Reacties

Hoi beste mensen

Ik heb diverse reacties gekregen op mijn weblog.
Door drukte ben ik even niet in staat er op terug te komen.
Ik ben enkele weken in het buitenland geweest en dat leverde bij thuiskomst nogal wat werk op.
Maar zodra ik dat alles onder controle heb, ben ik er weer.

Heb in het buitenland zeer veel regen gezien.
Behalve de laatste dag natuurlijk.
Toen stralende zonneschijn.
Nu regen in Nederland.
Zou het mijn schuld zijn?

Tot later,
DQ

Operatie Sebo

Sebo ligt op dit moment onder het mes.
Hij krijgt een nieuwe hartklep.
Voor zijn verslag voorafgaande aan de operatie verwijs ik maar Dagboek 97 op:

http://thelordismyshepherd.punt.nl/

DQ

Effe wachtuh

Zogauw ik weer tijd en gelegenheid heb om te webloggen ben ik er weer.
Tot dan.

DQ

Oordeel

Vanmorgen liep ik naar mijn vader die steeds meer zorg en hulp nodig heeft.
Zo'n klein half uurtje lopen in de sneeuw zet, ondanks de kou, de hersens toch op stoom.
Plotseling schoot me een Bijbelvers in gedachten:

"Oordeel niet opdat gij niet geoordeeld worde.."

Pang, dat kon ik in mijn zak steken.

DQ
.

Cynisme en oordeel

Officieel 230.000 doden in Haïti.
Verschrikkelijk.

Als ik het al verschrikkelijk vind, hoe zou God dat dan vinden?
"Zo, eigen schuld, dikke bult......?".
Hoe durven mensen dat te veronderstellen.

Hoeveel van de slachtoffers zullen geen christen zijn geweest?
Allemaal naar de hel?
Wederom: eigen schuld, dikke bult?

Wat hebben die oordelende christenen gedaan om te laten zien wat het betekent om christen te zijn?
Waar is hun, zichzelf wegcijferende, liefde?
Oordelen vanachter de schrijftafel in die heerlijk verwarmde comfortabele studeerkamer.

Het klinkt cynisch en sarcastisch, ik weet het maar....:
Als de rijke blanken in Haïti maar niet al te veel last hebben van de stank.
Dat is niet echt fijn als je lekker in de zon in je zwembad ligt.
Mogelijk ruikt het in hun kerken ook niet al te fris.

Straf.
Rechtvaardigheid.
Oordelen.
Veroordelen.
Arrogantie.
Betweterigheid.

Heb ik redenen om cynisch te zijn?
Ja!
Heb ik er recht op?
Dat is maar de vraag, want wat heb ik zelf gedaan om de wereld een stukje beter en rechtvaardiger te maken?
Te weinig, dus past me bescheidenheid.

Er zijn genoeg christenen die wel hebben begrepen wat het christenzijn inhoud.
Gelukkig wel.
Mijn cynisme heeft zeker geen betrekking op de gehele christenheid.
Ik zie zoveel goede zaken.
Nogmaals, gelukkig wel.

Bijbeltekst:
"Maar het meeste van deze is de liefde".
(Ik weet niet meer waar dat staat maar als ik me goed herinner gaat het Bijbelgedeelte over de gaven van de geest.)
Ach, ik zal het wel weer uit z'n verband hebben gerukt.
Voor de oordelende, veroordelende, mens zal ik/jij/zij/wij het toch nooit goed kunnen doen.

En inderdaad, dat maakt me onrustig.
Het is onprettig als positief bedoelde bedoelingen arrogant naar de prullenmand worden verwezen.
Zonder dat men zich verdiept in de achtergronden.
Zonder gevoel voor de ander.
Alleen omdat men het op voorhand al niet eens is met de keuze van de ander.
Bedenk dat het mogelijk is om op basis van de zelfde gedachte andere keuzes te maken.

En, o ja, ook ik oordeel en veroordeel.

DQ
.

Teleurstelling en bemoediging

Ja, ik kan erg teleurgesteld zijn.
Teleurgesteld in enkele mensen die zich christen noemen en dat ook zijn.
Hoe hard en onverdraaglijk kunnen ze zich opstellen.
Hoe weinig begrip kunnen ze opbrengen voor anderen.
Hoe weinig kunnen (willen?) ze meevoelen met anderen.
Wat fijn om dan andere christenen te ontmoeten die zich totaal anders opstellen.
Wat fijn om door hen bemoedigd te worden.
Ja, ik heb dat soms nodig.

DQ
.

Zon in het hart

Ik heb er genoeg van.
Het hoeft van mij niet meer.

Waar heb ik genoeg van en wat hoeft van mij niet meer?
De WINTER!
Nee, een winter-man ben ik niet.
Bepaald niet.
Oh, vroeger wel.
D.w.z. toen was ik geen winter-man maar een winter-kind.
Lange schaatstochten in Alkmaar.
Als kind merk je de kou niet.
Ik kan het me tenminste niet herinneren en bij mijn kleinzoon zie ik het ook niet.

Ik kijk naar de thermometer: -4,7 graden.
Ik kijk naar buiten en zie het sneeuwen.
Dat wil zeggen iets witachtigs doet z'n best om voor sneeuw door te gaan.

Als ik bibberend op de bus sta te wachten kom ik bibberend in gesprek met andere bibberaars.
Nee, ik ben niet de enige die de winter graag wil weg waaien.
Afscheid nemen doet pijn!
In dit geval niet.
Helemaal niet.

Stel je toch voor.........
Zon, vrolijke mensen, volle terrasjes.

Om de zon dichter bij me te halen op momenten dat de zon het in mijn hart een beetje af laat weten gebruik ik een hulpmiddel.
Ik ben vrij vaak in Andalucía geweest.
Daar kan je van zon spreken.
Soms zelfs een beetje erg veel.
(Vijfenveertig graden in de schaduw is best enigszins warm.)
Maar ik heb er fantastisch fijne herinneringen aan.
Meestal was ik er alleen.
Twee maal met Sebo.
Veel heb ik er gefilmd.
En daarom kan ik grijpen naar het eerder genoemde hulpmiddel.
Als ik een dvd pak, waar ik de film heb opgezet, en er onder het genot van een drankje en een warme kachel naar kijk komen veel dingen weer terug.
Bijna letterlijk.

Ik heb geen idee hoe het gevoelsleven van een ander werkt, per slot van rekening moet je het met je eigen gevoelsleven doen, maar ik beleef het zien van zo'n film zeer intensief.
Steeds weer, wanneer ik er naar kijk.
Momenten waarbij ik toen het gevoel had dat alle stukjes op z'n plaats vielen herbeleef ik op dezelfde wijze.
Heerlijk.

Veel van mijn/onze Spaanse momenten heb ik op youtube gezet.
Uiteraard zullen kijkers er nooit hetzelfde bij ervaren als Sebo en ik.
Zij zijn de kijkers en wij de belevers.
Toch geeft het mogelijk ook aan hen iets weer van de sfeer van toen.
Mocht je er iets van willen proberen mee te beleven ga dan naar mijn youtube kanaal.
www.youtube.com/donqueso
Zoek op Spanje of op het dorp Valverde del Camino.
Overigens meldde mijn zwager dat hij nu heerlijk in het zonnetje een kop koffie aan het nuttigen is op de plaza in Valverde del Camino.
Hij wel.

Het sneeuwt!

DQ
.

Reageren?

Voor mensen die ooit willen reageren op mijn proza verwijs ik bijvoorbeeld naar de reacties op het stukje "Marktwerking" van 4 februari 2010.

DQ
.

Vragen

Het is al geruime tijd geleden dat ik een wat langer stukje op mijn log plaatste.
Daar waren, en zijn, diverse oorzaken voor aan te wijzen.
Enkele daarvan hebben te maken met privé omstandigheden.
Maar hoe meer ik bij mijzelf te rade ga hoe meer ik tot de conclusie kom dat dit niet de enige reden is.
Nog steeds spelen die persoonlijke oorzaken en rol, ze zijn niet geheim en ooit schrijf ik er over.

Ieder die mijn log leest kan op de hoogte zijn van mijn jaren- en jarenlange worsteling met het geloof.
Ik kan niet begrijpen dat mensen zomaar iets kunnen aannemen wat ze niet zien.
Wel voelen misschien.
Helaas kan gevoel dingen met je doen die niet terecht zijn.
Je kunt door het gevoel belazerd worden.
En toch is emotie belangrijk.

Omdat er niet flitsende manifestaties zijn als bewijs van het bestaan van God blijft er weinig anders over dan de Bijbel te pakken en veel literatuur van gelovigen te lezen.
Maar als dat allemaal niet voldoende overtuigingskracht heeft, wat dan.........?

Het enige wat voor mij overblijft is kijken naar Christenen.
Hoe leven ze?
Ze moeten iets bezitten wat de moeite waard is.
En niet alleen de moeite waard, nee men moet aan hun handel en wandel zien dat er een God bestaat.
Nou, daar ga je dan........

Afgezien van de gelukkig vele christenen die wel laten zien zijn dat christenzijn de moeite waard is zijn er zovelen die zeggen christen te zijn maar er weinig van laten zien.
Die met Gods liefde in hun hart! geweld blazen.
Ze laten zien waar anderen falen omdat ze nou eenmaal de christelijke waarheid in pacht hebben.
Omdat zij dat weten, doen alle andere christenen die niet gelijk denken het fout.
En worden ze dus geoordeeld of veroordeeld.
Dat mag van God want zij hebben het nu eenmaal bij het rechte eind.
Hoe verdrietig.

En dan die akelige rancune.
Die verschrikkelijke arrogantie.
Het ontstellende begrip voor de gevoelens van de ander.
Dat is toch een christen onwaardig?

Ik weet dat er mensen zijn die zich persoonlijk aangevallen voelen.
Het zij zo, het is niet mijn bedoeling.
Nee, ik ben al zo lang bezig met deze materie.
Al langer dan sommige, mogelijk aangesprokenen, op deze aardkloot bivakkeren.
Mijn jarenlange zoektocht geeft aan hoe het bij mij leeft en hoe ik er mee zit.

Ik kan me nog de verontwaardiging herinneren van mijn, oprecht gelovige, moeder.
Ik was nog kind.
Ze las een stukje voor uit een christelijk magazine.
Daarin vertelde een evangelist over zijn reis naar het, door het door apartheid geteisterde, Zuid-Afrika.
Hij vertelde over de blanke kerkdiensten en gaf terloops aan dat al de neger kindertjes verloren waren.
Zij hadden immers Christus niet aangenomen.
De onderdrukkende blanke christenen kwamen in de hemel maar de door hen verstoten en achtergestelde oorspronkelijke bewoners niet.
Mijn moeder spoog vuur.
Het was zo in tegenstelling met de liefde die zij, vooral, in het nieuwe testament zag.
Waarin Iemand zijn leven gaf voor anderen.
En: "Laat de kinderkens tot mij komen en verhindert ze niet want dezulken enz......"
Ik weet niet waar de tekst staat en mogelijk citeer ik het niet helemaal juist.
Het was een lievelingstekst van mijn moeder die ze ten koste van haar gezondheid in de praktijk bracht.

Nu ik het toch over Bijbelteksten heb.....
Er wordt me wel eens verweten dat ik teksten uit hun verband haal.
Merkwaardig natuurlijk dat degenen die me dat verwijten precies hetzelfde doen om hun betoog kracht bij te zetten.
Ter verduidelijking:
Als ik een tekst aanhaal waar over de liefde gesproken wordt heb ik het niet over de bewijskracht er van (de Bijbel is geen juridisch handboek) maar gebruik ik het omdat ik denk dat zo'n tekst staat voor datgene wat voor mij de Bijbel belangrijk maakt.

Haïti.
Nog een reden waarom ik lang heb geaarzeld met het schrijven van dit stukje.
Ik weet het, ik schreef er al eerder over.

Het doet me pijn als z.g.n. christenen het lef hebben om bij de gruwelijke aardbeving te denken aan een straf van God.
Ik snap hun moed niet om op de plaats van God te gaan zitten.
Ik snap niet dat ze bij zulke ellende aan straf denken.
Durven te denken.

Heb je de rijke blanken in Haïti gezien?
Zij wonen in schitterende villa's.
Aardbevingsbestendig gebouwd.
Zij hoeven kennelijk niet gestraft te worden.
De zwarten wel?
Zij zijn daar als gevolg van het houden van slaven.
Ook Christenen hebben daar ooit lekker aan verdiend.

Ik weet het niet meer.........

DQ
.

Marktwerking

Kolossenzen 3:14

En bovenal, kleed u in de liefde,
dat is de band die u tot een
volmaakte eenheid maakt.

Wat jammer dat men het belang van deze tekst niet voldoende inziet.
Velen, ook vele Christenen, geloven in marktwerking als oplossing van economische problemen.
Ze draaien langzaam maar zeker de solidariteit de nek om.
Marktwerking geeft liefde (sociale bewogenheid) weinig kans en bevordert egoïsme.

DQ
.

Er zijn zo van die tijden..........

Er zijn zo van die tijden dat je met andere dingen bezig (moet) zijn dat met je weblog.
Dat zal voor iedere weblogger wel gelden maar voor mij nu in ieder geval.
Ik ben gewoon even wat drukker met andere zaken.
Vandaar mijn absentie van de laatste weken.
Maar....... Let op!
Ik kom terug.
Het is alleen nog niet duidelijk wanneer.
Morgen?
Overmorgen?
Volgende week?
In ieder geval zo snel me dat in redelijkheid mogelijk is.

Tot dan,
DQ
.

Spreuk

BUREAUCRACY:
a method for
transforming energy into solid waste.

.

Geloofsgetuigenis

Vanmorgen schoot me ineens een stukje verleden in mijn gedachten.
Ik was nog kind en zat in een samenkomst waar verschillende mensen getuigden van hun geloof.
Niets kan ik me er meer van herinneren behalve de uitspraak van een oudere man.
Hij begon zijn getuigenis aldus:

"Als ik het mag beleven dat ik dood ga.........."

DQ
.

Eigen huis en haard

Gisteravond hoorde ik op de tv een theoloog zeggen:
"Helaas hebben christenen niet zo'n goed pers...."
Mijn trouwe lezers weten dat ik daar ook zo bang voor ben.
Als het inderdaad zo is dan zegt dat iets over de manier waarop zij met hun geloof omgaan.

Ik weet natuurlijk ook best dat er niet-christenen zijn die perse negatief willen zijn over christenen.
Des te meer reden om hen te laten zien dat het christelijk geloof iets toevoegt aan het leven.
Iets wat de moeite waard is.
Iets wat op z'n minst de moeite waard is om welwillende niet-gelovigen nieuwsgierig te maken.

Ik ben geschokt als ik in de media geluiden aantref van christenen die zich werkelijk afvragen of rampen, in het bijzonder nu de afschuwelijke ramp in Haïti, straffen van God kunnen zijn.
Sommigen gaan zo ver in hun overtuiging dat ze er inderdaad vanuit gaan dat dit het geval is.
Hoeveel van die christenen zullen zich in het verleden bezorgd hebben gemaakt over de situatie in Haïti, waar het immers al jaren een ramp is?
Hoeveel hebben ze gespaard om de hutten en huizen van de bewoners aardbeving bestendig te maken?
Hoeveel hebben ze uitgegeven om de honger te stillen?
Hoeveel hebben ze uitgegeven om hun eigen huizen zo comfortabel mogelijk te maken?
En waarom zou je geld op de rekening van slachtofferhulp storten als de ramp een straf van God is?

Oh, ik veroordeel mensen niet die goed voor eigen huis en haard zorgen.
Integendeel, dat is goed.
Maar een beetje liefde en mededogen zou wel mooi zijn.
Als men van mening is dat de Haïtianen een straf van God hebben verdiend is men zo arrogant om te menen dat zijzelf die straf in ieder geval niet hebben verdiend.
Inderdaad, hoe arrogant kan men zijn en ik zou dan maar oppassen.

DQ
.

Charitatieve instellingen

Ik zit er mee.
In deze tijd kan men niet zonder een bank.
Alle betalingen gaan via banken.
Banken die de oorzaak zijn van de financiële narigheid waar de wereld nu in verkeerd.
Banken die weer bezig zijn idioot hoge bonussen te verstrekken.
Geld dat in de zakken van de managers verdwijnt in plaats van dat het naar gebieden als Haïti gaat.
Ondanks die vuiligheid kan ik niet zonder een bank.
Ik wens niet mee te doen aan het graaien van mensen die er geen recht op hebben.
Maar ik kan niet anders.

De leiding van allerlei charitatieve instellingen vinden ook dat ze een ruim aandeel dienen te krijgen van de bij elkaar gesprokkelde bijdragen.
Bijdragen die vrijwilligers ophalen en goedwillende mensen geven.
Ik vind dat ik ook geld moet geven aan goede doelen.
Maar aan welk goed doel?
Ik wens niet mee te doen aan het gegraai door mensen die er geen recht op hebben.
Niemand heeftimmers recht op graaien.
Graaien gaat immers altijd ten koste van de (kennelijk minder belangrijke) medemens.
Ik wens niet mee te doen aan het graaien van mensen die er geen moreel recht op hebben.
Kan ik anders?

DQ
.

De man in de straat!

Goh.
Dat is mooi.
Zien we plotseling zomaar activiteiten van de politieke partijen op straat.
Geweldig.
Van de SP zijn we dat gewend, van de andere partijen wat minder.
Het lijkt wel of de politiek zich eindelijk iets aantrekt van de man in de straat.

De man in de straat!
De gewone man in de straat!
De kiezer!

(Het zal toch niet iets te maken hebben met de naderende gemeenteraadsverkiezingen?)

DQ
.

140.000

De Volkskrant

*** '140 duizend doden in Haïti' ***

Na de verwoestende aardbeving van dinsdag hebben de Haïtiaanse autoriteiten al 40 duizend lijken begraven.
Gevreesd wordt dat nog eens honderdduizend mensen om het leven zijn gekomen waardoor het totale dodental op 140 duizend zou komen te staan.

KLIK HIER

.

God's verantwoordelijkheden

Op mijn artikeltje "555" reageerde Wiebe aldus:

Mooi stukje DQ.
Wat denkt u van de rol van God in dit geheel?
Wat heeft Hij hier mee van doen?
Heeft God dit veroorzaakt zoals Pat Robertson op Amerikaanse televisie verkondigde?

Groeten,
15 januari 2010 18:13

--------
Uiteraard heb ook ik heel veel nagedacht over de ellende in deze wereld.
Dit ook in het licht van een liefdevolle en barmhartige God.
Schreef daar al eerder over.

Bij de beoordeling van het leed en de oorzaak daarvan is het verleidelijk voor christenen om op de stoel van God te gaan zitten.
Dat is kennelijk het geval bij Pat Robertson.
Ik ben verbaasd dat iemand het lef heeft om dit te doen.

Wat betreft het natuurgeweld is het voor mij nogal eenvoudig.
We leven op een "levende" planeet.
En dat is maar goed ook.
Was dit niet het geval dan zouden we überhaupt niet eens leven.

De natuurkrachten zijn zoveel groter dan wij.
Het is logisch dat er slachtoffers vallen.
Afschuwelijk voor de slachtoffers natuurlijk maar in wezen gewoon iets wat nou eenmaal voorkomt en "natuurlijk" is.

In de natuur vallen slachtoffers.
Dieren eten elkaar op en wij eten dieren op.
Als wij op schuivende platen in de aardkorst gaan wonen is het voorspelbaar dat er rampen gebeuren.
Als wij in gebieden gaan wonen waar orkanen e.d. voorkomen weten we dat we risico's lopen.
Als we in auto's gaan rijden, in vliegtuigen gaan vliegen, in schepen gaan varen, weten we dat er risico's aan verbonden zijn.
We kunnen niet leven zonder risico's te nemen.

Ons lichaam is zo'n geweldig fraaie, maar buitengewoon complexe, machine dat het logisch is dat er wat stuk kan gaan.
We noemen dat ziekte.

Waar ligt de verantwoordelijkheid van God?
Daar hoeven we ons niet druk over te maken.
Wel over onze verantwoordelijkheid.

Wat doen we met hen die getroffen zijn door rampen en ziekten?
Waarom vinden we het zo nodig om geweld te gebruiken?
Dáár liggen onze verantwoordelijkheden.
En daar kunnen we de hulp van God heel goed bij gebruiken.

DQ
.

Verdrietig

In verband met de diepe ellende in Haïti is girorekening 555 in den Haag geopend.
Buitengewoon belangrijk en het is heerlijk om te constateren dat zovelen reeds dit nummer hebben gevonden.
Vooral blijven storten.
Natuurlijk.

=====
Al bladerend op Internet kwam ik iets tegen over de salarissen van de bestuurders van andere goede doelen stichtingen.
Daar word je koud en boos van.

In 2008 (in 2009 zal het niet veel beter zijn) werd er van 32 goede doelen aan salarissen van topbestuurders 87.600 tot 198.000 uitgegeven.
Dat betekent dat als er bij een deurcollecte gemiddeld 1 euro wordt gegeven er 100.000 tot 200.000 mensen nodig zijn om het salaris van één topbestuurder te betalen.

Zoveel mensen die belangeloos door weer en wind gaan.
Zoveel mensen die belangeloos hun bloed geven.

Topbestuurders of topgraaiers?

Met wat voor gevoel rijden deze mensen in hun mooie auto's?
Met wat voor gevoel wonen deze mensen in hun mooie villa's?
Met wat voor gevoel geven deze mensen iets aan de collectes aan hun deur?
Waarschijnlijk met het gelukzalige gevoel dat ze volledig recht op hun geld hebben.

Hoe lang zijn mensen nog bereid om in weer en wind langs de huizen te gaan?
Aan welk(e) goed(e) doel(en) moet ik geld overmaken?
Ik ben niet bereid geld bij te dragen aan de belachelijk hoge salarissen die vrijwilligers moeizaam bijeen brengen.

Wat een wereld.
Wat een maatschappij waar onrecht (zo voel ik het) op deze wijze wordt beloond.

Op het moment dat ik dit stukje in mijn weblog wil zetten zie ik de nieuwe Bijbeltekst die elke morgen op mijn scherm verschijnt:

De HEER heeft liever dat je eerlijk en rechtvaardig handelt dan dat je een offer brengt.
zaterdag 16 januari 2010 - Spreuken 21:3

DQ
.

555

Haïti

Wat een onvoorstelbare ramp.
Cijfers die niet te bevatten zijn.
45.000 tot 50.000 doden.
Vele, vele gewonden.
Een stad in puin.
En dat in één van de armste landen van de wereld.

Girorekeningen worden geopend.
Hulp vanuit de hele wereld is onderweg.
Waar moet je beginnen?
Wanneer moet je eindigen?

De Amerikaanse ambassade staat nog fier overeind.
Daarmee aangevend dat er aardbeving-veilig kan worden gebouwd.
Zoals gebruikelijk, een kwestie van geld.

Waarom is er toch altijd weer geld beschikbaar voor het voeren van oorlogen die onschuldige slachtoffers maken.
Waarom zijn die miljarden toch altijd weer beschikbaar voor vernietiging en niet voor hulp of voor een poging tot het voorkomen van narigheden.

Altijd zijn de armen weer de dupe.
Dat is het geval in arme landen.
Dat is het geval in rijke landen.

Mensen deugen over het algemeen, denk ik.
De mensheid deugt niet.
Oppassen natuurlijk.
Want de enorme hulpactie die op gang is gekomen is geweldig.
Wat ik bedoel is dat de mensheid, om wat voor redenen dan ook, niet in staat is gebleken om egoïsme en egocentrisme voldoende aan de kant te zetten.
Oorlogen komen daar o.a. uit voort.
Altruïsme is niet zondermeer een kenmerk van de mensheid.
Goddank wel van vele individuele mensen.

Hoe lang zal het duren voor Haïti weer een verhaaltje in de geschiedenisboeken wordt?
Ook voor mij geldt dat.
Er gebeuren zoveel narigheden in het groot en in het klein.
Het is onmogelijk om dat allemaal te hanteren.
Niemand wordt er beter van als je er zelf aan onder door gaat.

Hulp?
Giro 555, den Haag

DQ
.