Bijna altijd is er licht aan het eind van de tunnel.
Door lengte en bochten is dat vaak slecht of helemaal niet zichtbaar.
Hoi allemaal
Een groet van mij, Emanuele, uit het verre Italië. Veel plezier op de weblog van mijn opa.
vrijdag 3 september 2021
Fatsoenlijk
Ik ben hevig geschrokken.
Zit huiverend in een hoekie.
"Waarom dan?" zou je mogelijk vragen.
Nou, ik zal het je vertellen.
Ik moet het kwijt.
Als dat lukt, teminste.
Gisteren hé, gister was ik in de stad.
Niets aan de hand, zou je zeggen.
Maar nu, terwijl ik in feite gewoon rustig op de bank zit, koffiedrinkende, realiseer ik me plotseling dat ik me fatsoenlijke heb gedragen, dat ik niemand heb beledigd en dat ik aardig tegen de mensen ben geweest.
Let wel:
FATSOENLIJK.
ONBELEDIGEND.
MENSAARDIG.
Nee, gister had ik dat niet in de gaten.
Maar nu, alsof er een tijdbom ontploft, slaat de schrik plotseling toe.
Snoert me de keel dicht.
Snak ik naar adem.
Want echt, ik dacht dat ik niet ouderwets was. Dat ik vrij goed met de tijd ben mee gegaan.
Nee dus.
Verbluft en geschrokken blijf ik achter.
Wat nu?
.
Politiek en naïeviteit
Wie de politiek wil vertrouwen dient eerst een cursus naïeviteit te volgen en daarna hierin cum laude af te studeren.
donderdag 2 september 2021
Op lauweren rusten
Wil ik op mijn gemak op mijn lauweren rusten, blijkt dat niet mee te vallen.
Ligt gewoon niet erg prettig .
Tuurlijk, de kans dat het went als je maar lang genoeg op je lauweren rust is aanwezig .
Misschien maar beginnen met elke nacht een uurtje en daarna opvoeren.
Zinloos wachten
Kijk, als je niet weet waar je al dagen op zit te wachten, heb je natuurlijk ook geen idee of het wachten beloond is.
Philantropie
Zojuist via de radio een hoogleraar "Philantropie" gehoord.
Belangrijk natuurlijk.
Ik ga solliciteren naar het hoogleraarschap 'Schoenveterstriktechnologie' .
Conferencier
Wil je vandaag de dag een goede conferencier worden, verzamel dan een stel onbeschaafde woorden, verbind die via een stel stevige vloeken met elkaar, kook dat in een humorachtig sausje en je hebt de lachers op je hand en je kostje gekocht.
De grote roerganger
Dat er zovelen zich blindelings achter de grote roerganger scharen is triest maar wel logisch.
Deze mensen voelen, en zijn, in de steek gelaten door de politiek.
Zelfs door een partij die voor hen op hoort te komen voelen ze zich verraden.
Als er dan een figuur optreedt op wie ze denken zich te kunnen verlaten, ja dan gebeurt dit.
Gemakshalve wordt er dan niet gekeken naar het verleden.
Ook toen werden volledig onschuldige mensen tot schuldig of minderwaardig verklaard.
Mensen die volkomen terecht gek zijn op eigen kinderen sluiten de ogen voor mensen die dat ook zijn en letterlijk worstelen om ze een beter leven te geven.
Het laagje beschaving is dun, erg dun en soms zelf afwezig.
Dat wij in vrijheid leven is niet vanzelfsprekend.
Binnen enkele jaren zou het kunnen zijn dat de onverschilligen zelf moeten worstelen om hun kinderen en zich zelf in het leven te houden.
Hoe gelukkig zullen ze zijn als er dan begrijpende mensen met helpende handen beschikbaar zijn.
De grote roerganger hoort in jezelf te zitten!
De wereld is geen ver van mijn bed show.
Onze vroegere wingebieden zijn verliesgebieden voor de inwoners.
Veel van onze welvaart komt uit die tragische gebieden.
Gebieden die de westerse wereld tot eigendom hadden verklaard.
Daarmee wordt het ook duidelijk hoe het komt dat grenzen zo vreemd getrokken zijn.
Getrokken dwars door stammen en families heen.
Nee, daar kunnen wij niets aan doen.
Maar zij ook niet.
.
Sale
Natuurlijk heb ik niets tegen Engels.
In de techniek is het uitermate belangrijk dat iedereen het zelfde woord voor hetzelfde item (!) gebruikt.
Maar waarom in ons mooie Nederland overal Engelse teksten te zien zijn is me een raadsel.
Nederlands is een fraaie taal.
Waarom zie ik overal de tekst SALE hangen?
Waarom?
Onnodige flauwekul.
Jonge vrouw met tatoeage
Gister liep mij een prachtige jonge vrouw tegemoet.
Ze droeg een vrolijke blouse.
Een vrij laag uitgesneden blouse.
Kijk, dat is meer dan aardig.
Maar....
De blootliggende blanke huid was gesierd(?) met een vrolijke tatoeage.
Een kleurige en absoluut mooie tatoeage
Maar wat verpestte die mooie tatoeage het anders zo voortreffelijke plaatje.
Waarom zo'n duur betaalde verminking?
Ik verwacht daar geen voor mij bevredigend antwoord op.
Doe dus maar geen moeite.
Zuinige Twentse dame
Een zuinig mens uit Twente.
Zat stevig op haar cente.
Dat was nogal hard zo, daar benee.
"Maar ach", zei ze, "ik doe het er mee.
Gabri en spijkerbroek
Toen mijn kleinzoontje 7 jaar was kreeg hij een nieuwe, stoere spijkerbroek.
Toen hij zich trots bekeek sprak hij de onsterfelijke woorden:
"Ik ben cool, een meisje uit de klas wordt nu verliefd op mij.
Gatverdamme".
woensdag 1 september 2021
Wapenhulp
Hoe komt het toch dat er met "hulp" zo vaak aan wapens wordt gedacht?
Hoe komt het toch dat er voor die wapens altijd veel meer geld beschikbaar is dan voor daadwerkelijke humanitaire steun?
Valt er met het eerste meer "eer" te behalen?
Tatoeage
Let wel.
Ik gun het iedereen.
Echt wel.
Maar ik gun mezelf het recht om het erg, heel erg, te vinden.
Het doet me pijn.
Een schitterende huid is geen schildersdoek.
maandag 30 augustus 2021
Twee voor de prijs van één
Twee voor de prijs van één.
10% korting bij twee.
Bij aankoop van twee, één gratis enz.
Voordelen voor mensen die het toch al kunnen betalen.
Stem van het volk
De stem van het volk heeft lang niet altijd een fraaie klank.
De stem van iemand die deze klanken verzamelt en er een koor van maakt is dirigent van een koor vol wanklanken.
Einstein en racisme
Cultuur.
Ik deed me een heerlijk dikke biografie van Einstein cadeau.
Met klimmende verbijstering las ik over de antisemitisch tendensen in de maatschappij van toen.
Natuurlijk was me dat bekend maar nu werd ik weer met mijn neus op de feiten gedrukt.
Antisemitisme en andere uitingen van racisme vind ik verschrikkelijk.
Het is onjuist maar slaat ook nergens op.
Geen enkel ras is beter dan een andere ras.
Ik ben geen racist.
Ik ben geen antisemiet.
Dat zeg ik nu.
In volle overtuiging.
Al eerder schreef ik over de verbijsterende kracht van cultuur.
Ik ben bang.
Zou ik, opgegroeid in die cultuur, geen antisemiet zijn?
Opgegroeid in een cultuur waar dit vanzelfsprekend is?
Ik ben bang.
Bang dat ik het ook zou zijn geweest.
Ongetwijfeld in een milde vorm.
Want, waarom niet?
Steeds groter wordt mijn overtuiging dat het al in het basisonderwijs van belang is om over culturen te praten.
Ook de eigen cultuur.
En de immense kracht ervan.
.
De zoenende non
Ooit door een non gezoend?
Mij is het overkomen.
Het was een oude non.
Een beetje merkwaardige non.
Ze kwam op bezoek bij mijn, in het geheel niet katholieke, dochter die toen nog in Italië woonde.
Bam.
Plots had ik het te pakken.
Die zoen.
Nog steeds schiet ik in de lach als ik er aan denk.
Die oude non.
Die enigszins vreemde non.
Helaas....
Waar vind je tegenwoordig nog jonge smakelijk zoenende nonnen?
.
zondag 29 augustus 2021
Vredespijp en tabak.
Tabak roken is ongezond en kost geld.
Het roken van vredespijpen is gezond en gratis.
Voetballen in de regeringsgebouwen.
Met Feyenoord en AZ in de Eerste kamer krijgt een coalitie van Ajax, PSV en FC-Twente in de Tweede kamer het niet gemakkelijk.
De afspraken t.a.v. de waardevermindering van rode- en gele kaarten doen de oppositie huiveren.
Het zal niet meevallen de 3% norm ongeschonden door de beide kamerstadions te loodsen.
Plannen van een bezuiniging van zesmiljard euro op entreekaarten maken het er niet eenvoudiger op.
Moeilijk ook omdat de scheidsrechters het eigen ik en eigen gelijk zeer hoog in de vaandels hebben.
Zelfs als ze in een tussentoestand verkeren.
Wat zal dit betekenen voor onze kinderen en kleinkinderen?
Emoties en redenering.
Mensen, en dus ook ik, willen altijd smaak en voorkeuren beredeneren.
Is het niet simpelweg emotie die bepaalt en volgt de beredenering achteraf?
vrijdag 27 augustus 2021
Geitenwollen sokken
Ik heb er aan gedacht.
Om eerlijk te zijn, ik denk er al jaren over na.
Eerlijk gewogen en overwogen.
Heb me door betrouwbare individuen laten informeren.
Maar ja, je doet zo iets maar enkele keren in je leven.
Mogelijk slechts één keer.
En uiteindelijk weet je het nooit.
Toch?
Daarom heb ik het toch maar besloten.
Dat wil zeggen, in eerste instantie.
Niet in tweede of derde (of nog latere) instantie.
Echter welke instantie dan?
Want zijn instanties nog te vertrouwen of hebben ze steken laten vallen waardoor ze slechts steken?
Kijk, daar raak je de kern van de zaak en tevens een gevoelige snaar.
Niet eenvoudig, die snaartheorie.
Dat is meer voor wetenschappers en violisten.
Die kom je bij de instanties niet tegen.
Lijkt me vrij logisch.
Hoewel een strikt individuele beslissing, ben ik toch erg benieuwd hoe jouw buurman het doet.
Met een vergrootglas?
Of gewoon op pantoffels?
Lastig hoor.
.
In eerste instantie
Ik heb er aan gedacht.
Om eerlijk te zijn, ik denk er al jaren over na.
Eerlijk gewogen en overwogen.
Heb me door betrouwbare individuen laten informeren.
Maar ja, je doet zo iets maar enkele keren in je leven.
Mogelijk slechts één keer.
En uiteindelijk weet je het nooit.
Toch?
Daarom heb ik het toch maar besloten.
Dat wil zeggen, in eerste instantie.
Niet in tweede of derde (of nog latere) instantie.
Echter welke instantie dan?
Want zijn instanties nog te vertrouwen of hebben ze steken laten vallen waardoor ze slechts steken?
Kijk, daar raak je de kern van de zaak en tevens een gevoelige snaar.
Niet eenvoudig, die snaartheorie.
Dat is meer voor wetenschappers en violisten.
Die kom je bij de instanties niet tegen.
Lijkt me vrij logisch.
Hoewel een strikt individuele beslissing, ben ik toch erg benieuwd hoe jouw buurman het doet.
Met een vergrootglas?
Of gewoon op pantoffels?
Lastig hoor.
.
Houden van jezelf
Iemand die niet van zichzelf denkt te kunnen houden, blijft een ongelukkig, verdrietig en eenzaam mens.
Lessen uit het verleden
Wanneer trekken we nou eens lessen uit de lessen uit het verleden die we niet getrokken hebben?
Eigen opstelling
Op weg naar zijn werk groette de man elke morgen zijn buurman.
Die groette nooit terug.
De collega van de man zag dit met stijgende verbazing aan en vroeg waarom hij het groeten bleef volhouden.
De man antwoordde:
"Waarom zou ik mijn houding door een ander laten bepalen? "
Het brillenglas
Mijn linkeroog bezag de wereld anders dan het rechteroor.
Plotseling.
Vreemd doch logisch.
Naast een minuscuul schroefje bleek de bril ook een glas kwijt te zijn.
Oei, waar was dat glas?
Schoenen uit, je weet maar nooit, en sluipend op kousenvoeten laag bij de grond de vloer afgezocht.
En ja hoor, na korte tijd blikkerde het verloren glas mij via het behouden glas pal het rechteroog in.
Linker glas heroverd en secuur opgeborgen.
Nu het micro schroefje nog.
Wederom laag bij de grond enz.
Onnodig bleek want, hoe is het mogelijk, ook dat lukte.
Lukte echter niet op de grond.
Lag op de werkbank aldaar waar ik de vermissing van beiden eerder had ontdekt.
Met behulp van een klein schroevendraaiertje en wat handigheid vervolgens het zaakje wederom aan elkaar geklonken.
Zicht hersteld!
Een beslis ding
Ik ben in het bezit van een ding.
Het is noch vierkant, noch rond of hoog doch wel hol zonder kleurtje.
Vermoedelijk ga ik het ooit ruilen voor een ding met een kleurtje, hol, hoog en rond doch vierkant.
Ik zeg nadrukkelijk vermoedelijk.
Het is natuurlijk een beslissing die je niet zo gemakkelijk neemt.
Kunt nemen.
Je raakt toch gehecht aan zo'n mooi doch lelijk ding zonder kleur of vorm.
De verantwoordelijkheid drukt zwaar.
Want wat betekent dit voor de wereld en zijn bewoners?
Een beslissing die ik bovendien geheel en al alleen moet nemen.
Een z.g.n. solo beslissing.
Eigenlijk een beslisding.
Tja.
.
Opstaan
Kijk, bukken lukt wel.
Opstaan wordt moelijker.
Ik heb er iets op gevonden.
Ik begin met opstaan.
Ik eindig met opstaan
En daartussen, sta ik.
De grote lijn
Soms is het beter om de grote lijn te ontdekken dan te proberen alles op één lijn te brengen.
De formatie
Toen ik nog een kind was genoot ik van knikkeren.
De knikkers waren van klei.
Als we de kinderen die nu met de formatie bezig zijn eens een zak met knikkers zouden gunnen?
Er is vast een potje te vinden om een toeslag uit te ontvangen.
Ze kunnen dan lekker verder spelen.
Wat mij betreft, ben de beroerdste niet, mogen de knikkers van glas zijn.
Vroeger noemde we dat stuiters.
Een uitstekende naam.
woensdag 25 augustus 2021
Oorlog, ziekte en winst.
De farmaceutische industrie maakt zich niet druk om dodelijke ziektes waar geen winst aan te behalen is.
De wapenindustrie maakt zich niet druk om conflicten waar doden bij vallen als er maar winst te behalen is.
Gewonnen oorlog?
De tweede wereld oorlog is voorbij.
Voorbij?
Het veroorzakende land is nu een welvarend en rustig land.
De onrust van de oorlog heeft zich verspreid over de hele wereld.
De rust is nog lang niet weergekeerd.
Zal ook niet terug keren.
Een oorlog is niet afdoende te winnen.
Nooit.
Ik heb de pest in.
Ik kijk soms uit naar een regenachtige dag.
Kan ik binnen dingen doen zonder de pest in te hebben omdat ik binnen ben en de zon buiten.
Is er een regenachtige dag dan kan ik dingen doen zonder de pest in te hebben omdat ik binnen ben en de regen buiten.
Het regent.
Ik heb de pest in.
.
Bestseller
Mijn hele leven lang.
Ben ik bezig een bestseller te schrijven die wereldwijd een mateloze impact zal hebben waardoor mijn budget een mateloze vorm zal aannemen en ik mijn hele verdere leven uitermate best kan gaan sellen.
Omdat ik nogal bang ben voor de impact die het schrijfsel op de totale wereld en haar bevolking zal hebben heb ik de schrijfzorgvuldigheid tot uitzonderlijke hoogte opgevoerd.
Dat kost tijd.
Mijn hele leven lang.
.
Afvallen
Je kunt ergens afvallen.
Zeker wel.
Maar dat wil niet zeggen dat je afgevallen bent.
Zeker niet.
dinsdag 24 augustus 2021
Onmogelijke plaats
Op het meest ongunstigste moment donderen de kleinst mogelijke dingen naar beneden en rollen samen naar de meest onmogelijke plaats op de minst mogelijk bereikbare plek in een zo groot mogelijke plas, om zo maximaal mogelijke natte knieën te veroorzaken tegelijk met een zo slecht mogelijke humeur.
maandag 23 augustus 2021
Dromen op de bank
Hengelo.
Ik ben thuis.
In Hengelo.
In een 120 jaar oude woning.
Midden in de stad.
En ben tevreden.
Thuis!
Vanmiddag schijnt de zon.
Heerlijk.
Buiten zijn er de zachte geluiden.
Daar ruik je de geuren.
Bloemen.
Daar hoor je het fluiten.
Vogels.
Ik sluimer.
Op de bank.
De huidige geluiden verstommen.
De geuren vervagen.
Fluitende vogels fluiten, maar horen doe ik het niet.
Gerammel van tegen elkaar botsende melkbussen.
Wegstervende geluiden.
Van paardenhoeven.
Paarden die karren voorttrekken.
Klepperend op de klinkerweg.
Hamerslagen.
De smid?
De schoenmaker?
De geur van de kleine brouwerij aan de overkant.
Ik ben weer een jaar of tien.
Ik zit in de tuin van mijn opa en oma.
Ik zie de hoge toren.
Ik hoor de klokken de tijd wegslaan.
Twaalf slagen.
In de verte zingen de klokken van de Drommedaris hetzelfde lied.
Enkhuizen!
.
.
Mooie en lelijke mensen.
Het is geen kunst om mooie mensen mooi te vinden.
De kunst is om lelijke mensen mooi te vinden.
zondag 22 augustus 2021
Recht hebben op
De arrogantie van mensen die vinden dat ze ergens recht op hebben en zich dan ook zo gaan gedragen, verbaast en irriteert me steeds meer.
Men heeft nergens recht op.
Niemand!
Nooit!
zaterdag 21 augustus 2021
vrijdag 20 augustus 2021
Natuurwetten
Het is geweldig wat onze wetenschappers doen.
Ze ontdekken en, proberen, te verklaren wat er al eeuwen lang is.
Vervolgens bedenken ze fantastische toepassingen.
Prachtig en alle respect.
Maar......,
ze zijn niet en nooit in staat nieuwe natuurwetten te ontwerpen en maken.
Voedselbanken
Voedselbanken.
In één van de rijkste landen van de wereld.
Wat een schande.
Een schande die politici, bankdirecteuren en dergelijke figuren kennelijk makkelijk kunnen dragen.
Want....
Fatsoen is zo ouderwets, eigen geld ruikt lekker en oogkleppen zijn goedkoper dan een Ministerie van Armoedebestrijding.
donderdag 19 augustus 2021
Fiets gejat?
Een vriend van mij heet Chaos.
Dat wil zeggen, zo zou hij moeten heten.
De verstrooide professor is zijn grote voorbeeld.
Als het niet zijn bloedeigen natuur zou zijn dan zou je zweren dat hij bij deze man college had gelopen en Cum Laude was afgestudeerd.
Heerlijk zat ik in het zonnetje (die schijnt ook wel eens) toen ik gebeld werd.
De heer Chaos.
In paniek.
"Help me alsjeblieft, ik ben de sleutel van mijn fiets kwijt.
Ik denk dat hij in de fietstas van een vrouw is gevallen.
Haar fiets staat naast de mijne maar ik kan toch niet zomaar in die tas gaan zitten graaien?
Misschien heeft ze gezien dat de sleutel nou in haar tas zit.
Dan kan ze mijn fiets jatten.
Kom alsjeblieft om er op te passen dan kan ie in iedergeval niet gestolen worden.
Ik ga mijn reservesleuteltje halen".
Het leek me totaal overbodig om te komen.
Maar ja, als ik hem daar een plezier mee kon doen.
"Waar staat je fiets?"
"Bij de Hema".
"Oké, ik kom er aan".
Op naar de Hema.
En dus sta ik even later als een trouwe hond op wacht bij de fiets.
Fietswachter!
Onbesoldigd.
Na ruim een kwartier begon ik me ietwat ongemakkelijk te voelen.
Na een dik halfuur had ik het idee dat iedereen naar me keek.
Strategisch veranderde ik van positie.
Vanaf de overkant kon ik het vervoermiddel ook wel in de gaten houden.
Het volle wachtuur naderde.
Ik slenterde wat heen en weer.
Dhr. Chaos was telefonisch onbereikbaar.
Natuurlijk.
Zo hoorde het.
De onrust sloeg toe, maar ook de ongerustheid.
Zeker na dik anderhalf uur trouwe wachtersdienst.
Wat was er aan de hand?
Zou hij het reserve sleuteltje niet kunnen vinden?
Niet ondenkbaar natuurlijk.
Zelfs zeer waarschijnlijk.
Maar dan zou hij toch wel bellen?
Hoewel....?
Is er iets anders aan de hand?
Inmiddels draaide ik reeds bijna honderd minuten mijn fietswachtdienstrondjes.
Dat ging niet langer zo.
Ik nam een besluit.
Een kloek besluit.
Stak de weg over richting Hema, tilde de fiets op, nam het ding onder de arm en wandelde naar huis.
Niet geheel en al ontspannen.
Want....
Het verloop liet zich raden.
- "Hé, fiets gejat?"
- "Tevreden met zo'n oud beestje?"
- "Kon je geen nieuwere vinden?"
- "Politie bellen?"
Ik grijnsde wat terug.
Had lichtelijk de pest in en kon zo gauw geen passende antwoorden bedenken.
Was er ook niet zeker van of ik een afdoende verklaring kon bedenken als de politie me inderdaad in de kraag zou grijpen.
Van de eigenaar kon ik geen steun verwachten.
Althans niet op korte termijn.
Hij was immers onbereikbaar?
Mijn schouders zijn al jaren niet de meest bruikbare onderdelen van mijn, toch wel krachtig en athletisch gebouwde(?!), lichaam.
Thuis eerst maar even deze lichaamsdelen de broodnodige rust geven evenals mijn bruisend gemoed.
Ik zat net onderuit gezakt op de bank toen de telefoon rinkelde.
(Mijn telefoon is een rinkelende.)
Mijn vriend.
"Nou hebben ze mijn fiets nog gejat ook"
Johan Dammuller
(Uit mijn weblog)
Smoesjes
Mocht ik te laat of helemaal niet komen dan....
Dan komt dat door een wissel- of seinstoring!
Alhoewel ook een lekke band de oorzaak kan zijn.
Met veel pech is de brug ook nog open en blijft voorlopig open wegens kapotheid.
(Het bed is lekker.)
Klokkenspel
Ik wilde niet.
Ik moest.
Ik groeide op in Alkmaar en bracht de vakanties door bij opa en oma in Enkhuizen.
Dat er een buitenland bestond was me bekend maar dat was zo oneindig ver weg dat het amper in mijn fantasieën een rol speelde.
Ja, Duitsland.
Nog zo vlak na de oorlog kon ik daar niet met grote hunkering aan denken.
Duitsers waren voor mij mensen die bijna met vuur en zwaard hun kuilen op het strand van Bergen- of Egmond aan Zee verdedigden.
Van de Grieken wist ik slechts iets via Homerus
en zijn ilias.
En dat slechts omdat ik een zeer frequent bibliotheek bezoekertje was en de verhalen me mateloos boeiden.
Dat er ook een modern Griekenland bestond leek me zeer waarschijnlijk maar erg ver, niet te overbruggen, ver weg.
Amerika.
Natuurlijk.
Frankrijk.
Natuurlijk.
Spanje.
Natuurlijk.
Japan.
Ach, ach, allemaal zo ver weg.
Onbereikbaar ver weg.
Tuurlijk, vliegtuigen.
Ha....
Onbetaalbaar, en dat zou altijd wel zo blijven.
Vandaar dus Enkhuizen.
Ook ver weg maar met een behapbare treinafstand.
In die tijd bestond een dagje vakantiekindervreugd uit een bezoek aan het Klimduin in Bergen of aan het strand van Bergen aan Zee.
Bereikbaar per fiets.
Ik denk ook aan schoolreisjes met Bello.
Met het bij de overwegen fluitende stoomuitblazende bellende locomotiefje dwars door de prachtige duinen.
(Dat is raar, nu ik het me voor de geest haal hoor ik het geluid.)
Wat eeuwig zonde dat het spoorlijntje er niet meer ligt.
Bello, jaren lang als standbeeld in Bergen gestaan, is door liefhebbers opgeknapt en is weer in bedrijf.
In Hoorn.
Museumspoorlijn.
Houten konten door keiharde houten banken.
Houten banken, ook in de trein naar Enkhuizen.
Met bijbehorende konten.
Mooie herinneringen.
Die nare....., daar denk ik maar niet aan.
Bovendien vallen ze bij nader inzien ook wel mee.
Rustig en overzichtelijk.
Totdat mijn vader zo nodig naar Hengelo moest en wij, uiteraard, mee moesten.
Verschrikkelijk.
Als ik de foto's van de verhuizing zie doet dat me nu nog pijn.
Diep in het verleden.
Dichtbij in mijn geheugen.
In die tijd was Hengelo ver weg.
Heel ver weg.
Dat wil zeggen, heel ver weg van Alkmaar en Enkhuizen.
In Alkmaar woonden we pal achter het station.
Best ver weg van het centrum.
Best ver weg van een carillon of ander soortig klokkenspel.
Maar in Enkhuizen was dat anders.
Daar was het klokkenspel niet ver weg.
Voornamelijk denk ik aan de klokken van de Drommedaris.
Een oude vestingtoren waar ik als kind wel kwam.
Vlak bij de klokken.
Vlak bij het gordijn van spinrag.
Vlak bij oude vervlogen eeuwen.
Kennelijk heeft mijn onderbewuste, even Sigmund vragen, de klokkenklanken verbonden aan die simpele vakantievreugd in mijn geboortestad, Enkhuizen.
Hier in Hengelo bouwde men een nieuw gemeentehuis.
Waarna men gemakshalve het oude karakteristieke gemeentehuis maar met de grond gelijk maakte.
Iets waar Hengelo patent op had.
Heeft?
Er gebeurde iets met mij toen het nieuwe carillon zijn klanken over de stad en over mij uitstrooide.
Nee, ik was me daar eerst niet zo bewust van.
Later begreep ik dat het thuisgevoel enigszins terug kwam door dat gebeier van grote hoogte.
Kennelijk moet mijn thuisgevoel van boven komen.
.
Pandemonium
Als ik speel op mijn harmonium.
Krijgt men een delirium.
Want door dit medium.
Ontstaat een pandemonium.
woensdag 18 augustus 2021
Amor en amoreel
Komt het woord Amoreel van het woord Amor?
Of andersom?
Of is het één het gevolg van het ander?
Of niet?
Of heeft het niets met elkaar te maken?
Of soms wel?
Of?
God
Gedachtenexperiment.
Stel je een bacterie voor met een redelijk ontwikkeld verstand zal die ooit het concept Mens begrijpen?
Stel je een mens voor met een redelijk ontwikkeld verstand zal die ooit het concept God begrijpen?
.
Mogelijkheden en onmogelijkheden
We zijn in staat om geweldig fraaie gebouwen te maken.
We zijn in staat om prachtige, ontroerende, kunst te maken.
We zijn ook in staat om dit in korte tijd te vernietigen.
We zijn zelfs in staat om alles daarna weer op te bouwen of te herstellen.
We zijn in staat om uit een nietig zaadje een bloem te laten groeien.
We zijn in staat om dit in korte tijd te vernietigen.
We zijn nooit in staat deze bloem weer op te bouwen of te herstellen.
We zijn nooit in staat om het verdraaid kleine zaadje waar de bloem zich uit ontwikkelde te maken.
Ondanks onze blablabla wint de natuur het Altijd.
Vriend en vijand
Een ieder maakt zelf uit wie zijn vriend of eventueel zijn vijand is.
Behalve de militair.
Die heeft die keuze niet.
De staat maakt uit wie de vijand is, ook al zou het een vriend kunnen zijn.
Zon en regen
De zon een stralende bron
Een regenwolkje ook.
Maar zou ik nu mogen kiezen.
Dan koos ik toch de zon.
Zwart zaad
Een zuinig mens uit Twente.
Zat boven op haar cente.
Dat was nogal hard onder haar 3D.
"Maar ach", zei ze, "ik doe het er mee."
Afpoeieren
Ik poeier mijn neus nooit.
Ik gebruik geen poeier voor mijn gezicht.
Eigenlijk gebruik ik nooit poeier.
Ik heb het om die reden ook niet in huis.
Zou ik om iemand af te poeieren ook gewoon gemalen zwarte peper kunnen gebruiken?
Sigaret van wc papier
Herhaling.
Schreef het eerder
Zoemende insecten rond mijn hoofd.
Dommelende in de zwartafgetekende schaduw die dat slechts kan zijn omdat de zon doet wat hij behoort te doen.
Schijnen!
Dat alles brengt mij terug naar dat slootje links van de weg van Alkmaar naar Bergen.
Zo ontzettend lang geleden.
Vijftig jaar?
Nee, zeker zestig jaar.
Ruim.
Dat slootje met het groene kroost en net als nu, zomerszoemende insecten.
We zaten daar.
Mijn vriendjes en ik.
Beetje bang want we mochten daar vast niet komen.
Toch was de wereld, onze wereld, mooi en vredig.
Zo'n tien jaar na de oorlog.
Vredig maar spannend.
Eén van ons had een rol closetpapier achterover gedrukt.
Inderdaad.
Achterover gedrukt.
Niet iedereen had zo'n rol in huis.
Krantenpapier, dat wel.
Velen hadden zelfs geen w.c.
Een ton.
Een vies stinkende ton.
Een ton, slechts een keer per week geleegd door de tonnenman.
Terug naar de sloot.
Wat moesten we met w.c. papier?
Tja, je verbeeld je dat je al heel groot bent.
Een echte man.
Een echte kerel, en die rookt.
Roken?
Hoe kwam je aan tabak?
Thuis werd er bij meerderen niet gerookt.
Ook bij mij niet.
Vandaar dat w.c. papier.
Dat kon je roken.
Mits stijf opgerold.
Met de eveneens gesnaaide lucifers.
Van belang i.v.m. fikkie stoken.
Wouw, hoe stoer.
En hoe vies.
Zuig je te hard?
Vlam in de keel.
Als ik de geur weer zou ruiken zou ik weer daar zijn.
Links van de Bergerweg.
Tussen de bosjes.
Bij het groenuitgeslagen slootje.
Onder de zoemende insecten.
Ongedierte
Dit jaar nog geen last gehad van slakken, steekvliegen, wespen, mieren, naaktslakken, olifanten en krokodillen. Opvallend.
Verdrietig dik
Enige dagen geleden zat ik heerlijk rustig op een zonnig terras.
Een paar tafeltjes verder ging een meisje zitten.
Ik heb nog nooit zo'n dik meisje gezien.
Ik merkte dat dit steeds weer mijn aandacht trok.
En natuurlijk niet bij mij alleen.
Er werd veel gedacht die middag op het terras.
Ik dacht aan de foto's van zeer dikke dames die ik tegenkom op Facebook.
Ik dacht aan de spotlachende commentaren.
Keiharde commentaren.
Commentaren die me verdrietig maakten.
Net zo als dat gebeurde door dat meisje op dat terras.
In gedachten leed ik met haar mee.
In gedachten wenste ik haar sterkte.
In deze conditie zal ze niet oud worden.
Kon ik haar maar helpen.
Even scheen de zon wat minder fel.
Op dat zonnige terras.
.
Imperfect
Omdat perfectie niet bestaat is het verstandig om zo perfect mogelijk met imperfectie om te gaan.
Hij en ik
Merkwaardig.
Elke keer als ik iets doe, doet de vader van mijn kinderen exact hetzelfde.
Vanmorgen viel me dat weer eens op.
Ik stapte de deur van mijn huis binnen en wie deed hetzelfde en op hetzelfde moment?
Hij!
.
dinsdag 17 augustus 2021
Gewapende vrede?
Wapens en vrede zijn twee tegengestelde zaken.
Het blijft dus een moeilijke, meestal onmogelijke, zaak om met wapens, die negatief zijn vrede, dat positief is, te bereiken.
Onverzorgde toen en nu
Nog niet zo verschrikkelijk lang geleden was een stoppelbaard van een dag of drie onverzorgd en armoedig.
Kleding met gaten was armoedig en onverzorgd.
Nog niet zo verschrikkelijk lang geleden.....
Vermageren en kaas
Een maand of vier geen kaas gegeten.
Dit in het kader der vermagering.
Gister op de markt kaas aangeschaft.
Nu zit ik met een vraag.
Moet ik de gaten er gewoon uitsnijden of kan ik er om heen eten?
maandag 16 augustus 2021
Hoogmoed
Nee, hoogmoed is niet het tegen over gestelde van laaglaf.
Onbelangrijk want...
Vallen doet het toch.
Sokken mafia
Volgens mij is er een wereldwijde sokkenmafia actief.
Na enkele malen dragen vallen er gaten in mijn sokken.
Opvallend en vreemd want mijn, toch wel poezelige, voetjes zijn niet van gestold zoutzuur.
Is de actie actief tegen mij gericht of lopen andere wereldburgers tegen dezelfde gruwelijke problematiek aan?
Dan, ten wapen!
Laten ze hun gaten zelf houden.
Wij stoere Nederlanders hoeven dit niet te pikken.
Betalen voor gaten..
Bah (bis).
Ik vind
Als men zegt:
"Ik vind dit of ik vind dat"
blijkt de uitspraak bij nader onderzoek meer op gevoel of intuïtie gebaseerd te zijn dan op een heldere verstandelijke beslissing.
De tuinman en de dood
Het lot ontloop je niet.
===========================
De tuinman en de dood
Een Perzisch Edelman:
Van morgen ijlt mijn tuinman, wit van schrik,
Mijn woning in: "Heer, Heer, één ogenblik!
Ginds, in de rooshof, snoeide ik loot na loot,
Toen keek ik achter mij. Daar stond de Dood.
Ik schrok, en haastte mij langs de andere kant,
Maar zag nog juist de dreiging van zijn hand.
Meester, uw paard, en laat mij spoorslags gaan,
Voor de avond nog bereik ik Ispahaan!" -
Van middag (lang reeds was hij heengespoed)
Heb ik in 't cederpark de Dood ontmoet.
"Waarom," zo vraag ik, want hij wacht en zwijgt,
"Hebt gij van morgen vroeg mijn knecht gedreigd?"
Glimlachend antwoordt hij: "Geen dreiging was 't,
Waarvoor uw tuinman vlood. Ik was verrast,
Toen 'k 's morgens hier nog stil aan 't werk zag staan,
Die 'k 's avonds halen moest in Ispahaan."
~ P.N. van Eyck (1887-1954)
G
Willen vinden
Als ik toch eens zou vinden wat ik nu zo graag had willen vinden maar nooit heb geweten dat ik dat zo graag zou willen vinden omdat ik pas sinds kort besef dat ik het zo graag zou willen vinden nou dan had ik het gevonden vind ik.
Paterke Pieter
Al die mensen.
Al die christenen.
Ze weten het zo goed.
**********************
Ik zing nu 't lied van het Paterke Pieter
Een herdertje Gods uit het land van Paliter
Die had over de Heer zo z'n eigen gedachten
Van tiereliedom, zo z'n eigen idee
Hij zat in de zon, liet de bloemekes bloeien
Hij liet er de wijn 's avonds rijkelijk vloeien
Die had over de Heer zo z'n eigen gedachten
Van tiereliedom, zo z'n eigen idee
Hij was elke zondag te laat voor de missen
Dan zat 'ie op snoek en forellen te vissen
Die had over de Heer zo z'n eigen gedachten
Van tiereliedom, zo z'n eigen idee
Hij liet in de biechtstoel de mensen soms lachen
Hij liet in de preken de mensen veel lachen
Die had over de Heer zo z'n eigen gedachten
Van tiereliedom, zo z'n eigen idee
"Die man is niet goed, die leeft niet naar de letter
Die gaat naar de hel", zei men "net als een ketter"
Die heeft over de Heer zo z'n eigen gedachten
Van tiereliedom, zo z'n eigen idee
Men liep op den duur met een boog om z'n huisje
En wie hem voorbij liep, sloeg haastig een kruisje
Die had over de Heer zo z'n eigen gedachten
Van tiereliedom, zo z'n eigen idee
Hij stierf met een glimlach; "Heer, zo moet het wezen
Die is naar de hel", zei men "God zei geprezen"
Die had over U, Heer, zo z'n eigen gedachten
Van tiereliedom, zo z'n eigen idee
Nu is hij daarboven gelukkig, tevreden
En glimlacht met God om die dwazen beneden
Want ach, ons Lieve Heer heeft zo z'n eigen gedachten
Van tiereliedom, zo z'n eigen idee
Henk Elsink
Echtpaar in de trein
Echtpaar in de Trein
voor Wobke
Met de allerliefste in een trein
kan aangenaam en leerzaam zijn.
De prachtig vormgegeven stoel
geeft allebei een blij gevoel.
Voor ‘t verre reisdoel kant en klaar
zit ik dus tegenover haar.
De trein maakt zijn vertrouwd geluid
en zij rijdt vóór-, ik achteruit.
We zien dezelfde dingen wel,
maar ik heel traag en zij heel snel.
Zij kijkt tegen de toekomst aan,
ik zie wat is voorbijgegaan.
Zo is de huwelijkse staat:
de vrouw ziet wat gebeuren gaat,
terwijl de man die naast haar leeft
slechts merkt wat zijn beslag al heeft.
Van nieuw begin naar nieuw begin
rijdt zij de wijde toekomst in,
en ik rij het verleden uit.
En beiden aan dezelfde ruit.
-Willem Wilmink (1936)
Politieke partij
Zoek een groep mensen uit
Geef ze de schuld.
Kat in het bakkie.
Succes verzekerd.
Partij gesticht !
Abonneren op:
Posts (Atom)
