Het brillenglas

Mijn linkeroog bezag de wereld anders dan het rechteroor.

Plotseling.

Vreemd doch logisch.

Naast een minuscuul schroefje bleek de bril ook een glas kwijt te zijn.

Oei, waar was dat glas?

Schoenen uit, je weet maar nooit, en sluipend op kousenvoeten laag bij de grond de vloer afgezocht.

En ja hoor, na korte tijd blikkerde het verloren glas mij via het behouden glas pal het rechteroog in.

Linker glas heroverd en secuur opgeborgen.

Nu het micro schroefje nog.

Wederom laag bij de grond enz.

Onnodig bleek want, hoe is het mogelijk, ook dat lukte.

Lukte echter niet op de grond.

Lag op de werkbank aldaar waar ik de vermissing van beiden eerder had ontdekt.

Met behulp van een klein schroevendraaiertje en wat handigheid vervolgens het zaakje wederom aan elkaar geklonken.

Zicht hersteld!

Een beslis ding

Ik ben in het bezit van een ding. 

Het is noch vierkant, noch rond of hoog doch wel hol zonder kleurtje. 

Vermoedelijk ga ik het ooit ruilen voor een ding met een kleurtje, hol,  hoog en rond doch vierkant.

Ik zeg nadrukkelijk vermoedelijk. 

Het is natuurlijk een beslissing die je niet zo gemakkelijk neemt.

Kunt nemen. 

Je raakt toch gehecht aan zo'n mooi doch lelijk ding zonder kleur of vorm.

De verantwoordelijkheid drukt zwaar. 

Want wat betekent dit voor de wereld en zijn bewoners?

Een beslissing die ik bovendien geheel en al alleen moet nemen. 

Een z.g.n. solo beslissing. 

Eigenlijk een beslisding. 

Tja.

.

Opstaan

Kijk, bukken lukt wel.

Opstaan wordt moelijker.

Ik heb er iets op gevonden.

Ik begin met opstaan.

Ik eindig met opstaan 

En daartussen, sta ik.

De grote lijn

Soms is het beter om de grote lijn te ontdekken dan te proberen alles op één lijn te brengen.

Denkers

Er waren en zijn denkers waarvan ik denk hadden ze maar nooit gedacht....

De formatie

Toen ik nog een kind was genoot ik van knikkeren.

De knikkers waren van klei.

Als we de kinderen die nu met de formatie bezig zijn eens een zak met knikkers zouden gunnen?

Er is vast een potje te vinden om een toeslag uit te ontvangen.

Ze kunnen dan lekker verder spelen.

Wat mij betreft, ben de beroerdste niet, mogen de knikkers van glas zijn.

Vroeger noemde we dat stuiters.

Een uitstekende naam.

Oorlog, ziekte en winst.

De farmaceutische industrie maakt zich niet druk om dodelijke ziektes waar geen winst aan te behalen is. 

De wapenindustrie maakt zich niet druk om conflicten waar doden bij vallen als er maar winst te behalen is.

Gewonnen oorlog?

De tweede wereld oorlog is voorbij. 

Voorbij? 

Het veroorzakende land is nu een welvarend en rustig land. 

De onrust van de oorlog heeft zich verspreid over de hele wereld. 

De rust is nog lang niet  weergekeerd. 

Zal ook niet terug keren. 

Een oorlog is niet afdoende te winnen. 

Nooit.

Ik heb de pest in.

Ik kijk soms uit naar een regenachtige dag.

Kan ik binnen dingen doen zonder de pest in te hebben omdat ik binnen ben en de zon buiten.

Is er een regenachtige dag dan kan ik dingen doen zonder de pest in te hebben omdat ik binnen ben en de regen buiten.

Het regent.

Ik heb de pest in.

.

Bestseller

Mijn hele leven lang.

Ben ik bezig een bestseller te schrijven die wereldwijd een mateloze impact zal hebben waardoor mijn budget een mateloze vorm zal aannemen en ik mijn hele verdere leven uitermate best kan gaan sellen.

Omdat ik nogal bang ben voor de impact die het schrijfsel op de totale wereld en haar bevolking zal hebben heb ik de schrijfzorgvuldigheid tot uitzonderlijke hoogte opgevoerd.

Dat kost tijd.

Mijn hele leven lang.

.

Afvallen

Je kunt ergens afvallen.

Zeker wel.

Maar dat wil niet zeggen dat je afgevallen bent.

Zeker niet.

Begrip

Alvorens je het waagt om een ander te begrijpen dien je eerst jezelf door te hebben.

Eenzaam

Samenzijn,

Toch eenzaam zijn.

Lijkt dwaas.

Maar kan, helaas.

Badpak

Zonder het juiste badpak.

Wordt je het bad afgepakt.

Er bij stil staan

Al lopende stond ik ergens bij stil.

Badpak

Zonder het juiste badpak.

Wordt je het bad afgepakt.

Onmogelijke plaats

Op het meest ongunstigste moment donderen de kleinst mogelijke dingen naar beneden en rollen samen naar de meest onmogelijke plaats op de minst mogelijk bereikbare plek in een zo  groot mogelijke plas, om zo maximaal mogelijke natte knieën te veroorzaken tegelijk met een zo slecht mogelijke humeur.

Dromen op de bank

Hengelo.

Ik ben thuis.

In Hengelo.

In een 120 jaar oude woning.

Midden in de stad.

En ben tevreden.

Thuis!

Vanmiddag schijnt de zon.

Heerlijk.

Buiten zijn er de zachte geluiden.

Daar ruik je de geuren.

Bloemen.

Daar hoor je het fluiten.

Vogels.

Ik sluimer.

Op de bank.

De huidige geluiden verstommen.

De geuren vervagen.

Fluitende vogels fluiten, maar horen doe ik het niet.

Gerammel van tegen elkaar botsende melkbussen.

Wegstervende geluiden.

Van paardenhoeven.

Paarden die karren voorttrekken.

Klepperend op de klinkerweg.

Hamerslagen.

De smid?

De schoenmaker?

De geur van de kleine brouwerij aan de overkant.

Ik ben weer een jaar of tien.

Ik zit in de tuin van mijn opa en oma.

Ik zie de hoge toren.

Ik hoor de klokken de tijd wegslaan.

Twaalf slagen.

In de verte zingen de klokken van de Drommedaris hetzelfde lied.

Enkhuizen!

.

.

Mooie en lelijke mensen.

Het is geen kunst om mooie mensen mooi te vinden.

De kunst is om lelijke mensen mooi te vinden.

Recht hebben op

De arrogantie van mensen die vinden dat ze ergens recht op hebben en zich dan ook zo gaan gedragen, verbaast en irriteert me steeds meer.

Men heeft nergens recht op.

Niemand!

Nooit!