
Ik ben op zoek naar jongens die kentekenmummers van voorbijgaande auto's noteren.
Naar kinderen die van sigarettendoosjes de bovenkant afscheuren om ze onderling te ruilen.
Ik ben op zoek naar kinderen die plaatsje met filmsterren ruilen.
Roy Rogers, Doris Day.
Hinkelen.
Verstoppertje.
Tikkertje.
Ik zoek.
Ik zoek tevergeefs.
Weggezakt in een lang voorbij verleden.
Zo ver weg.
Zo dichtbij.
.

Verleden

Voor sommigen zijn de kettingen naar het verleden van blinkend goud.
Voor anderen zijn het ketens van roestvrij staal die beter van gewoon ijzer zouden kunnen zijn.
Ijzer dat kan roesten.
Ijzer dat móet roesten.
Doorroesten!

Geur en verleden

En dan plotseling een geur.
Een geur die levendig een situatie
uit het  verleden oproept.

Verleden in bloed geschreven

Het verleden is door mensen gemaakt en in bloed geschreven.
Het heden wordt door mensen gemaakt en in bloed geschreven
De toekomst wordt door mensen gemaakt en zal........