Verre geliefden.

                                                  "Wat een toe-stand,
                                                        die af-stand."

Geluk en ongeluk

Misschien, heel misschien, heeft een mens wel een ongelukkige periode in het leven nodig om geluk te herkennen.

Armoede en de Euro

Ik weet de prijs van het plakken van een fietsband in de laatste dagen van de gulden niet.
Plakte zelf de banden.
Zal het ongeveer 5 gulden geweest zijn?
Nu is het euro 18.50.
Rond dit af op 40 gulden.
Mocht mijn schatting goed zijn dan betekent dit een prijsverhoging van 8 keer.
Is mijn oorspronkelijke schatting te laag dan vermoed ik toch een behoorlijke prijs verhoging.
Blijft, 40 gulden voor het plakken van een band.
                                     Veertig!

Dit staat voor een prijs verhoging van alle zaken en diensten.
Gek hé, de armoede onder de mensen?

Angst en hoop.

Tristan Bernard was een joodse schrijver.
Toen de duitsers (bewust met kleine letter geschreven) hem en zijn vrouw tijdens de bezetting kwamen halen zei hij:
                                  "Tot nu toe leefden we in vrees, voortaan leven we in hoop."

Kennis

We lopen vaak in deze wereld rond met kennis.
Een schijn van weten.
Alsof het geschiedenis is waar we vanuit de toekomst naar kijken.
En weten.

Dood

De zin die ik wilde zeggen was dood geboren nog voor die door tong en lippen was gevormd.

Correctie

Het is vaak makkelijker voor een ander om je tekst te corrigeren dan voor jezelf.
Het lijkt alsof je bij eigen controle eerder de tekst in je hoofd leest dan de reeds geproduceerde.
Daardoor zie je fouten over het hoofd.
Indien mogelijk, als geen hulp aanwezig is, start je het corrigeren beter enkele dagen later wanneer de tekst in je hoofd is vervaagd.

Een derde

Als we het over een ander hebben, spreken we vaak over een derde.
Daarmee bedoelen we niet een in stukken gehakt personage maar een buitenstaander buíten dat moment.
Toch is dat merkwaardig.
We spreken cq schrijven zelfs vaak over een derde als we alleen zijn.
Soms, nog vreemder, zelfs als we reeds met z'n drieën zijn.
De 'derde' is een onzijdige persoonlijkheid.

Nieuwsgierig.
Hoe zou die/dat er uitzien?

Participatie-maatschappij

---Participatie-maatschappij---

Een ander woord voor bezuiniging.
De gebruikers van het woord zijn er voor het gemak maar van uitgegaan dat deze maatschappij niet bestond.
Eigenlijk moeten zij zich de ogen uit de diverse, goed betaalde, koppen schamen.
Zonder participatie zou onze maatschappij allang zwaar op zijn kont liggen.

Winter

De zon verlichte dagen worden korter.
De maan verlichte avonden worden langer.
De bladeren aan de bomen nemen verplicht andere kleuren aan.

Als ik deze acties van de natuur kon voorkomen, deed ik het.
Winter, bah!
Helaas, mijn protesten gaan niet verder, kunnen niet verder gaan dan het min of meer gedwongen besturen van thermostaat en lichtknop.

Ik verzamel projecten zodat ik niet verveeld de winter doorkom.
Dit doe ik uit door ervaring wijsgeworden eigenwijsheid.
Want zeer goeie kans dat de projecten, soms half afgebouwd, op de plank blijven liggen.

Oh, die arme, arme boeken die me afgemat en hongerig liggen aan te kijken.
Oh, die vele steeds maar aangevulde stapel tijdschriften die sluimerend en droevig ongelezen liggen te vergelen.
Zo zielig, zo sneu.
Ik durf er niet naar te kijken.
Ik kom er niet aan toe......

Winter!

Boeken

Ik houd van boeken.
Nog meer dan van lezen.
Dat lijkt wat met elkaar in tegenspraakte zijn maar is het niet.
Althans, niet voor mij.
Daarom is het ook niet verwonderlijk dat ik bij mijn vele honderden boeken, vele tientallen heb die ik nooit zal lezen.
Maar.........
Ik heb ze wel en voel me daar zeer wel bij.
Ze omringen mij, ze warmen mij en ik kan ze zo pakken.
Een boek is een volwassene zelfs als de inhoud dat niet is.

Het boek ontstaat in het hoofd van de schrijver die zich in een langdurige trance van creativiteit en onderzoek kan bevinden.
Na correctie en goedkeuring van de uitgever begint het proces van tekst tot boek.
De creativiteit van een tekenaar.
De layout.
Over alles wordt nagedacht.
Zo wordt dat wat gekookt is op schrijftafel of computer omgevormd tot een product van vlijt en creativiteit.
Het boek is een mooie mevrouw waar ik een diepe buiging voor maak.

Ik voel me thuis tussen boeken.
Boeken kleuren.
Boeken geuren.
Nieuwe boeken bezitten een andere geur dan oude.
Beiden geuren.
Geuren zoals het hoort.
Naar boeken.
Ik kan me de geuren van mijn eerste boeken nog goed herinneren.
Sommige van die boeken heb ik nog.
Helaas, daar is de geur van af.
Zo'n boek is niet meer helemaal compleet.
Er ontbreekt iets wat er bij hoort.
Jammer.

Een e-reader is handig, vooral op vakanties.
Maar de geur die bij boeken hoort is er niet.
De geur is anders.
Electronisch.
De handelingen zijn ook anders.
Het omslaan van een bladzijde is een nep handeling.
Electronisch.

Het boek is een mevrouw in nood.
De boekhandel is een handel in nood.
Er verdwijnen boekhandels.
Jammer.
Wat is er fijner dan het snuffelen, letterlijk en figuurlijk, in de creative zee van boeken zowel oud als nieuw.

Leve het boek!

DQ

Mijn Winter

De zon verlichte dagen worden korter.
De maan verlichte avonden worden langer.
De bladeren aan de bomen nemen verplicht andere kleuren aan.

Als ik deze acties van de natuur kon voorkomen, deed ik het.
Winter, bah!
Helaas, mijn protesten gaan niet verder, kunnen niet verder gaan dan het min of meer gedwongen besturen van thermostaat en lichtknop.

Ik verzamel projecten zodat ik niet verveeld de winter doorkom.
Dit doe ik uit door ervaring wijsgeworden eigenwijsheid.
Want zeer goeie kans dat de projecten, soms half afgebouwd, op de plank blijven liggen.

Oh, die arme, arme boeken die me afgemat en hongerig liggen aan te kijken.
Oh, die vele steeds maar aangevulde stapel tijdschriften die sluimerend en droevig ongelezen liggen te vergelen.
Zo zielig, zo sneu.
Ik durf er niet naar te kijken.
Ik kom er niet aan toe......

Winter!

DQ

Uit mijn facebook

Soms plaats ik wat teksten die ik op facebook plaatste.
Hier een willekeurige selectie.



Vergis ik me
Dat een aforisme
Ís gestolde waarheid.
Die met humor wordt begeleid?
===

Als je in je recht staat.
Ben je er zeer mee gebaat
Als in een rechtsstaat.
Je recht, stáát!
===

Eigenlijk is wisselstoring als excuus veel mooier dan lekke band.
===

Is iemand die de zorg niet kan betalen een wanbetaler of levert de staat een wanprestatie?
===

Hoe gespitser je om je heen kijkt.
Hoe dieper je gedachten zullen zijn.
===

Er zijn zo van die berichten waarin de inhoud zonder inhoud is.
===

Het is werkelijk idioot om te klagen over de moeilijkheid van het onder de knie krijgen van het edele pianospel.
Het is doodsimpel slechts een kwestie van het op de juiste tijd en plaats beroeren der toetsen.
Al even eenvoudig is het schrijven ener boek.
Een kwestie van doodgewoon het nederzetten der letteren op de juiste plaats en daar enige tijd voor te reserveren.
===

Het is mistig.
Wat heerlijk dat we intelligente wapens hebben ontwikkeld die zich niets van weersomstandigheden aantrekken.
Toegepaste wetenschap.
Mooi.
===

Eergisteren bezat een goede kennis van mij de helft van mijn leeftijd.
Sinds gisteren niet meer.
Ik word ingehaald.
===

Verdorie.
Al weer mijn make-up vergeten.
Dat overkomt me al jaren.
Ik weet wel hoe het komt.
Dat scheren, hé?
Maar ik zou er eindelijk eens aan moeten denken.
Hoewel....
Ik zie ook dames waarbij de opmaak volstrekt overbodig is.
Mooi, gewoon van zichzelf.
Dus....
===

Vreemd (of juist niet) dat zieke geesten in hoge posities met zoveel egards worden behandeld.
===

Wil je vandaag de dag een goede conferencier worden, verzamel dan een stel onbeschaafde woorden, verbind die via een stel stevige vloeken met elkaar, kook dat in een humorachtig sausje en je hebt de lachers op je hand en je kostje gekocht.
===

Zojuist via de radio een hoogleraar "Philantropie" gehoord.
Belangrijk natuurlijk.
Ik ga solliciteren naar het hoogleraarschap 'Schoenveterstriktechnologie' .
===

Brel
Swel
Jernel
Prel
Quel
Trustel
Achternel
Okarel
Diderel
Betekent niets maar rijmt wel.
===

De zorg, een zorgelijk zorgenkindje.
Vind ik leukVind ik leuk
===

Een viergaten ponsapparaat zorgt voor een steviger bevestiging van het papier in een ordner dan wanneer dit gaatwerk met een tweegaten ponsapparaat gebeurt.
Zo zie je dat meerdere gaten toch kunnen zorgen voor meer stevigheid.
===

Om iets glashelder te zien moet het glas wel schoon zijn.
===

Het vliegtuig van Hengelo naar Sevilla vliegt vandaag niet.
En later niet.
Mijn tuin blijkt te klein.
Wil ik hier heerlijk rustig instappen en naar de zon vliegen.
Lukt dat niet.
Dat heb ik weer.
===

Israël gaat opnieuw een nederzetting bouwen.
Een grote.
Gaat daartoe land inpikken van de Palestijnen in de buurt van Betlehem.
Gek die haat van de Palestijnen naar Israël?
Hoe zouden de Nederlanders reageren als de Duitsers dat bij ons zouden flikken?

Israël graaft uiteindelijk zijn eigen graf.
Dat wil ik natuurlijk ook niet.
Maar kan een land blijven bestaan op basis van haat?
Haat dat het land zelf steeds weer versterkt. Ik ben bang van niet.
===

Wat zal de footprint zijn die ik achter laat? Wat is de footprint die jij zult achter laten?
===

Machtigen betalen het minst.
Machtelozen betalen het meest.

Eward Engelen.
(Hooglereaar Financiële Geografie, Universiteit van Amsterdam.)
===

Kapitalistisch egoïsme.
Commentaar?
Bedenk dat zelf maar.
Mijn enige aanvulling is dat deze 85 mensen ook nog eens met het grootste respect worden behandeld.

       85 rijkste mensen bezitten evenveel als 3.5 miljard armsten. 

===

Kromtaal.
Gehoord van Pat Boone:
"Ik beloof je dat ik je nooit iets zal beloven".
===

In de Islamitische wereld wordt het westen (lees Amerika) als christelijk gezien.
Niet vreemd dat er zoveel haat naar christenen is.
===

Schrijven

Schrijven is blijven.
Waarom schrijf ik dan tegenwoordig zo weinig in mijn weblog?
Het is immers erg leuk werk?
Het antwoord ligt vermoedelijk in mijn gebruik van facebook.
Mijn smartphone is altijd binnen mijn bereik.
Ideëen rollen zo van hoofd via hand de telefoon en facebook binnen.
Mijn weblog is eveneens via de telefoon bereikbaar maar dat is omslachtiger.
Een behelpbare oplossing is voorlopig het kopieëren van het ene naar het andere.

Schrijven kost tijd.
Leuke tijd, maar tijd.
Als gepensioneerde heb ik tijd zat maar kom altijd tijd te kort.
Er zijn zo verschrikkelijk veel dingen die belangrijk en leuk zijn.
Familie (vooral de kleinkinderen), vrienden, hobbies enz. enz.
Daar komt nog bij dat ik geen geraniums heb om achter te gaan zitten.
Tegen de tijd dat ik die moet aanschaffen is er meer, veel meer aan de hand.

Ja, schrijven is leuk.
Lezen ook.
Ik heb zo'n geweldige stapel leesvoer dat ik aan het echte LEZEN niet toekom.

DQ

Godsvertrouwen

Christenen praten heel vaak over de God waar ze vetrouwen in hebben en die leiding geeft aan hun leven.
Ondertussen regelen ze alles wel zo dat God de leiding niet hoeft te geven.
Je weet maar nooit......

Dit klinkt wat sarcastisch.
Dat is echter in het geheel niet de bedoeling.
Je volledig overgeven aan Iemand die je niet ziet is verre van eenvoudig.
Bovendien heb je je verstand niet voor niets gekregen.
Tegelijkertijd denk ik dat die volledige overgave hoort bij de opdrachten die christenen hebben.
Hun God weet het immers altijd beter?
Ook verwacht ik dat het een geweldige boodschap zou zijn voor niet-christenen.
Moeilijk allemaal.
Maar christen zijn is niet gemakkelijk.

DQ

C.S. Lewis

The very man who has argued you down,
will sometimes be found, years later,
to have been influenced by what you said.
(CS Lewis)

Het ijskoude goede doel

Geld inzamelen voor een goed doel gaat vaak met onzin gepaard. 
Loterijen enz.
Daarbij is het hoofddoel gewoon poen op je eigen bankrekening. 
Het eigen goede doel dus.

Belangrijk is simpelweg.....
Als er maar geld komt voor het goede doel.
Waarom kritiek als dit laatste het geval is?
Doe er zelf dan gewoon niet aan mee en stort.
Al die stomme kritiek.
Waarom?

Christenen en het leger

Of je nu vóór of tegen een groter leger bent het is opvallend dat juist de christelijke partijen er vóór zijn.
Ik blijf altijd met de vraag zitten hoe zich dat verhoudt met de Nieuw Testamentische boodschap:
"Hebt uw vijanden lief."
Men moet het op een accoordje gooien met het geweten.
Hoe zit het met het vertrouwen in een hogere macht?
Of neemt het "De overheid draagt het zwaard niet te vergeefs" de overhand?
Levert het gewetensconflicten op?
Een goede en ervaren schrijver zou zich er eens over moeten buigen.

Fietsoppasser

Een vriend van mij heet Chaos.
Dat wil zeggen, zo zou hij moeten heten.
De verstrooide professor is zijn grote voorbeeld.
Als het niet zijn bloedeigen natuur zou zijn dan zou je zweren dat hij bij deze man college had gelopen en Cum Laude was afgestudeerd.

Heerlijk zat ik in het zonnetje (die schijnt ook wel eens) toen ik gebeld werd.
De heer Chaos.
In paniek.

"Help me alsjeblieft, ik ben de sleutel van mijn fiets kwijt.
Ik denk dat hij in de fietstas van een vrouw is gevallen.
Haar fiets staat naast de mijne maar ik kan toch niet zomaar in die tas gaan zitten graaien?
Misschien heeft ze gezien dat de sleutel nou in haar tas zit.
Dan kan ze mijn fiets jatten.
Kom alsjeblieft om er op te passen dan kan ie in iedergeval niet gestolen worden.
Ik ga mijn reservesleuteltje halen".
Het leek me totaal overbodig om te komen.
Maar ja, als ik hem daar een plezier mee kon doen.
"Waar staat je fiets?"
"Bij de Hema".
"Oké, ik kom er aan".

Op naar de Hema.
En dus sta ik even later als een trouwe hond op wacht bij de fiets.
Fietswachter!
Onbesoldigd.

Na ruim een kwartier begon ik me ietwat ongemakkelijk te voelen.
Na een dik halfuur had ik het idee dat iedereen naar me keek.
Strategisch veranderde ik van positie.
Vanaf de overkant kon ik het vervoermiddel ook wel in de gaten houden.
Het volle wachtuur naderde.
Ik slenterde wat heen en weer.
Dhr. Chaos was telefonisch onbereikbaar.
Natuurlijk.
Zo hoorde het.

De onrust sloeg toe, maar ook de ongerustheid.
Zeker na dik anderhalf uur trouwe wachtersdienst.
Wat was er aan de hand?
Zou hij het reserve sleuteltje niet kunnen vinden?
Niet ondenkbaar natuurlijk.
Zelfs zeer waarschijnlijk.
Maar dan zou hij toch wel bellen?
Hoewel....?
Is er iets anders aan de hand?

Inmiddels draaide ik reeds bijna honderd minuten mijn fietswachtdienstrondjes.
Dat ging niet langer zo.
Ik nam een besluit.
Een kloek besluit.
Stak de weg over richting Hema, tilde de fiets op, nam het ding onder de arm en wandelde naar huis.
Niet geheel en al ontspannen.
Want....
Het verloop liet zich raden.
- "Hé, fiets gejat?"
- "Tevreden met zo'n oud beestje?"
- "Kon je geen nieuwere vinden?"
- "Politie bellen?"
Ik grijnsde wat terug.
Had lichtelijk de pest in en kon zo gauw geen passende antwoorden bedenken.
Was er ook niet zeker van of ik een afdoende verklaring kon bedenken als de politie me inderdaad in de kraag zou grijpen.
Van de eigenaar kon ik geen steun verwachten.
Althans niet op korte termijn.
Hij was immers onbereikbaar?

Mijn schouders zijn al jaren niet de meest bruikbare onderdelen van mijn, toch wel krachtig en athletisch gebouwde(?!), lichaam.
Thuis eerst maar even deze lichaamsdelen de broodnodige rust geven evenals mijn bruisend gemoed.
Ik zat net onderuit gezakt op de bank toen de telefoon rinkelde.
(Mijn telefoon is een rinkelende.)
En....
Mijn vriend.
                                       "Nou hebben ze mijn fiets nog gejat ook"

Jeugdherinneringen

Jeugdherinneringen

Schuin tegenover het huis van mijn opa en oma in Enkhuizen lag een steegje.
Het ligt er nog, evenals het huis.
Wel al heel lang zonder opa en oma.
Wegens smalheid had de zon geen enkel kans de bodem te bereiken.
Daardoor lag er in het hele steegje over de eeuwenoude steentjes een groene waas.
In het midden van dit steegje bevond zich de werkplaats van een Ijsselmeervisser.
Ik zag hem alleen als hij aan het nettenboeten was.
Elke keer als ik een teerlucht ruik, denk ik aan dat steegje, denk ik aan die visser.
De man kan ik me niet meer voor de geest halen.
Wel zie ik in de geestes-spiegel van mijn verleden een door de zon gebruind en verweerd gezicht.

Het kan spoken op het Ijsselmeer.
Als ik in mijn warme bed lag zag in mijn verbeelding de worsteling van de vissers tegen de elementen.
Nog behaaglijk enger was het als de mist als een dik, voor het zicht ondoordringbaar, gordijn over het grauwgrijze water hing.
Nog hoor ik de sombere misthoorn zijn naargeestig geluid over het water loeien.
En als ik dan de volgende dag de reddingsboot de haven binnen zag varen was de huivering compleet.
Ik kan me één keer een lijkkist herinneren..........
Brrrrrr.
Nu zijn al die redders zelf al jaren dood.

Aan het eind van het steegje was links de muur van een oud kerkje.
Soms kon je zondag's de orgelmuziek bij mijn opa thuis horen.
Klanken die, door afstand en tijd vervormd, de open ramen binnen dreven.
Ook toen werden er kerkdiensten uitgezonden via de radio.
Hilversum I
De verbazing van mijn opa was compleet toen hij via de radio het kerkorgel eerder hoorde dan het geluid van het echte instrument dat van buiten kwam.

Achter het huis van mijn opa en oma stond de hoge massieve kerktoren van de Zuider- of Pancraskerk.
Hij staat er nog.
Uiteraard was er ook de bijbehorende kerk.
Maar die was vanuit de tuin niet te zien.

Ook toen al was ik me bewust van de schilderachtigheid van mijn omgeving.
Merkwaardig dat sommige zaken al vroeg in een mens ingebakken lijken te zijn.
Het viel me toen al op, al begreep ik daar geen bal van, dat mensen niet hetzelfde zijn en niet allemaal hetzelfde voelen.
Een vriendje die ik over het pittoreske uitzicht vertelde keek me aan alsof ik een andere taal sprak.
Wat ik dus ook deed.
Teleurstellende ervaring.

Het was prachtig om in de zonnige tuin, zittend in een krakkemikkige stoel, de toren en omgeving na te tekenen.
Met op de achtergrond de zacht gedempte klanken van een hamer.
Mijn opa was schoenmaker.
Eigenlijk jammer dat ik al jaren niet meer teken.
Filmen en fotograferen hebben het tekenen vervangen.
Ook leuk.

Een 50 meter rechts van het huis lag de werkplaats van de smit.
Zoals ik me de teergeur van de boetende visser nog perfect voor de geest kan halen, zo is dat ook het geval met de geur die ontstond als de smid de hoefijzers onder de paardenbenen bevestigde.
In de buurt van het aambeeld veroorzaakten de loeiende vlammen roodachtige, spookachtige schaduwen die mijn herinneringen versterken.

Tegenover de smid woonde een oude man waarvan ik me niets meer weet te herinneren dan z'n lange witte baard.
Sinterklaas misschien?

In die tijd waren er vele kleine bierbrouwerijen.
Zo'n brouwerij stond er ook tegenover het huis van opa.
Grappig dat bij het schrijven van dit stukje ook díe geur in mijn herinnering terugkeert.
Alle geuren werden niet verpest door de dampen van ronkende vervoersmiddelen.
Hoogstens door een lichte tabaksgeur van sigaar en pijp.
Toen was roken nog niet ongezond.
De geluiden die ik 's morgens heel vroeg hoorde waren van handkarren en paardenwagens.

Zo gruwelijk oud ben ik niet.
Wat is er in die korte tijd veel veranderd.
Verbeterd?

Johan