Ik geloof NIET in christelijke politiek.
Ik geloof WEL in christenen in de politiek
DQ
.
Hoi allemaal
Een groet van mij, Emanuele, uit het verre Italië. Veel plezier op de weblog van mijn opa.
dinsdag 10 augustus 2010
Poen geweld
Honderden miljarden zijn inmiddels uitegeven aan de oorlogen in Irak en Afganistan.
Hoeveel geld zal er beschikbaar zijn voor leniging van de noden in de overstromingsgebieden in Pakistan, de branden in Rusland, de aardbeving in Haïti, de.........
Oh, dat overmachtig geloof in geweld als brenger van oplossingen.
DQ
.
Ik vraag me af..........
Er zijn weer christelijke hulpverleners vermoord in het buitenland.
Deze keer in een islamitisch land.
Even niet nadenkend over de oorzaken van de haat (hoewel belangrijk natuurlijk) vroeg ik me wel af of er in het algemeen meer christelijke hulpverleners zijn die zich belangeloos voor de ander inzetten in het buitenland dan islamitische.
Ik heb geen cijfers en ik ken geen cijfers toch denk ik dat dit inderdaad het geval is.
Zegt dat iets over het verschil tussen beide wereldgodsdiensten?
Ik ben voorzichtig want nogmaals, ik ken geen cijfers.
Weer iets voor mij om over na te denken.
DQ
.
De aard van het beestje.
Ik heb blog rust genomen.
Dat zal men gemerkt hebben.
Het gevolg is natuurlijk dat ik lezers ben kwijt geraakt.
Jammer maar logisch.
Mijn "blogrusttijd" is niet hetzelfde als een "overdenkrusttijd".
(Je ziet, ik grossier in nieuwe Nederlandse woorden.)
Het valt niet mee om de gang van je gedachten, ideeën en handelingen een andere richting op te sturen.
Dat moet te maken hebben met een zekere starheid die wordt veroorzaakt door het reeds gevormde karakter.
Dat maakt discussie met totaal anders gevormden zo moeilijk en vaak onmogelijk.
Je ziet dat sterk in politiek en religie.
Ergens moeten de verschillen in opvattingen toch vandaan komen.
Dat heeft zeker niet met verschil in opleiding en intelligentie te maken.
Elke lezer van dit blog weet van de problemen die ik heb met sommige christenen.
Ik weet ook dat men zal zeggen: "Daar heb je hem weer".
Ik weet het, maar ik loop steeds weer tegen hard oor- en veroordelende christenen aan.
Dat staat naar mijn mening haaks op datgene wat Christus verkondigde.
Daar heb je het weer.........
Hoe kom ik aan die mening en waarom zijn er christenen die het volstrekt met mij oneens zijn?
Dat kan toch alleen maar komen door verschil in karakter?
Het vervelende is dat over dit element zo slecht te praten valt.
Het blijkt dat de overtuiging het bij het rechte eind te hebben het onmogelijk maakt om de oorzaak van de verschillen in meningen te bespreken.
En dat maakt mij weer moedeloos.
Ik denk n.l. dat het belangrijk is om de bron van de verschillende opvattingen te onderzoeken.
Tijdens de dagelijkse bezigheden en beslommeringen staan gedachten niet stil.
Plotseling kwam bij mij het idee op dat er in grote lijnen misschien twee soorten christenen zijn n.l. de schriftgeleerden en de zielzorgers.
Beiden zullen anders met mensen omgaan.
Beiden kunnen niet anders.
Beiden zullen problemen hebben de ander te begrijpen.
Toch fijn dat er mengvormen zijn!
Nou ja.......
Ik blijf er over nadenken.
DQ
.
vrijdag 6 augustus 2010
Marktwerking in de zorg.
Marktwerking in de zorg werkt niet goed?
Natuurlijk wel.
Het werkt uitstekend voor de hogere leidinggevenden.
Salarissen, bonussen en ontslagvergoedingen.
Daar is echt niks mis mee.
Echt niet.
Nee, geen zorgen voor marktwerking in de zorg.
Het werkt goed.
Erg goed.
Echt!
Echt!
DQ
De smaak weer te pakken?
Wat is dat nou......
Heb ik de smaak weer te pakken?
Is schrijven nog even leuk als vroeger?
Dit ondanks een vervelende pijn in mijn arm (muisarm?)
We zullen zien.
We zullen afwachten.
De kleinkinderen zijn elders en de rust geeft me gelegenheid tot meerdere zaken waaronder schrijven.
Dat klinkt minder leuk, het is heerlijk om de Italiaantjes hier te hebben.
Misschien geeft juist hun tijdelijke afwezigheid me de push te gaan schrijven.
Wat moet je anders...........
Die stilte!
Prettig weer vandaag.
Morgen minder.
Heb met mezelf afgesproken enige tijd op dak door te brengen tijdens een regenbuitje.
Zou ik dan zien waar het water zijn weg door het dak vindt?
Ben bang van niet.
Het geknutsel aan een nieuwe regering baart me zorgen.
Ik begrijp wel dat een winnende partij de gelegenheid moet krijgen zijn stem te laten horen en zijn macht te tonen.
Ik begrijp niet dat partijen samen willen werken met hen die zich op het uiterste randje van rechtstaat en grondwet begeven.
Allemaal landsbelang?
Ik waag het te betwijfelen.
Macht is lekker.
Macht corrumpeert en naar de geschiedenis wordt niet gekeken.
Hoe zou het toch komen dat ik zo vaak hoor zeggen:
"Dit land is mijn land niet meer."
Triest.
DQ
Heb ik de smaak weer te pakken?
Is schrijven nog even leuk als vroeger?
Dit ondanks een vervelende pijn in mijn arm (muisarm?)
We zullen zien.
We zullen afwachten.
De kleinkinderen zijn elders en de rust geeft me gelegenheid tot meerdere zaken waaronder schrijven.
Dat klinkt minder leuk, het is heerlijk om de Italiaantjes hier te hebben.
Misschien geeft juist hun tijdelijke afwezigheid me de push te gaan schrijven.
Wat moet je anders...........
Die stilte!
Prettig weer vandaag.
Morgen minder.
Heb met mezelf afgesproken enige tijd op dak door te brengen tijdens een regenbuitje.
Zou ik dan zien waar het water zijn weg door het dak vindt?
Ben bang van niet.
Het geknutsel aan een nieuwe regering baart me zorgen.
Ik begrijp wel dat een winnende partij de gelegenheid moet krijgen zijn stem te laten horen en zijn macht te tonen.
Ik begrijp niet dat partijen samen willen werken met hen die zich op het uiterste randje van rechtstaat en grondwet begeven.
Allemaal landsbelang?
Ik waag het te betwijfelen.
Macht is lekker.
Macht corrumpeert en naar de geschiedenis wordt niet gekeken.
Hoe zou het toch komen dat ik zo vaak hoor zeggen:
"Dit land is mijn land niet meer."
Triest.
DQ
donderdag 5 augustus 2010
Christelijke naastenliefde ?
Eindelijk weer eens een levensteken uit Twente.
Het is nu donderdag 5 augustus 2010.
Drukke dagen omdat dochterlief met de drie kleinkinderen over zijn uit Italië (en nog steeds lekkage van mijn platte dak, kan de fout niet vinden).
Waarom ik lang niet heb geschreven!
En waarom ik het nog steeds niet gedaan zou hebben als het niet zo zou zijn dat er vragen over mijn afwezigheid waren gesteld.
Vragen die van belangstelling en ongerustheid getuigen.
Dank daar voor.
Oorzaak: TELEURSTELLING.
Helaas kwamen de vragen niet van christenen.
Slechts één van hen liet haar zorgen blijken.
En ze had feilloos door wat de hoofdreden van mijn afwezigheid was.
Mijn log-schrijfsels waren in opzet zeer algemeen bedoeld.
Maar als je vrij veel schrijft kom je ook jezelf tegen.
Dan ontdek je zaken die heel gevoelig voor je liggen.
Gevoeligheden waarvan de oorzaken mede in de kindertijd liggen.
In mijn geval blijken die zaken heel veel op christelijk terrein te liggen.
Logisch, want als zoon van een voorganger en zoon van een op christelijk terrein zeer actieve moeder stond de hele omgeving in het teken van het geloof.
Een christen uit Canada bewees voor mij op keiharde wijze hoe christenen zich kunnen gedragen.
Prachtige christelijke woorden maar o wee als je iets zegt wat hem niet aanstaat en o zo goed in het veroordelen van anderen.
Ik zou me daar niets van aan moeten trekken maar dat blijk ik niet te kunnen.
De ongevoeligheid van sommige christenen slaat alle wapens uit mijn handen.
En die wapens waren al zo krachteloos.
De gevolgen zijn extra zwaar omdat het mijn toch al moeizame geloof bijna tot aan de grond afbreekt.
Die constatering zou in ieder geval tot nadenken moeten stemmen omdat het een zware verantwoording inhoudt.
Net toen ik weer en beetje beter dacht te kunnen omgaan met dit type christenen gebeurde er weer iets, hier in Hengelo.
Een leider van een huisgemeente kon zich niet vinden in de humorvolle woordkeus van mijn zuster.
Ik begrijp het nog steeds niet maar het kan het gevolg zijn van een verschillend gevoel voor humor.
Dus dat terzijde.
Dus dat terzijde.
Zijn gemailde reactie was echter zo hard en liefdeloos dat we allemaal perplex stonden (en staan).
In eerste instantie wilden we nog wel aannemen dat het een wat ongelukkige schrijven op een ongelukkig moment was.
Met een mailwisseling probeerden we er daarom uit te komen.
In die mailtjes verklaarden we de woordkeus van mijn zuster.
Na veel aandringen kwamen er enkele reacties op.
Dat vind ik al onbeleefd maar het komt helaas vaker voor.
Erger was dat er geen oog of begrip voor haar was.
Zij was fout en blijft dat.
Hij zat goed en blijft dat.
Ik vind dat onbegrijpelijk.
Je hoeft het niet met elkaar eens te zijn maar je moet de uitleg van de ander ernstig nemen, zelfs als je het niet begrijpt of aanvoelt.
Dat moet omdat je daarmee die ander serieus neemt.
Op mijn mailtjes die ik hem schreef, los van dit gebeuren, waarin ik hem uitlegde dat mensen die wel willen geloven maar dat niet of moeilijk kunnen steun nodig hebben.
Geen enkele reactie.
Dus geen enkel gevoel voor de aarzelende maar zoekende en steun zoekende medemens.
Wat zie ik toch weinig mededogen, medegevoel en begrip bij vele christenen.
(Let op, zeker niet bij alle.)
Ze zijn zo zeker van hun zaak.
Ze zijn zo zeker van hun uitleg van de Bijbel.
Ze zijn zo overtuigd van het feit dat God achter hen staat.
Ze voelen zich de apostelen van deze tijd.
Begrip voor en invoelen van hen die in de geloofsproblemen zitten is er bij hen niet bij.
Integendeel.
Vaak wordt er met hel en verdoemenis gedreigd.
Wat ernstig is omdat onzekerheid in angst kan omslaan.
Gelukkig komen zijzelf wel in de hemel.
Omdat zij zo zeker weten dat zij de wil van God kennen en dat zij die wil uitvoeren kunnen ze niet anders dan in de hemel komen.
Toch?
Zij wel.
Die christenhobbyisten (sorry maar zo voel ik het) worden bedankt voor datgene wat ze anderen aan doen.
Waarom zou je eigenlijk christen willen worden als dit type mens je "christen" collega zal worden?
Ben ik dan zo goed?
Natuurlijk niet.
Wel weet ik zeker dat ik meer begrip voor anderen en hun moeilijkheden kan opbrengen dan vele christenen.
DQ
woensdag 21 april 2010
Ik slaap
Op dit moment beleeft mijn weblog een slapend bestaan.
Sorry daarvoor.
De reden is dat z'n baas gebruik maakt van het weer en z'n stemming om achterstallig onderhoud aan z'n huis te plegen.
En dat duurt langer dan gedacht.
Hij komt meer tegen dan verwacht.
Tot rustiger tijden.
DQ
.
Sorry daarvoor.
De reden is dat z'n baas gebruik maakt van het weer en z'n stemming om achterstallig onderhoud aan z'n huis te plegen.
En dat duurt langer dan gedacht.
Hij komt meer tegen dan verwacht.
Tot rustiger tijden.
DQ
.
maandag 12 april 2010
Onbelangrijkheden
Ik heb weinig geschreven de laatste tijd.
Oh, er is genoeg te schrijven maar er is ook genoeg te doen.
Een eigen huis betekent ONDERHOUD.
Tussen het slechte en het goede weer in zijn er mogelijkheden om daar mee bezig te zijn.
Eerst moest er echter een bank gesloopt worden.
De bank heeft het lange jaren uitgehouden onder mijn en andermans/vrouws achterwerk.
Maar de zitting werd steeds platter, steeds harder en het zitten steeds onbehaaglijker.
Weg dus met het ding.
De hele winter heeft hij in de tuin gestaan.
Aangezien ik daar toch niet kwam stond hij niet in de weg.
Nu kom ik er wel en stond het geval wel in de weg.
Slopen dat ding.
Dacht dat in een paar uurtjes te doen maar dat viel tegen.
Na de ontleding stond het afbijten van de laklaag op de buitendeur op het programma.
Nou, dat ging prima.
D.w.z. de huid van mijn wijsvinger werd er , ondanks voorzorgsmaatregelen, een beetje afgebeten.
De pleister op mijn wijsvinger zorgt voor vele mis-typen.
Vandaag druk geweest met andere klusjes, morgen weer verder met de deur.
Ook zo vrolijk van het jonge groen aan de bomen?
Ik wel.
Heerlijk.
Toch is het nog behoorlijk koud zo af en toe.
De kachelkraan draai ik tenminste geregeld open.
In de koude perioden heb ik de pech dat de zon hier moeilijk naar binnen kan schijnen.
In de warme zomerse perioden is dat heerlijk.
Ik geef toe.
Geen erg interessant artikeltje deze keer.
Een andere keer werp ik wat meer inhoud in het toetsenbord.
Ooit zal de pleister wel weg kunnen.
Tot dan.
DQ
.
Oh, er is genoeg te schrijven maar er is ook genoeg te doen.
Een eigen huis betekent ONDERHOUD.
Tussen het slechte en het goede weer in zijn er mogelijkheden om daar mee bezig te zijn.
Eerst moest er echter een bank gesloopt worden.
De bank heeft het lange jaren uitgehouden onder mijn en andermans/vrouws achterwerk.
Maar de zitting werd steeds platter, steeds harder en het zitten steeds onbehaaglijker.
Weg dus met het ding.
De hele winter heeft hij in de tuin gestaan.
Aangezien ik daar toch niet kwam stond hij niet in de weg.
Nu kom ik er wel en stond het geval wel in de weg.
Slopen dat ding.
Dacht dat in een paar uurtjes te doen maar dat viel tegen.
Na de ontleding stond het afbijten van de laklaag op de buitendeur op het programma.
Nou, dat ging prima.
D.w.z. de huid van mijn wijsvinger werd er , ondanks voorzorgsmaatregelen, een beetje afgebeten.
De pleister op mijn wijsvinger zorgt voor vele mis-typen.
Vandaag druk geweest met andere klusjes, morgen weer verder met de deur.
Ook zo vrolijk van het jonge groen aan de bomen?
Ik wel.
Heerlijk.
Toch is het nog behoorlijk koud zo af en toe.
De kachelkraan draai ik tenminste geregeld open.
In de koude perioden heb ik de pech dat de zon hier moeilijk naar binnen kan schijnen.
In de warme zomerse perioden is dat heerlijk.
Ik geef toe.
Geen erg interessant artikeltje deze keer.
Een andere keer werp ik wat meer inhoud in het toetsenbord.
Ooit zal de pleister wel weg kunnen.
Tot dan.
DQ
.
donderdag 1 april 2010
Bezuinigen
Let op!
Wie zullen de klappen moeten opvangen die het gevolg zijn van het hebzuchtig en egoïstisch graaien?
Voorspelling:
Dat zullen niet degenen zijn die de oorzaak van de problemen zijn.
Dat zullen niet degenen zijn die niets van de bezuinigingen zullen merken.
Dat zullen niet degenen zijn die allerlei bezuinigingsvoorstellen doen.
Nee, dat zullen degenen zijn die weinig tot niets hebben.
Ik vind dat een verschrikkelijk treurige gedachte.
Is dat een linkse gedachte?
Is dat een socialistische gedachte?
Is dat een communistische gedachte?
Of zou mijn bezorgdheid ook een christelijke component kunnen hebben?
Is het een christelijke gedachte om de zwakste schouders de zwaarste lasten te laten dragen?
DQ
.
Wie zullen de klappen moeten opvangen die het gevolg zijn van het hebzuchtig en egoïstisch graaien?
Voorspelling:
Dat zullen niet degenen zijn die de oorzaak van de problemen zijn.
Dat zullen niet degenen zijn die niets van de bezuinigingen zullen merken.
Dat zullen niet degenen zijn die allerlei bezuinigingsvoorstellen doen.
Nee, dat zullen degenen zijn die weinig tot niets hebben.
Ik vind dat een verschrikkelijk treurige gedachte.
Is dat een linkse gedachte?
Is dat een socialistische gedachte?
Is dat een communistische gedachte?
Of zou mijn bezorgdheid ook een christelijke component kunnen hebben?
Is het een christelijke gedachte om de zwakste schouders de zwaarste lasten te laten dragen?
DQ
.
Liefde en haat
Er zijn zo van die uitspraken die mensen aan het denken kunnen zetten.
In zo'n geval kan een uitwerking van gedachten daarover soms teveel zijn.
De lezer moet zijn gedachten er zelf maar over vormen.
Gisteren kwam ik een uitspraak tegen van de voormalige jeugdbendeleider Nicky Cruz.
Terugkijkend op de afschuwelijke thuissituatie waaruit hij vandaan komt zei hij:
"Ik heb liefde leren haten".
Denk hier eens over na.
Het zou naar mijn idee veel narigheden die we elkander aandoen kunnen verklaren.
DQ
.
In zo'n geval kan een uitwerking van gedachten daarover soms teveel zijn.
De lezer moet zijn gedachten er zelf maar over vormen.
Gisteren kwam ik een uitspraak tegen van de voormalige jeugdbendeleider Nicky Cruz.
Terugkijkend op de afschuwelijke thuissituatie waaruit hij vandaan komt zei hij:
"Ik heb liefde leren haten".
Denk hier eens over na.
Het zou naar mijn idee veel narigheden die we elkander aandoen kunnen verklaren.
DQ
.
dinsdag 30 maart 2010
Waar ben ik?
Ik ben er een tijdje niet geweest.
Dat komt door een griepachtige verkoudheid die heel erg gek op me is.
Dat moet wel, anders was hij/zij allang vertrokken.
Verschijnselen zijn, naast hoesten, vermoeidheid en spierpijn.
Deze verschijnselen maken het bespelen van het toetsenbord niet erg aangenaam.
Vandaar dus en tot later,
DQ
.
Dat komt door een griepachtige verkoudheid die heel erg gek op me is.
Dat moet wel, anders was hij/zij allang vertrokken.
Verschijnselen zijn, naast hoesten, vermoeidheid en spierpijn.
Deze verschijnselen maken het bespelen van het toetsenbord niet erg aangenaam.
Vandaar dus en tot later,
DQ
.
donderdag 25 maart 2010
Karakter
Laatst was ik ergens op visite.
Het was een gemêleerd gezelschap met o.a. meerdere gelovige christenen.
Een van de aanwezigen, een oudere vrouw, vertelde dat zij weinig narigheden in haar leven had gekend.
Een opmerkelijke opmerking.
Opmerkelijk omdat het niet waar was maar kennelijk wel als zodanig werd beleefd.
Ik weet dat het niet waar was want ik ken de omstandigheden vrij goed.
Toch werd er niet gelogen.
De vrouw had echt en oprecht dat gevoel.
Hoe moet je dat nu duiden?
Is de desbetreffende vrouw onverschillig en/of ongevoelig?
Dat is niet het geval want het is best een goed mens.
Zij zal voor iedereen in gebed gaan als dat nodig is.
In ieder geval voelt zij het leven anders aan dan haar familie, waarvan ook meerderen aanwezig waren.
Daarom is het ook een pijnlijke opmerking.
Want, zoals dat in elke familie het geval is, was hier in het verleden ook veel gebeurd.
En er gebeuren nog steeds verdrietige zaken.
Godsvertrouwen is mooi, geeft rust, maar mag je niet minder gevoelig maken.
Ik denk ook niet dat dit het geval is.
Ik denk eerder dat het te maken heeft met het karakter.
Iets waar ik al veel vaker over schreef.
Karakter laat je op een bepaalde manier naar de wereld kijken en die beleven.
Karakter kan iets verklaren maar mag je nooit excuseren.
Dat zou te gemakkelijk zijn.
Er is ook nog zoiets als eigen verantwoordelijkheid en eigen keuzes die je in het leven maakt.
Ook op mijn weblog heb ik mensen ontmoet met dusdanige andere instellingen (karakters) dan ik dat diepgaande gesprekken in feite onmogelijk zijn.
Let op, ik heb het niet over beter of slechter.
Nee, anders.
Daar zou over te praten moeten kunnen zijn maar ik heb gemerkt dat dit maar zeer zelden mogelijk is.
Jammer.
Het zou je mogelijk dichter bij elkaar kunnen brengen omdat begrip de scherpe kantjes kan afronden.
DQ
.
Het was een gemêleerd gezelschap met o.a. meerdere gelovige christenen.
Een van de aanwezigen, een oudere vrouw, vertelde dat zij weinig narigheden in haar leven had gekend.
Een opmerkelijke opmerking.
Opmerkelijk omdat het niet waar was maar kennelijk wel als zodanig werd beleefd.
Ik weet dat het niet waar was want ik ken de omstandigheden vrij goed.
Toch werd er niet gelogen.
De vrouw had echt en oprecht dat gevoel.
Hoe moet je dat nu duiden?
Is de desbetreffende vrouw onverschillig en/of ongevoelig?
Dat is niet het geval want het is best een goed mens.
Zij zal voor iedereen in gebed gaan als dat nodig is.
In ieder geval voelt zij het leven anders aan dan haar familie, waarvan ook meerderen aanwezig waren.
Daarom is het ook een pijnlijke opmerking.
Want, zoals dat in elke familie het geval is, was hier in het verleden ook veel gebeurd.
En er gebeuren nog steeds verdrietige zaken.
Godsvertrouwen is mooi, geeft rust, maar mag je niet minder gevoelig maken.
Ik denk ook niet dat dit het geval is.
Ik denk eerder dat het te maken heeft met het karakter.
Iets waar ik al veel vaker over schreef.
Karakter laat je op een bepaalde manier naar de wereld kijken en die beleven.
Karakter kan iets verklaren maar mag je nooit excuseren.
Dat zou te gemakkelijk zijn.
Er is ook nog zoiets als eigen verantwoordelijkheid en eigen keuzes die je in het leven maakt.
Ook op mijn weblog heb ik mensen ontmoet met dusdanige andere instellingen (karakters) dan ik dat diepgaande gesprekken in feite onmogelijk zijn.
Let op, ik heb het niet over beter of slechter.
Nee, anders.
Daar zou over te praten moeten kunnen zijn maar ik heb gemerkt dat dit maar zeer zelden mogelijk is.
Jammer.
Het zou je mogelijk dichter bij elkaar kunnen brengen omdat begrip de scherpe kantjes kan afronden.
DQ
.
maandag 22 maart 2010
Agnost
Van de pas overleden politicus Hans van Mierlo las ik de volgende uitspraak:
"Ik ben agnost maar doe er niets aan".
Een humoristische uitspraak maar een die je ook aan het denken kan zetten.
Kan je agnost zijn uit eigen keuze?
Kan je atheïst zijn uit eigen keuze?
Kan je gelovig zijn uit eigen keuze?
Kan je onverschillig of ongeïnteresseerd zijn uit eigen keuze?
Heeft dat wat je bent niet veel meer met eigen instelling en karakter te maken?
Vragen waar ik al geruime tijd mee bezig ben.
Er zijn immers ook agnosten (in het kort mensen die zeggen dat je niet kunt WETEN of er een God bestaat) die helemaal niet ongelukkig zouden zijn met Zijn bestaan maar zonder het bewijs van dat bestaan niet kunnen geloven.
Ik kan goed met ze meevoelen.
DQ
.
"Ik ben agnost maar doe er niets aan".
Een humoristische uitspraak maar een die je ook aan het denken kan zetten.
Kan je agnost zijn uit eigen keuze?
Kan je atheïst zijn uit eigen keuze?
Kan je gelovig zijn uit eigen keuze?
Kan je onverschillig of ongeïnteresseerd zijn uit eigen keuze?
Heeft dat wat je bent niet veel meer met eigen instelling en karakter te maken?
Vragen waar ik al geruime tijd mee bezig ben.
Er zijn immers ook agnosten (in het kort mensen die zeggen dat je niet kunt WETEN of er een God bestaat) die helemaal niet ongelukkig zouden zijn met Zijn bestaan maar zonder het bewijs van dat bestaan niet kunnen geloven.
Ik kan goed met ze meevoelen.
DQ
.
zondag 21 maart 2010
Brief aan en van Andries Knevel
Beste Andries.
De aanleiding van mijn schrijven is het volgende.
Onder het hoofdje Knevel van 'Uitdaging' nr 364 schreef je een stukje over het wel willen geloven maar niet kunnen.
Nu is dat iets dat me al jaren bezig houdt.
En het is tevens iets dat christenen kennelijk niet begrijpen.
Ik lees er nooit over, ik hoor er nooit over en gelovigen die ik spreek weten er geen raad mee.
De opmerking: "Men hoeft alleen maar Christus aan te nemen en men is gered" is iets dat al jaren wordt gezegd maar hoe kan men iets aannemen waarvan men niet zeker weet dat het bestaat?
Kortom......, hoe krijgt men die zekerheid?
Je zegt in je artikeltje dat je je moedeloos en machteloos voelt bij de vraag van de zoekers.
Dat begrijp ik en ik verwacht ook geen overtuigend antwoord van je.
Je bent echter in de positie om een programma te wijden aan dit, denk ik, belangrijke onderwerp.
Ik denk ook dat je voldoende medewerkers hebt bij de E.O. die research kunnen doen.
Zou het maken van zo'n programma een idee kunnen zijn?
Hartelijke groet,
Johan
========================
Beste Johan,
Dank voor het mailtje dat ik via ‘Uitdaging’ kreeg.
Ik heb meer reacties gekregen op deze column, overigens wel begrijpende reacties.
Er zijn meer mensen, kennelijk, die in hun omgeving mensen kennen die wel zouden willen geloven, maar het gewoon niet kunnen.
In mijn achterhoofd ben ik bezig met een (radio) programma hierover.
Het is nog te vroeg om daarover te schrijven, maar weet dat het mijn aandacht heeft.
Met hartelijke groet,
Andries Knevel
De aanleiding van mijn schrijven is het volgende.
Onder het hoofdje Knevel van 'Uitdaging' nr 364 schreef je een stukje over het wel willen geloven maar niet kunnen.
Nu is dat iets dat me al jaren bezig houdt.
En het is tevens iets dat christenen kennelijk niet begrijpen.
Ik lees er nooit over, ik hoor er nooit over en gelovigen die ik spreek weten er geen raad mee.
De opmerking: "Men hoeft alleen maar Christus aan te nemen en men is gered" is iets dat al jaren wordt gezegd maar hoe kan men iets aannemen waarvan men niet zeker weet dat het bestaat?
Kortom......, hoe krijgt men die zekerheid?
Je zegt in je artikeltje dat je je moedeloos en machteloos voelt bij de vraag van de zoekers.
Dat begrijp ik en ik verwacht ook geen overtuigend antwoord van je.
Je bent echter in de positie om een programma te wijden aan dit, denk ik, belangrijke onderwerp.
Ik denk ook dat je voldoende medewerkers hebt bij de E.O. die research kunnen doen.
Zou het maken van zo'n programma een idee kunnen zijn?
Hartelijke groet,
Johan
========================
Beste Johan,
Dank voor het mailtje dat ik via ‘Uitdaging’ kreeg.
Ik heb meer reacties gekregen op deze column, overigens wel begrijpende reacties.
Er zijn meer mensen, kennelijk, die in hun omgeving mensen kennen die wel zouden willen geloven, maar het gewoon niet kunnen.
In mijn achterhoofd ben ik bezig met een (radio) programma hierover.
Het is nog te vroeg om daarover te schrijven, maar weet dat het mijn aandacht heeft.
Met hartelijke groet,
Andries Knevel
zaterdag 20 maart 2010
Laat de kinderkens tot mij komen....
Laat de kinderkens tot mij komen en verhindert ze het hen niet.
Een lievelings Bijbeltekst van mijn moeder.
Mijn weblog ben ik gestart met als enige bedoeling dat het me wel leuk leek om zo af en toe wat te schrijven.
Het blijkt echter ook voor mezelf een leerzaam proces.
Zo langzamerhand tekent zich af dat wat mij kennelijk het meest bezig houdt.
Dat blijkt het thema LIEFDE te zijn.
Niet de liefde tussen geliefden maar de liefde als antwoord op vele problemen.
Niet slechts als antwoord maar ook als oplossing en voorkoming van problemen.
Degenen van wie ik LIEFDE het meest verwacht, hoort te verwachten naar mijn idee, zijn christenen.
Zij zijn toch christen omdat ze geloven in iemand die uit liefde voor hen persoonlijk is gestorven?
Ik had er beter niet aan kunnen beginnen.
Wat een liefdeloosheid kom je tegen.
Je ziet het overal.
Je ziet het in de kerk.
Je ziet het in de politiek.
Waar niet?
Balkenende, christen en fatsoensrakker, die beloftes aan het Nederlandse volk gewoon naast zich neerlegt.
Van Middelkoop, christen, die hetzelfde doet.
Hoe passen ze hun geweten aan?
Of is christelijke liefde niet belangrijk genoeg voor hen?
Bestaan er christelijke oorlogen?
Je ziet dat ik het begrip LIEFDE heel ruim neem.
En ik ben me er van bewust dat het een dusdanig moeilijk begrip is dat ik ook geregeld faal.
Ondanks dat vind ik dat ik er over mag, en zelfs moet, schrijven.
De onderstaande brief kreeg ik toegestuurd en mag ik plaatsen.
Ik heb er over nagedacht of ik dat zou moeten doen.
Ook of ik de naam van de kerkgemeenschap zou moeten noemen.
Ik heb besloten om het toch te doen.
Bedenk daar bij dat het gebeuren niet exemplarisch is voor dit kerkgenootschap.
Ik ken ook hele goede gemeenschappen.
Wel is het, helaas, exemplarisch voor vele christenen.
Als LIEFDE centraal staat, staat ook begrip voor de ander centraal.
DQ
============================
Hoi Johan,
Ik zal je nog wat vertellen,
Ik heb je wel eens geschreven dat ik sinds een jaar regelmatig naar een Baptistenkerk ging, ik dacht lekker dicht in de buurt.
Vijf minuutjes lopen i.p.v. altijd maar reizen, omdat er bij ons in de buurt niet veel meer aan kerk is overgebleven.
De preken daar spraken me wel aan, maar vanaf het begin aan al voelde ik me daar een vreemdeling.
Ik dacht niet zo gauw de moed opgeven, en eens beleven hoe baptisten zijn.
(Al die stomme namen, hervormd/pinkster/hervormd en weet ik wat er allemaal nog bestaat, ik heb het licht gezien, en heb zelf de liefde van Christus ervaren en ook wel door wat andere Christenen, maar voor mij hoeft dat allemaal niet zo gescheiden en dan elke kerk ook nog eens met z’n eigen wetten, kijk wat er nu in de katholieke branche gebeurt terwijl we allemaal mensen zijn met fouten, gebreken, zonden).
Met div. mensen wel wat leuke contacten gekregen, maar het overgrote gedeelte was een vastgeroeste kliek, die vanaf de wieg al baptist zijn.
Je weet mijn zoon is een autistische jongen die zich niet zo kan concentreren op een preek of gezang.
Al jaar en dag neem ik al wat voor hem mee tijdens de dienst, heel vroeger ging ie kleuren en tekenen achter in de kerk, later werd het z’n spelcomputertje, en de laatste paar jaar is ie gek op het lezen van Donald Duck strips.
Dus tijdens de dienst, je hoort 'm niet, is ie altijd helemaal verdiept in z’n stripboek, tijdens het bidden kijkt ie wel eens om zich heen, of kijkt wel eens naar hele overdreven mensen, en zegt daar dan wel eens wat van, in de trend van, wat doet of kijkt u raar of zoiets in die trend, maar over het algemeen is ie in z’n eigen wereld.
Ik voelde al vaak, de vaste kern voelt zich heel wat, de rest durft nooit zo voor z’n mening uit te komen.
Net een religieus gevangenisje, of een kerk die wordt geregeerd door farizeeën en schriftgeleerden.
Een boom zonder vrucht.
Maar goed, ik ging vooral voor de preek en heb geluisterd en geobserveerd.
In het begin werd ons gevraagd of we wel zeker geloofden en dat we dat voor heel de kerk staand moesten belijden, ik ben niet zo bang, dus ik zei, oké, maar vond het wel een beetje vreemd.
Tot ca. een maand geleden, vroeg een oudste (of hoe je ook iemand noemt, een soort hulp in de kerk) mag ik even met je spreken, ik had al vaak gemerkt dat die vent zich groen en geel aan ons ergerde, ik zat daar altijd gewoon relaxed in de kerk te luisteren en mijn zoon las z’n stripboek, soms nam ie z’n vriendje mee, ook die las dan een stripboek want dat is ook een soort van autist.
Hij zei, ik wil u namens wat mensen in de kerk zeggen dat jullie een stoorzender zijn.
Uw zoon zit naar mensen te kijken als ze zitten te bidden en hij gedraagt zich niet geïnteresseerd, ik zei, ik heb aan de mensen om me heen verteld dat hij een ander mens is, uiterlijk zie je het niet maar hij is verstandelijk gehandicapt en autistisch.
Of we voortaan boven konden gaan zitten, dan had niemand last van ons.
Ik wist niet wat ik hoorde, ik stond helemaal paf, dit had ik nog nooit meegemaakt, ik zei, laat maar, we zullen jullie niet meer tot last zijn, en boven alleen gaan wij niet zitten, dan kan ik wel een dienst op de tv zien.
Daar stoort zich ook niemand aan ons.
Ik heb die vent daar flink de waarheid gezegd, dat ie het evangelie van Jezus niet goed begrepen had, en dat Jezus met hoeren en tollenaars at en op aarde was gekomen vooral voor zondaren, zieken, armen etc. etc.
Ik heb ook een e-mail in die trend gestuurd, en div. mensen die ons ineens niet meer in de kerk zagen zitten en die ik weer tegen kwam heb ik openlijk gezegd dat ik me niet meer welkom voelde,
De meeste waren geschokt: "Tja wat een liefde he".
Nu ga ik zo af en toe eens naar de kerkdienst in het verpleeghuis waar m’n oma zit, en wat een liefde is daar.
Die mensen kunnen niets meer, dus daar tref je geen hoogmoed, en een dominee die vol liefde is voor deze mensen en m’n zoon, zodat m’n zoon ook veel vrolijker reageert.
Je verhaal op je log maak ik dus ook in de praktijk mee,
N.
.
Een lievelings Bijbeltekst van mijn moeder.
Mijn weblog ben ik gestart met als enige bedoeling dat het me wel leuk leek om zo af en toe wat te schrijven.
Het blijkt echter ook voor mezelf een leerzaam proces.
Zo langzamerhand tekent zich af dat wat mij kennelijk het meest bezig houdt.
Dat blijkt het thema LIEFDE te zijn.
Niet de liefde tussen geliefden maar de liefde als antwoord op vele problemen.
Niet slechts als antwoord maar ook als oplossing en voorkoming van problemen.
Degenen van wie ik LIEFDE het meest verwacht, hoort te verwachten naar mijn idee, zijn christenen.
Zij zijn toch christen omdat ze geloven in iemand die uit liefde voor hen persoonlijk is gestorven?
Ik had er beter niet aan kunnen beginnen.
Wat een liefdeloosheid kom je tegen.
Je ziet het overal.
Je ziet het in de kerk.
Je ziet het in de politiek.
Waar niet?
Balkenende, christen en fatsoensrakker, die beloftes aan het Nederlandse volk gewoon naast zich neerlegt.
Van Middelkoop, christen, die hetzelfde doet.
Hoe passen ze hun geweten aan?
Of is christelijke liefde niet belangrijk genoeg voor hen?
Bestaan er christelijke oorlogen?
Je ziet dat ik het begrip LIEFDE heel ruim neem.
En ik ben me er van bewust dat het een dusdanig moeilijk begrip is dat ik ook geregeld faal.
Ondanks dat vind ik dat ik er over mag, en zelfs moet, schrijven.
De onderstaande brief kreeg ik toegestuurd en mag ik plaatsen.
Ik heb er over nagedacht of ik dat zou moeten doen.
Ook of ik de naam van de kerkgemeenschap zou moeten noemen.
Ik heb besloten om het toch te doen.
Bedenk daar bij dat het gebeuren niet exemplarisch is voor dit kerkgenootschap.
Ik ken ook hele goede gemeenschappen.
Wel is het, helaas, exemplarisch voor vele christenen.
Als LIEFDE centraal staat, staat ook begrip voor de ander centraal.
DQ
============================
Hoi Johan,
Ik zal je nog wat vertellen,
Ik heb je wel eens geschreven dat ik sinds een jaar regelmatig naar een Baptistenkerk ging, ik dacht lekker dicht in de buurt.
Vijf minuutjes lopen i.p.v. altijd maar reizen, omdat er bij ons in de buurt niet veel meer aan kerk is overgebleven.
De preken daar spraken me wel aan, maar vanaf het begin aan al voelde ik me daar een vreemdeling.
Ik dacht niet zo gauw de moed opgeven, en eens beleven hoe baptisten zijn.
(Al die stomme namen, hervormd/pinkster/hervormd en weet ik wat er allemaal nog bestaat, ik heb het licht gezien, en heb zelf de liefde van Christus ervaren en ook wel door wat andere Christenen, maar voor mij hoeft dat allemaal niet zo gescheiden en dan elke kerk ook nog eens met z’n eigen wetten, kijk wat er nu in de katholieke branche gebeurt terwijl we allemaal mensen zijn met fouten, gebreken, zonden).
Met div. mensen wel wat leuke contacten gekregen, maar het overgrote gedeelte was een vastgeroeste kliek, die vanaf de wieg al baptist zijn.
Je weet mijn zoon is een autistische jongen die zich niet zo kan concentreren op een preek of gezang.
Al jaar en dag neem ik al wat voor hem mee tijdens de dienst, heel vroeger ging ie kleuren en tekenen achter in de kerk, later werd het z’n spelcomputertje, en de laatste paar jaar is ie gek op het lezen van Donald Duck strips.
Dus tijdens de dienst, je hoort 'm niet, is ie altijd helemaal verdiept in z’n stripboek, tijdens het bidden kijkt ie wel eens om zich heen, of kijkt wel eens naar hele overdreven mensen, en zegt daar dan wel eens wat van, in de trend van, wat doet of kijkt u raar of zoiets in die trend, maar over het algemeen is ie in z’n eigen wereld.
Ik voelde al vaak, de vaste kern voelt zich heel wat, de rest durft nooit zo voor z’n mening uit te komen.
Net een religieus gevangenisje, of een kerk die wordt geregeerd door farizeeën en schriftgeleerden.
Een boom zonder vrucht.
Maar goed, ik ging vooral voor de preek en heb geluisterd en geobserveerd.
In het begin werd ons gevraagd of we wel zeker geloofden en dat we dat voor heel de kerk staand moesten belijden, ik ben niet zo bang, dus ik zei, oké, maar vond het wel een beetje vreemd.
Tot ca. een maand geleden, vroeg een oudste (of hoe je ook iemand noemt, een soort hulp in de kerk) mag ik even met je spreken, ik had al vaak gemerkt dat die vent zich groen en geel aan ons ergerde, ik zat daar altijd gewoon relaxed in de kerk te luisteren en mijn zoon las z’n stripboek, soms nam ie z’n vriendje mee, ook die las dan een stripboek want dat is ook een soort van autist.
Hij zei, ik wil u namens wat mensen in de kerk zeggen dat jullie een stoorzender zijn.
Uw zoon zit naar mensen te kijken als ze zitten te bidden en hij gedraagt zich niet geïnteresseerd, ik zei, ik heb aan de mensen om me heen verteld dat hij een ander mens is, uiterlijk zie je het niet maar hij is verstandelijk gehandicapt en autistisch.
Of we voortaan boven konden gaan zitten, dan had niemand last van ons.
Ik wist niet wat ik hoorde, ik stond helemaal paf, dit had ik nog nooit meegemaakt, ik zei, laat maar, we zullen jullie niet meer tot last zijn, en boven alleen gaan wij niet zitten, dan kan ik wel een dienst op de tv zien.
Daar stoort zich ook niemand aan ons.
Ik heb die vent daar flink de waarheid gezegd, dat ie het evangelie van Jezus niet goed begrepen had, en dat Jezus met hoeren en tollenaars at en op aarde was gekomen vooral voor zondaren, zieken, armen etc. etc.
Ik heb ook een e-mail in die trend gestuurd, en div. mensen die ons ineens niet meer in de kerk zagen zitten en die ik weer tegen kwam heb ik openlijk gezegd dat ik me niet meer welkom voelde,
De meeste waren geschokt: "Tja wat een liefde he".
Nu ga ik zo af en toe eens naar de kerkdienst in het verpleeghuis waar m’n oma zit, en wat een liefde is daar.
Die mensen kunnen niets meer, dus daar tref je geen hoogmoed, en een dominee die vol liefde is voor deze mensen en m’n zoon, zodat m’n zoon ook veel vrolijker reageert.
Je verhaal op je log maak ik dus ook in de praktijk mee,
N.
.
Ik klaag nooit
Omdat ik nooit klaag, geen klagend type ben maar wel lijd aan zware verkoudheid, met als o.a. de kenmerken:
Koorts, zere spieren, zere borst, koppijn, niezen, hoesten en het gebruik van anderhalve rol wc papier als vervanging van zakdoekjes kon ik slechts de telefonische vraag van mijn dochter:
"Hoe gaat het er mee?" beantwoorden met de dooddoener:
"Ik voel me zoals je je voelt als je je voelt zoals ik me voel".
Een tamelijk briljante opmerking voor iemand die vreselijk lijdt, maar nooit klaagt, aan:
Koorts, zere spieren, zere borst, koppijn, niezen, hoesten en het gebruik van anderhalve rol wc papier als vervanging van zakdoekjes.
DQ
.
Koorts, zere spieren, zere borst, koppijn, niezen, hoesten en het gebruik van anderhalve rol wc papier als vervanging van zakdoekjes kon ik slechts de telefonische vraag van mijn dochter:
"Hoe gaat het er mee?" beantwoorden met de dooddoener:
"Ik voel me zoals je je voelt als je je voelt zoals ik me voel".
Een tamelijk briljante opmerking voor iemand die vreselijk lijdt, maar nooit klaagt, aan:
Koorts, zere spieren, zere borst, koppijn, niezen, hoesten en het gebruik van anderhalve rol wc papier als vervanging van zakdoekjes.
DQ
.
donderdag 18 maart 2010
Aanvulling vorig bericht.
De computer had ik reeds afgesloten toen ik, al paracetamollend, tot de conclusie kwam dat het vorige bericht enige aanvulling behoeft.
Graag wil ik melden dat ik meerdere bemoedigende mailtjes heb gekregen en gesprekken heb gehad ná die negatieve belevenis.
Het is fijn te constateren dat ik in ieder geval door hen wel werd begrepen.
DQ
.
Graag wil ik melden dat ik meerdere bemoedigende mailtjes heb gekregen en gesprekken heb gehad ná die negatieve belevenis.
Het is fijn te constateren dat ik in ieder geval door hen wel werd begrepen.
DQ
.
Weblog, vliegen, reageren en hoesten
Ik kreeg een mailtje van iemand die veronderstelde dat ik minder op mijn weblog schreef wegens een pijnlijke reactie die ik van een christen kreeg.
Nu is dat niet de hoofdreden, die ligt in de privé sfeer, maar wel is het zo dat hoe meer ik er over nadenk, hoe meer ik tot de overtuiging kom dat het zeker een rol speelt.
Het is n.l. zo dat de onsympathieke reactie precies paste in het beeld dat ik van sommige christenen heb.
Gelukkig past het beeld niet op de meerderheid van de christenen.
Nee, gelukkig niet.
Toch versterkt het, of ik wil of niet, de mening die ik al had.
Ik heb geen zin om verder op de bijzonderheden van de bedoelde reactie in te gaan.
Dat is ook niet nodig want de geinteresseerde lezer is op de hoogte van de hoed en de rand.
Maar ik blijf met het raadsel zitten hoe het mogelijk is dat iemand die zich een evangeliserende rol aanmatigt de kracht hiervan zomaar door eigen opstelling onderuit kan halen.
Het is niet zo dat ik het de desbetreffende figuur kwalijk blijf nemen.
Nee, het is alleen zo dat ik er geen bal van begrijp.
Liefdeloosheid hoort niet bij een christen.
Althans, zo begrijp ik het christendom.
Ik kwam moe bij de kinderen in Italië vandaan.
Een moeheid waarvan de oorzaak niet echt aan te wijzen was.
Zo druk was het daar niet.
Drie weken slecht weer zorgt er wel voor dat je thuis blijft.
Wel is het natuurlijk zo dat je gemakkelijker moe wordt met drie kleine kinderen om je heen dan wanneer je thuis rustig op de bank zit, je eigen leventje te leiden.
De boosdoener meldde zich gister in de vorm van een zere keel en hevige niesbuien.
Bij mij de gebruikelijke voorbode van een stevige verkoudheid.
Zo zit ik dan op deze heerlijke lentedag bibberend naast een stomende kachel met een deken op me heen gewikkeld op de bank.
Paracetamol als grote vriend.
Zielig, he?
De reacties op mijn weblog heb ik inmiddels beantwoord.
Degene die reageerde op Glorieklokken enz. heb ik mogelijk een tip kunnen geven.
Hoop dat de desbetreffende mevrouw dat op tijd zal zien.
Nu ga ik me even lekker terugtrekken en gezellig corresponderen met mijn hoofdpijn.
O ja, op mijn youtube kanaal heb ik enkele recente Italië filmpjes gezet.
Mogelijk komen er nog meer.
Voor de luchtvaartliefhebber plaatste ik ook een filmpje.
Bij nadering van Schiphol laat een hevige wind de vleugels behoorlijk op en neer gaan.
DQ
woensdag 17 maart 2010
Sebo
Voor allen die op de hoogte willen zijn van de laatste ontwikkelingen rond Sebo het volgende:
Vanmiddag, woensdag 17 maart, is hij weer thuis gekomen.
Na een zware hartoperatie en het implanteren van een pacemaker.
De laatste handeling was onvoorzien en pijnlijk.
Hij moet nu aan dat vreemde ding in zijn lichaam gaan wennen.
Uiteraard is hij nog zwak en vermoeid.
Maar de oude Sebo zal vernieuwd weer terug keren en ongetwijfeld verslag van alles gaan doen op zijn weblog.
DQ
Abonneren op:
Posts (Atom)
