In Nederland waren de jaren 2006 en 2007
de warmste jaren
sinds het begin van de metingen.
.
de warmste jaren
sinds het begin van de metingen.
.
Hoi allemaal
Een groet van mij, Emanuele, uit het verre Italië. Veel plezier op de weblog van mijn opa.
dinsdag 19 februari 2008
Pracht en Praal
Klik op foto voor vergroting.Zo weer een boek.
Of eigenlijk, twee.
Ik kon het weer niet laten een boekwinkel binnen te stappen.
Ging boekloos naar binnen en kwam onboekloos naar buiten.
Bezweken voor een boek over de Andalusische Moorse architectuur.
Nou was ik al veel eerder bezweken voor deze architectuur.
Een onvoorstelbare verfijnde schoonheid.
Het kan heel fragiel ogen maar overleeft inmiddels de eeuwen.
Nog steeds worden tegels met Moorse motieven in en rond de huizen gebruikt.
Prachtig.
Het lijkt me mooi om dat hier buiten te hebben.
Het boek Moorish Architecture nodigt uit tot het bekijken van de vele foto's en tekeningen .
Soms krijg ik het gevoel dat ik papier en potlood te voorschijn moet halen om na te gaan tekenen.
Het echte fijne werk is bijna onmogelijk om op papier te krijgen maar de sfeer is waarschijnlijk wel te pakken.
Het tweede boek is een pocket en heet:
Een huis in Italië.
De lezer van het log kan inmiddels weten dat ik erg veel bewondering heb voor mensen die hun droom of ideaal naleven en zich in het ongewisse durven storten.
Ik heb het nooit gedaan.
Uiteraard kan ik allemaal redenen bedenken waarom ik het niet heb gedaan, werk, familie enz.
Maar de werkelijke reden is natuurlijk dat ik de betrekkelijke veiligheid van mijn leventje niet los durfde te laten.
Te laf dus.
Maar daarom heb ik des te meer respect voor mensen die het wel hebben aangedurfd.
Enfin, de dikke Frankrijk Omnibus heb ik, gelukkig, ook nog niet uit en dat heeft het gemeen met de vele nog te lezen andere boeken.
Het wordt dus ernstig tijd dat iemand mij eindelijk dat tweede huis in Z-Spanje geeft zodat ik de rest van de boeken in de zon, onder het genot van een drankje, met aangenaam gezelschap om me heen, op mijn gemak kan uitlezen.
DQ
P.S.
Geven is niet noodzakelijk.
Voor altijd beschikbaar stellen is voldoende........
.
maandag 18 februari 2008
Sorry
Vandaag niet geblogd.
Heb erg veel last van mijn schouders.
Iets waar ik al jaren problemen mee heb.
De ene keer wat meer, de andere keer wat minder.
Door dat gedoe valt typen niet mee.
Zwaar werk, ben dus zo af en toe verplicht wat minder schrijf- of ander werk te doen.
DQ
.
Heb erg veel last van mijn schouders.
Iets waar ik al jaren problemen mee heb.
De ene keer wat meer, de andere keer wat minder.
Door dat gedoe valt typen niet mee.
Zwaar werk, ben dus zo af en toe verplicht wat minder schrijf- of ander werk te doen.
DQ
.
zondag 17 februari 2008
Bar (maar niet boos).
Ik heb gezocht naar de foto die bij onderstaand verhaaltje hoorde maar niet gevonden.Daarom maar een foto van een andere bar.
Van rechts naar links: Sebo, Ben en ik.
(Klip op foto voor vergroting)
.
zaterdag 16 februari 2008
"Para Hoy"
Na met het nodige gehijg de eerste hindernis, een sterk hellende straat, genomen te hebben komt het café in het zicht
De eerste indruk is niet erg gezellig.
Niets is er te vinden van die merkwaardige zinloze opsmuk uit onze café's,
Geen gedeukte nep muziekinstrumenten.
Geen schreeuwerige bier- of andere reclames.
Geen afgeschermde lampen die verboden worden dat te doen waar ze ooit voor ontworpen zijn n.l. licht geven.
Hier eerlijke, smakeloze TL buizen.
Die overigens zelden branden want de loeiende zon geeft behalve hitte ook voldoende licht.
Een licht waar de Andalusische zuidkust bekend om staat, Costa de la Luz -> Kust van het Licht.
Inderdaad, een zee van licht dat je doet snakken naar een zonnebril.
Een licht dat versterkt wordt door de witgekalkte huizen, een licht dat je, samen met de hitte, de barretjes indrijft.
De ruimte die ik binnentreed is niet meer dan een kantineachtig etablissement.
Rechts wat tafeltjes, links wat tafeltjes.
Helemaal links hangen wat oudere mannetjes onderuit te kijken naar een TV die enkele meters hoog aan de wand is bevestigd.
Het lijkt wel of er slechts drie vormen van ultiem TV kijkgenot bestaan en dat zijn, in voor mij volstrekt willekeurige volgorde, handbal, voetbal en natuurlijk het onverwoestbare stierenvechten.
Je moet wel in dit land, in deze cultuur, zijn opgegroeid om daar naar te kunnen kijken zonder onder de indruk te komen van de martel- en ondergang van dit prachtige beest.
Het geluidsnivo in deze bar valt mee.
Gebruikelijk is dat er in de barretjes meerdere TV's tegen elkaar in staan te blerren.
Uiteraard moet er dan één van de TV's luider worden gezet om die verstaanbaar te maken.
Om te voorkomen dat de andere TV de concurrentie verliest wordt daar vervolgens ook een tandje bij gezet.
Gelukkig staat er dan als compensatie nog een radio te scheidsrechteren.
Het valt niet mee om hier bovenuit te komen maar de Spanjaarden doen hun uiterste best.
Het merkwaardige is dat deze kakafonie van geluiden mede de prettige en ontspannen sfeer bepalen.
Daar is geen gedeukte, oud gemaakte, showtrompet voor nodig.
Hoogstens een paar flamenco posters en het onvermijdelijke Mariaprentje.
Sommige, meestal wat oudere, mannen trekken zich in de schaduw van de patio terug teneinde zich bezig te houden met een ander zeer geliefde vrijetijdsbesteding.
Het Dominospel.
Het wordt met fanatisme en deskundigheid gespeeld.
Ik kijk er met belangstelling naar.
Helaas is mijn Spaans niet toereikend genoeg om iets van de opmerkingen te kunnen volgen.
Dat is jammer, een verslag wordt kleurrijker als je niet alleen met je ogen kunt volgen wat er gebeurt.
Wel is duidelijk te zien dat men het zeer naar de zin heeft.
Wat wil je ook meer?
Zon, oude kameraden en een drankje.
Waarschijnlijk vooral het drankje.
En de hitte maakt dorstig.
Daarom zelf snel aangeschoven aan de bar voor een koud, heel koud, biertje.
De lege glazen worden, reeds voorgekoeld, uit de koelkast genomen.
Het goudbruine vocht heeft behalve smaak en kou, nog een prettige eigenschap.
De prijs.
Hier in het witte dorpje, vrij van toeristen, zijn de kosten de helft van dat wat in Nederland gebruikelijk is.
Ik neem nog een pilsje of zal ik een Tinto de Verano nemen?
Tinto de Verano, vrij vertaald: de rode kleur van de zomer, is een mix van rode wijn met een frisdrank, ijskoud gekoeld met vele ijsblokjes.
Heerlijk.
Dan nog één of meerdere Tapas er bij.
Tapas zijn kleine hartige hapjes.
Dat alles tezamen maakt een simpel bar bezoek tot een uitgesproken feest.
"Cupónes para hoy".
De kreet van een buitengewoon goede kennis en familielid van ons.
Een loten verkoper van de blindenorganisatie de ONCE die aangeeft de loten van vandaag beschikbaar te hebben.
Voor ons is de kreet synoniem geworden met Manolo de bar-baas.
Vandaar dat die voor ons de fiere naam "Para Hoy" draagt.
Mocht je ooit in Valverde del Camino komen, bezoek dan Manolo, "Para Hoy", Meson el Pasaje.
DQ
.
De eerste indruk is niet erg gezellig.
Niets is er te vinden van die merkwaardige zinloze opsmuk uit onze café's,
Geen gedeukte nep muziekinstrumenten.
Geen schreeuwerige bier- of andere reclames.
Geen afgeschermde lampen die verboden worden dat te doen waar ze ooit voor ontworpen zijn n.l. licht geven.
Hier eerlijke, smakeloze TL buizen.
Die overigens zelden branden want de loeiende zon geeft behalve hitte ook voldoende licht.
Een licht waar de Andalusische zuidkust bekend om staat, Costa de la Luz -> Kust van het Licht.
Inderdaad, een zee van licht dat je doet snakken naar een zonnebril.
Een licht dat versterkt wordt door de witgekalkte huizen, een licht dat je, samen met de hitte, de barretjes indrijft.
De ruimte die ik binnentreed is niet meer dan een kantineachtig etablissement.
Rechts wat tafeltjes, links wat tafeltjes.
Helemaal links hangen wat oudere mannetjes onderuit te kijken naar een TV die enkele meters hoog aan de wand is bevestigd.
Het lijkt wel of er slechts drie vormen van ultiem TV kijkgenot bestaan en dat zijn, in voor mij volstrekt willekeurige volgorde, handbal, voetbal en natuurlijk het onverwoestbare stierenvechten.
Je moet wel in dit land, in deze cultuur, zijn opgegroeid om daar naar te kunnen kijken zonder onder de indruk te komen van de martel- en ondergang van dit prachtige beest.
Het geluidsnivo in deze bar valt mee.
Gebruikelijk is dat er in de barretjes meerdere TV's tegen elkaar in staan te blerren.
Uiteraard moet er dan één van de TV's luider worden gezet om die verstaanbaar te maken.
Om te voorkomen dat de andere TV de concurrentie verliest wordt daar vervolgens ook een tandje bij gezet.
Gelukkig staat er dan als compensatie nog een radio te scheidsrechteren.
Het valt niet mee om hier bovenuit te komen maar de Spanjaarden doen hun uiterste best.
Het merkwaardige is dat deze kakafonie van geluiden mede de prettige en ontspannen sfeer bepalen.
Daar is geen gedeukte, oud gemaakte, showtrompet voor nodig.
Hoogstens een paar flamenco posters en het onvermijdelijke Mariaprentje.
Sommige, meestal wat oudere, mannen trekken zich in de schaduw van de patio terug teneinde zich bezig te houden met een ander zeer geliefde vrijetijdsbesteding.
Het Dominospel.
Het wordt met fanatisme en deskundigheid gespeeld.
Ik kijk er met belangstelling naar.
Helaas is mijn Spaans niet toereikend genoeg om iets van de opmerkingen te kunnen volgen.
Dat is jammer, een verslag wordt kleurrijker als je niet alleen met je ogen kunt volgen wat er gebeurt.
Wel is duidelijk te zien dat men het zeer naar de zin heeft.
Wat wil je ook meer?
Zon, oude kameraden en een drankje.
Waarschijnlijk vooral het drankje.
En de hitte maakt dorstig.
Daarom zelf snel aangeschoven aan de bar voor een koud, heel koud, biertje.
De lege glazen worden, reeds voorgekoeld, uit de koelkast genomen.
Het goudbruine vocht heeft behalve smaak en kou, nog een prettige eigenschap.
De prijs.
Hier in het witte dorpje, vrij van toeristen, zijn de kosten de helft van dat wat in Nederland gebruikelijk is.
Ik neem nog een pilsje of zal ik een Tinto de Verano nemen?
Tinto de Verano, vrij vertaald: de rode kleur van de zomer, is een mix van rode wijn met een frisdrank, ijskoud gekoeld met vele ijsblokjes.
Heerlijk.
Dan nog één of meerdere Tapas er bij.
Tapas zijn kleine hartige hapjes.
Dat alles tezamen maakt een simpel bar bezoek tot een uitgesproken feest.
"Cupónes para hoy".
De kreet van een buitengewoon goede kennis en familielid van ons.
Een loten verkoper van de blindenorganisatie de ONCE die aangeeft de loten van vandaag beschikbaar te hebben.
Voor ons is de kreet synoniem geworden met Manolo de bar-baas.
Vandaar dat die voor ons de fiere naam "Para Hoy" draagt.
Mocht je ooit in Valverde del Camino komen, bezoek dan Manolo, "Para Hoy", Meson el Pasaje.
DQ
.
Niets bijzonders
Vandaag, zaterdag, prachtig weer.
Wel koud.
Steeds kouder.
Vanmorgen 0.5 graden en nu 0.2.
Jammer om binnen te blijven dus eerst straks maar het hondje van Marijke uitlaten.
De laatste tijd ben ik wat dat betreft steeds de klos.
Daarna naar Appie om brood te bekomen en het daarop volgende bezoek aan de markt dient om dit brood met vis te kunnen beleggen.
Op de achtergrond spreekt de Internetradio.
Wat is dat een mooi ding.
Of je nou even naar Z-Afrika, Nieuw Zeeland, Japan of Canada wilt luisteren, maakt niks uit.
Het komt in goede kwaliteit de luidspreker uit zetten.
En het mooie is dat de PC niet aan hoeft te staan.
Alles gaat draadloos via de wifi router.
Vanmorgen een uitgebreid telefonisch gesprek met Italië gehad.
Alles goed daar.
Het weer is iets minder fraai dan hier maar wel warmer.
Eveneens kontakt gehad met Z-Spanje.
Belachelijk en oneerlijk warm daar.
Mocht iemand van mijn lezers kennissen hebben in het buitenland dan raad ik haar/hem VoipBuster aan.
Bijzonderheden van dit proramma zijn makkelijk op Internet te vinden.
Het bevalt heel goed.
Na storting van €10 plus wat transactiekosten kan je vervolgens 4 maanden gratis zeer veel landen bellen.
Daarna kan je het overgebleven geld opmaken alvorens je opnieuw bijstort.
Binnen Nederland zijn er eveneens geen kosten.
Wij maken er heel veel gebruik van.
Ik ga de beentjes buitenboord zetten.
Het is practisch windstil en dat is prettig want het weer komt uit het koude oosten.
DQ
.
Wel koud.
Steeds kouder.
Vanmorgen 0.5 graden en nu 0.2.
Jammer om binnen te blijven dus eerst straks maar het hondje van Marijke uitlaten.
De laatste tijd ben ik wat dat betreft steeds de klos.
Daarna naar Appie om brood te bekomen en het daarop volgende bezoek aan de markt dient om dit brood met vis te kunnen beleggen.
Op de achtergrond spreekt de Internetradio.
Wat is dat een mooi ding.
Of je nou even naar Z-Afrika, Nieuw Zeeland, Japan of Canada wilt luisteren, maakt niks uit.
Het komt in goede kwaliteit de luidspreker uit zetten.
En het mooie is dat de PC niet aan hoeft te staan.
Alles gaat draadloos via de wifi router.
Vanmorgen een uitgebreid telefonisch gesprek met Italië gehad.
Alles goed daar.
Het weer is iets minder fraai dan hier maar wel warmer.
Eveneens kontakt gehad met Z-Spanje.
Belachelijk en oneerlijk warm daar.
Mocht iemand van mijn lezers kennissen hebben in het buitenland dan raad ik haar/hem VoipBuster aan.
Bijzonderheden van dit proramma zijn makkelijk op Internet te vinden.
Het bevalt heel goed.
Na storting van €10 plus wat transactiekosten kan je vervolgens 4 maanden gratis zeer veel landen bellen.
Daarna kan je het overgebleven geld opmaken alvorens je opnieuw bijstort.
Binnen Nederland zijn er eveneens geen kosten.
Wij maken er heel veel gebruik van.
Ik ga de beentjes buitenboord zetten.
Het is practisch windstil en dat is prettig want het weer komt uit het koude oosten.
DQ
.
Christelijk geloof
De afgelopen decennia werd het christelijk geloof – althans in Nederland – het geloof van een minderheid. Sociologen en theologen dachten dat dit het einde zou betekenen van de religie. Het omgekeerde is het geval.
KLIK HIER voor de rest van het zeer interessante artikel
.
KLIK HIER voor de rest van het zeer interessante artikel
.
vrijdag 15 februari 2008
Weblog-inactiviteit
Zo, na twee dagen weblog-inactiviteit ben ik er weer.
Woensdag zijn we naar Utrecht geweest om de verjaardag van Mick, onze kleinzoon, te vieren.
Met 3 jaar ben je al een hele kerel.
Het was een leuke dag.
's Morgens om 8 uur weg en 's avonds rond 8 uur weer terug.
De PC heb ik daarna niet meer aangedaan.
Gister eveneens amper de PC aangehad.
De laatste tijd heb ik niet zoveel puf om achter het apparaat te kruipen.
Dat heeft denk ik toch te maken met een latent aanwezige verkoudheid die geregeld tegen me zegt, ha ha, ik ben er nog.
Dus beperk ik me maar tot lezen.
Op zich is dat echter geen beperking want de boeken die ik onderhanden heb geven me een feestelijk en prettig gevoel.
De Frankrijk Omnibus van Peter Mayle is een heerlijk zonnig leesfeest.
Die man kan schrijven, zeg.
Fantastisch.
Ook heb ik Ik heb te weinig geloof om atheïst te zijn weer opgepakt.
Dat moest ik enige dagen laten rusten omdat het geen makkelijk boek is en de hersens in redelijk conditie moeten zijn om het te volgen.
Maar, tsjonge, wat interessant.
Ik weet dat er kritiek is op het boek.
Dat is niet erg, je hoeft het niet met alles eens te zijn.
Maar de benadering van geloof en atheïsme door de schrijvers vind ik de moeite waard.
Ennnnn, omdat ik even geen hondenoppasdienst heb kan ik weer gebruik maken van mijn "lees"stoel bij het raam.
De laatste dagen werd ie ingepikt door de hond.
Het is trouwens toch een beetje een boekenmaand.
Heb een boek of vijf gekocht en ik zit te denken aan Knielen op een bed violen een roman van Jan Siebelink".
Met pasen komt de familie uit Italië over.
Kijk, die gedachte maakt een sombere winter zonnig.
Over winter gesproken.
Het was de laatste dagen wat moeilijk om de winter uit huis te krijgen.
De kachel liet het geregeld afweten.
Vandaar dat ik er een monteur heb bijgehaald.
Hij heeft het oude beestje opgeknapt en van nieuwe ledematen voorzien.
En dat helpt.
Ik hoor de kachel in de bijkeuken enthousiast joelen en z'n vreugde delen met de radiator naast me.
Het blijft natuurlijk oneerlijk dat het bij mijn zwager in Spanje de hele winter prachtig, bijna kortebroekenweer is geweest.
Enfin, ze zullen in de zomer wel worden afgestraft met temperaturen boven de 45 graden in de schaduw.
Het is vandaag prachtig weer maar bepaald niet warm.
Nu 1,1 graden op mijn buitenthermometer.
Zal oplopen tot een graad of 5; zonnig wandelweder.
Gezien dat de komende lente nu al ernstige pogingen onderneemt de bloemen uit de grond te krijgen?
DQ
.
Woensdag zijn we naar Utrecht geweest om de verjaardag van Mick, onze kleinzoon, te vieren.
Met 3 jaar ben je al een hele kerel.
Het was een leuke dag.
's Morgens om 8 uur weg en 's avonds rond 8 uur weer terug.
De PC heb ik daarna niet meer aangedaan.
Gister eveneens amper de PC aangehad.
De laatste tijd heb ik niet zoveel puf om achter het apparaat te kruipen.
Dat heeft denk ik toch te maken met een latent aanwezige verkoudheid die geregeld tegen me zegt, ha ha, ik ben er nog.
Dus beperk ik me maar tot lezen.
Op zich is dat echter geen beperking want de boeken die ik onderhanden heb geven me een feestelijk en prettig gevoel.
De Frankrijk Omnibus van Peter Mayle is een heerlijk zonnig leesfeest.
Die man kan schrijven, zeg.
Fantastisch.
Ook heb ik Ik heb te weinig geloof om atheïst te zijn weer opgepakt.
Dat moest ik enige dagen laten rusten omdat het geen makkelijk boek is en de hersens in redelijk conditie moeten zijn om het te volgen.
Maar, tsjonge, wat interessant.
Ik weet dat er kritiek is op het boek.
Dat is niet erg, je hoeft het niet met alles eens te zijn.
Maar de benadering van geloof en atheïsme door de schrijvers vind ik de moeite waard.
Ennnnn, omdat ik even geen hondenoppasdienst heb kan ik weer gebruik maken van mijn "lees"stoel bij het raam.
De laatste dagen werd ie ingepikt door de hond.
Het is trouwens toch een beetje een boekenmaand.
Heb een boek of vijf gekocht en ik zit te denken aan Knielen op een bed violen een roman van Jan Siebelink".
Met pasen komt de familie uit Italië over.
Kijk, die gedachte maakt een sombere winter zonnig.
Over winter gesproken.
Het was de laatste dagen wat moeilijk om de winter uit huis te krijgen.
De kachel liet het geregeld afweten.
Vandaar dat ik er een monteur heb bijgehaald.
Hij heeft het oude beestje opgeknapt en van nieuwe ledematen voorzien.
En dat helpt.
Ik hoor de kachel in de bijkeuken enthousiast joelen en z'n vreugde delen met de radiator naast me.
Het blijft natuurlijk oneerlijk dat het bij mijn zwager in Spanje de hele winter prachtig, bijna kortebroekenweer is geweest.
Enfin, ze zullen in de zomer wel worden afgestraft met temperaturen boven de 45 graden in de schaduw.
Het is vandaag prachtig weer maar bepaald niet warm.
Nu 1,1 graden op mijn buitenthermometer.
Zal oplopen tot een graad of 5; zonnig wandelweder.
Gezien dat de komende lente nu al ernstige pogingen onderneemt de bloemen uit de grond te krijgen?
DQ
.
dinsdag 12 februari 2008
Hond- en oppassersleed
Een paar dagen geleden had ik me opgeworpen als stoere begeleider en beschermer van het hondje van Marijke.
Rechts in de kolom staat een foto van Boris in volledige wapenrusting.
Het was prachtig weer en we liepen genoegelijk te slenteren en te snuffelen, de hond, aan al de heerlijke luchtjes die andere honden hadden achtergelaten.
Boris kreeg visioenen van alles wat mogelijk was in de pretparken van een hondenbestaan.
Ik had andere visioenen, was niet de enige die aan het wandelen was........
Net was Boris uitgebreid bezig toilet te maken toen hij onverhoeds werd aangevallen door een Labrador.
Waarschijnlijk een Labrador met speelplannen maar die kwam hij zo onverwachts aankondigen dat wij ons wild schrokken.
Boris sprong op uit een min of meer zittende houding, de Labrador vloog boven op hem en terwijl diens baas riep: "hij doet niets", droop het bloed al onder het kinnetje van het hondje vandaan.
En niet zo'n beetje, mijn handen zaten direct vol onder het bloed.
Daar schrokken de baas van de Labrador en ik behoorlijk van.
De zon leek net wat minder te stralen en de atmosfeer veranderde.
Gelukkig bleek de chef van de Labrador een eerlijk mens, hij stelde onmiddelijk voor om het hondje naar de dierenarts te brengen.
Goed idee, maar dan sta je met je roodgeverfde handen toch wat raar te wachten op iemand die je niet kent, die z'n hond eerst moet wegbrengen, die een afspraak met de dokter zal maken om ons dan vervolgens op te komen halen teneinde per auto naar de dierenarts te gaan.
En dat terwijl de hond bijna leeg liep en het groen van het gras zonsondergangskleuren aan het aannemen was.
Het autotochtje met een bibberend bloedend hondje met een lappie rond het nekkie was geen vreugdetochtje maar voldeed aan de opzet ons naar de dierenartsenpraktijk te brengen.
Na het vervullen van allerlei administratieve handelingen werd het beestje op een onderzoektafel gelegd.
Het onderzoeken viel niet mee want het was duidelijk dat pijn en angst de overhand hadden.
Daarom nam de arts het besluit Boris daar te houden om hem eerst te verdoven zodat het onderzoek makkelijker zou gaan en de behandeling beter zou kunnen verlopen.
Aan het eind van de middag kon hij opgehaald worden.
Er bleek inderdaad het nodige aan de hand te zijn.
De hoektand van de grote hond was vanonder de keel omhoog dwars door de tong gegaan.
Boven op de kop was eveneens een wondje.
Dat betekende dus dat de grote hond het koppie van zijn kleinere soortgenootje in z'n geheel in de bek had gehad.
Logisch dat er veel bloed was gevloeid.
"Maar" verklaarde de arts "als er geen ontstekingen of andere narigheden bijkomen dan komt alles weer goed".
Hopen maar.
Over twee weken de hechtingen laten verwijderen.
Ik had Marijke nog niets verteld, eerst maar eens afwachten hoe alles zou verlopen.
Anders werkte ze niet prettig meer.
Ze is stapelgek op het beestje.
In familieoverleg is ze later op de hoogte gebracht door onze dochter vanuit Italië.
Afstanden zijn er wat dat betreft niet meer.
Marijke was net op tijd bij de arts om, samen met ons, haar hondje op te halen.
Sinds dat moment fungeert mijn huis als ziekenhuis en ik als verplegend personeel.
Als je in aanmerking neemt wat er gebeurd is gaat het behoorlijk goed met Boris.
Wij zouden waarschijnlijk enige dagen in het ziekenhuis moeten verblijven om daarna in alle rust thuis te genezen.
Maar die oude Boris (12 jaar) sjokt rustig mee om de behoeften ter juister plaatse af te leveren.
Wel, inderdaad, het sjokken gaat een stuk rustiger dan anders.
Vanmiddag liep er een jongen met een Labrador; aangelijnd.
Ik denk dat het de bewuste Labrador was want Boris liep te beven als een rietje.
Wie zei er ook al weer dat beesten geen emoties hebben?
Moraal:
Bedenk je twee maal als je je wilt opofferen als hondenhoeder.
Het geeft een knap lullig gevoel als je dit overkomt.
Arme Boris, arme Marijke en arme ik (en de eigenaar van de Labrador niet te vergeten. Tweehonderd Euro is niet niks).
DQ
.
Rechts in de kolom staat een foto van Boris in volledige wapenrusting.
Het was prachtig weer en we liepen genoegelijk te slenteren en te snuffelen, de hond, aan al de heerlijke luchtjes die andere honden hadden achtergelaten.
Boris kreeg visioenen van alles wat mogelijk was in de pretparken van een hondenbestaan.
Ik had andere visioenen, was niet de enige die aan het wandelen was........
Net was Boris uitgebreid bezig toilet te maken toen hij onverhoeds werd aangevallen door een Labrador.
Waarschijnlijk een Labrador met speelplannen maar die kwam hij zo onverwachts aankondigen dat wij ons wild schrokken.
Boris sprong op uit een min of meer zittende houding, de Labrador vloog boven op hem en terwijl diens baas riep: "hij doet niets", droop het bloed al onder het kinnetje van het hondje vandaan.
En niet zo'n beetje, mijn handen zaten direct vol onder het bloed.
Daar schrokken de baas van de Labrador en ik behoorlijk van.
De zon leek net wat minder te stralen en de atmosfeer veranderde.
Gelukkig bleek de chef van de Labrador een eerlijk mens, hij stelde onmiddelijk voor om het hondje naar de dierenarts te brengen.
Goed idee, maar dan sta je met je roodgeverfde handen toch wat raar te wachten op iemand die je niet kent, die z'n hond eerst moet wegbrengen, die een afspraak met de dokter zal maken om ons dan vervolgens op te komen halen teneinde per auto naar de dierenarts te gaan.
En dat terwijl de hond bijna leeg liep en het groen van het gras zonsondergangskleuren aan het aannemen was.
Het autotochtje met een bibberend bloedend hondje met een lappie rond het nekkie was geen vreugdetochtje maar voldeed aan de opzet ons naar de dierenartsenpraktijk te brengen.
Na het vervullen van allerlei administratieve handelingen werd het beestje op een onderzoektafel gelegd.
Het onderzoeken viel niet mee want het was duidelijk dat pijn en angst de overhand hadden.
Daarom nam de arts het besluit Boris daar te houden om hem eerst te verdoven zodat het onderzoek makkelijker zou gaan en de behandeling beter zou kunnen verlopen.
Aan het eind van de middag kon hij opgehaald worden.
Er bleek inderdaad het nodige aan de hand te zijn.
De hoektand van de grote hond was vanonder de keel omhoog dwars door de tong gegaan.
Boven op de kop was eveneens een wondje.
Dat betekende dus dat de grote hond het koppie van zijn kleinere soortgenootje in z'n geheel in de bek had gehad.
Logisch dat er veel bloed was gevloeid.
"Maar" verklaarde de arts "als er geen ontstekingen of andere narigheden bijkomen dan komt alles weer goed".
Hopen maar.
Over twee weken de hechtingen laten verwijderen.
Ik had Marijke nog niets verteld, eerst maar eens afwachten hoe alles zou verlopen.
Anders werkte ze niet prettig meer.
Ze is stapelgek op het beestje.
In familieoverleg is ze later op de hoogte gebracht door onze dochter vanuit Italië.
Afstanden zijn er wat dat betreft niet meer.
Marijke was net op tijd bij de arts om, samen met ons, haar hondje op te halen.
Sinds dat moment fungeert mijn huis als ziekenhuis en ik als verplegend personeel.
Als je in aanmerking neemt wat er gebeurd is gaat het behoorlijk goed met Boris.
Wij zouden waarschijnlijk enige dagen in het ziekenhuis moeten verblijven om daarna in alle rust thuis te genezen.
Maar die oude Boris (12 jaar) sjokt rustig mee om de behoeften ter juister plaatse af te leveren.
Wel, inderdaad, het sjokken gaat een stuk rustiger dan anders.
Vanmiddag liep er een jongen met een Labrador; aangelijnd.
Ik denk dat het de bewuste Labrador was want Boris liep te beven als een rietje.
Wie zei er ook al weer dat beesten geen emoties hebben?
Moraal:
Bedenk je twee maal als je je wilt opofferen als hondenhoeder.
Het geeft een knap lullig gevoel als je dit overkomt.
Arme Boris, arme Marijke en arme ik (en de eigenaar van de Labrador niet te vergeten. Tweehonderd Euro is niet niks).
DQ
.
maandag 11 februari 2008
Zonsondergang
Zojuist gelezen opmerkingen:
"Wat een prachtige zonsondergang".
"Ja, heel indrukwekkend voor zo'n klein dorpje".
.
"Wat een prachtige zonsondergang".
"Ja, heel indrukwekkend voor zo'n klein dorpje".
.
Conditie
Al zo lang ik me kan herinneren ben ik verkouden.
Niet dat ik altijd zit te hoesten en te proesten maar de verkoudheid lijkt als een monster op de loer te liggen.
Klaar om toe te happen.
Wederom ben ik slachtoffer.
Eén van de gevolgen is dat ik me niet fit genoeg voel om een bijdrage te leveren aan het log.
Daarom laat ik het bij met het plaatsen van twee youtube filmpjes.
Een video van een gospelzangeres die ik zag bij Hour of Power (elke zondagmorgen van 8 of 9 uur en herhaling van 9 tot 10 uur) en een indrukwekkend filmpje van ontdekkingen van de Hubble ruimte telescoop.
DQ
.
Niet dat ik altijd zit te hoesten en te proesten maar de verkoudheid lijkt als een monster op de loer te liggen.
Klaar om toe te happen.
Wederom ben ik slachtoffer.
Eén van de gevolgen is dat ik me niet fit genoeg voel om een bijdrage te leveren aan het log.
Daarom laat ik het bij met het plaatsen van twee youtube filmpjes.
Een video van een gospelzangeres die ik zag bij Hour of Power (elke zondagmorgen van 8 of 9 uur en herhaling van 9 tot 10 uur) en een indrukwekkend filmpje van ontdekkingen van de Hubble ruimte telescoop.
DQ
.
Om klein van te worden.
Al eerder schreef ik over de geweldige menselijke verbeeldingskracht.
Dat wil zeggen: We verbeelden ons zoveel.
Dat is in orde als we naar ons lichaam kijken.
Wat een geweldig stukje vakmansschap.
Maar alles wat we maken en ooit denken te kunnen maken komt nog niet in de buurt hier van.
Laat staan als we verder het heelal in kijken.
DQ
.
zaterdag 9 februari 2008
Rokend wapengekletter
- Gisteren las ik in de krant dat er deze eeuw 1 miljard mensen zullen sterven aan tabak als er niets aan wordt gedaan.
- Op de TV zag ik weer gruwelijke beelden gemaakt in allerlei brandhaarden.
De mensen die rijk zijn geworden door fabricatie en handel van die verslavende tabakstroep behoren bij de respectabelen van deze maatschappij.
De mensen die rijk zijn geworden van de fabricatie en handel van die moordende wapentroep behoren tot de respectabelen van deze maatschappij.
- Op de TV zag ik weer gruwelijke beelden gemaakt in allerlei brandhaarden.
De mensen die rijk zijn geworden door fabricatie en handel van die verslavende tabakstroep behoren bij de respectabelen van deze maatschappij.
De mensen die rijk zijn geworden van de fabricatie en handel van die moordende wapentroep behoren tot de respectabelen van deze maatschappij.
Sus uw geweten zacht profiteurs.
Rust zacht slachtoffers.
DQ
.
DQ
.
Houden van........
Ik hou van mij
Ik hou van mij hoor je nooit zingen.
Ik hou van mij wordt nooit gezegd.
Maar ik hou van mij ga ik toch zingen.
Want ik hou van mij, van mij alleen en ik meen het echt.
Ik hou van mij, want ik ben te vertrouwen.
Ik hou van mij, van mij kan ik op aan.
Ik hou van mij, op mij kan ik tenminste bouwen.
Ik hou van mij en ik laat mij nooit meer gaan.
Ik blijf bij mij en niet voor even.
Ik blijf bij mij voor eeuwig en altijd.
Ben zelfs bereid mijn leven voor mezelf te geven.
Ik blijf bij mij totdat de dood mij scheidt.
Ik hou van jou zeg ik soms ook wel.
Ik hou van jou schat en ik meen het echt.
Maar ik hou van jou zeg ik alleen maar voor de spiegel.
Zo komt ik hou van jou weer bij mezelf terecht.
Ik hou van mij, van mij, van mij en van geen ander.
Want ik ben verreweg de leukste die ik ken.
Ik hoef mezelf zonodig ook voor mij niet te veranderen.
Ik blijf bij mij mezelf, gewoon zoals ik ben.
Want ik hou van jou betekent meestal.
Schat hier heb je mijn problemen los maar op.
Leef in een hel en verwacht van jou de hemel.
Je geeft de hel weg, dank je wel zeg, rot lekker op.
Want houwen van een ander.
Dat heb jij alleen maar nodig.
Omdat je niet genoeg kan houden van jezelf.
Hou van jou joh, maak de ander overbodig.
Ware liefde, geloof me, begint altijd bij jezelf.
Want ik hou van jou is niet de sleutel tot de ander.
Maar ik hou van mij, al klinkt het bot en slecht.
Want wie van zichzelf houdt.
Die geeft pas echt iets kostbaars.
Als-ie ik hou van je tegen een ander zegt.
Harry Jekkers
.
vrijdag 8 februari 2008
Hella Haase Museum
Sinds kort heeft Hella Haase een Internet museum.
Het ziet er goed uit en is een aanrader.
Uit: Persoonsbewijs
“Er is in vrijwel alles wat ik geschreven heb sprake van een speurtocht. Altijd is iemand of een aantal mensen tegelijkertijd, bewust of onbewust, op zoek naar de achtergronden van gebeurtenissen, naar het eigen wezen of dat van anderen, altijd moet er een geheim ontsluierd, een raadsel opgelost worden.”
.
Xan heeft een reactie op "Alibi" (2)
Nog eentje als waarschuwing over het alledaagse leven dat wij leiden vol met vanzelfsprekendheden en geeft ook het principe: Die before you die, goed aan in andere metaforen...
Val niet weer in slaap
De ochtendbries heeft geheimen
en wil ze kwijt aan jou
Val niet weer in slaap
Vraag wat je werkelijk wilt
Val niet weer in slaap
Mensen lopen in en uit over
de drempel
waar de twee werelden elkaar raken
Daar is het gat van de deur
hij staat open voor jou
Val niet weer in slaap
Rumi 13e eeuw
.
De ochtendbries heeft geheimen
en wil ze kwijt aan jou
Val niet weer in slaap
Vraag wat je werkelijk wilt
Val niet weer in slaap
Mensen lopen in en uit over
de drempel
waar de twee werelden elkaar raken
Daar is het gat van de deur
hij staat open voor jou
Val niet weer in slaap
Rumi 13e eeuw
.
Xan heeft een reactie op "Alibi" (1)
Xan heeft een nieuwe reactie op uw bericht "Alibi" achtergelaten:
een onderwerp dat mij ook mateloos interesseert...
de zin van het leven...
alibi vind ik een rot woord, alsof je verantwoording af moet leggen om je leven 'nut'te geven.
- Mee eens
Er zijn echter, als je een beetje oplettend leest, zinnen die in je geheugen haken en een soort kettingreactie van gedachten veroorzaken.
Gedachten en ideëen die er natuurlijk al lang zijn maar dan als het ware weer aangestoten worden.
Je schrijft... er zijn dingen die zo vanzelfsprekend zijn...' : ik denk dat de zin van het leven juist ook te maken heeft met verwondering, geen vanzelfsprekendheden. Je blijven verwonderen...Daarnaast spreekt de zin : worden wie je bent me aan.
- Dat is een mooie zin.
Zelf zit ik met de grote vraag: Als het leven ZIN heeft, is er dan ook een ZINgever?
Zingeving lijkt me een doelbewuste handeling.
Het wordt gegeven.
???????? <--- Bewust geplaatste vraagtekens.
In mijn training op De Voorde hebben wij het vaak over de zin van het leven. ieder heeft zijn unieke talent in te brengen. Maar dit klinkt weer heel doelgericht. ook gewoon door te zijn voeg je al iets unieks toe aan de schepping.
- Iets toevoegen aan de schepping, gewoon omdat je er bent.
Zo heb ik het nog nooit gezien maar het geeft me een warm gevoel.
Omdat je er bent, ben je belangrijk.
Ja, zo is het.
Dat kan een steun zijn.
Dit alles te realiseren betekent 'sterven voor je sterft'. Een werkelijk schitterende italiaanse tekst van een klassiek muziekstuk van Stefano Landi : bisogna morire..sterf voordat je sterft, mijn lievelings cd, in figuurlijke zin dan he ;-)
- Hier moet ik eens rustig over nadenken want ik weet niet precies wat je bedoelt.
Helaas ken ik de muziek niet.
.
een onderwerp dat mij ook mateloos interesseert...
de zin van het leven...
alibi vind ik een rot woord, alsof je verantwoording af moet leggen om je leven 'nut'te geven.
- Mee eens
Er zijn echter, als je een beetje oplettend leest, zinnen die in je geheugen haken en een soort kettingreactie van gedachten veroorzaken.
Gedachten en ideëen die er natuurlijk al lang zijn maar dan als het ware weer aangestoten worden.
Je schrijft... er zijn dingen die zo vanzelfsprekend zijn...' : ik denk dat de zin van het leven juist ook te maken heeft met verwondering, geen vanzelfsprekendheden. Je blijven verwonderen...Daarnaast spreekt de zin : worden wie je bent me aan.
- Dat is een mooie zin.
Zelf zit ik met de grote vraag: Als het leven ZIN heeft, is er dan ook een ZINgever?
Zingeving lijkt me een doelbewuste handeling.
Het wordt gegeven.
???????? <--- Bewust geplaatste vraagtekens.
In mijn training op De Voorde hebben wij het vaak over de zin van het leven. ieder heeft zijn unieke talent in te brengen. Maar dit klinkt weer heel doelgericht. ook gewoon door te zijn voeg je al iets unieks toe aan de schepping.
- Iets toevoegen aan de schepping, gewoon omdat je er bent.
Zo heb ik het nog nooit gezien maar het geeft me een warm gevoel.
Omdat je er bent, ben je belangrijk.
Ja, zo is het.
Dat kan een steun zijn.
Dit alles te realiseren betekent 'sterven voor je sterft'. Een werkelijk schitterende italiaanse tekst van een klassiek muziekstuk van Stefano Landi : bisogna morire..sterf voordat je sterft, mijn lievelings cd, in figuurlijke zin dan he ;-)
- Hier moet ik eens rustig over nadenken want ik weet niet precies wat je bedoelt.
Helaas ken ik de muziek niet.
.
Abonneren op:
Posts (Atom)
